:: kuzey yıldızı

Daha Büyük Bir Kışın Habercisi

2012-01-13T15:12:00.004+02:00

Senin halkın beni rüzgardaki fısıltı, huzur getiren, uykunun şefkatli koruyucusu olarak bilir. Sesim, çok sakindi önce, şimdi topraklarında gürüldüyor. Seni kulak kabartmaya çağırıyor, zor zamanların geleceğinin haberini veriyor.

Çocuklarını al ve kaç, güneye, güneydeki kıyılara. Kuzey artık senin evin olmayacak. Bu bölgeyi felaketin ne zaman başına geleceği henüz belirli değilken terket. Telef ettiğim sayısız halkı gözünün önüne getir ve uyarıma kulak as değerlim.

Bu bereketli toprakların üzerinde büyük buz kütleleri varolacak, bir zamanlar ev diye adlandırdığın bu topraklar seni yutmadan önce kaç, kaç git buralardan.

Hiç de kaygılı değilim.

2011-09-03T11:46:00.000+03:00

Farkettim ki dostlar ben olmadığımı sandığım hallerdeymişim. Belki de farkındaydım da, farkında olduğumu ve bunun farkında olduğumu reddetmekten öyle gelmiştir, karışık. Ben de anlamadım.

Kördüm dostlar, ben çok kördüm. Gözümün önünde oynanan ali-cengiz oyunlarını gözümü yine gözümün önünde oynanan iki üç ışık hüzmesine kaptırdığım için görmemişim herşey yerli yerinde sanmışım, sonsuza dek mutlu yaşamışım, hayat öyle birşeymiş benim için. Kaç defa kör yerine konuldum bilmiyorum da, kaç defa gördüğümü ise hiç bilmiyorum. İyi bir gözlemci olabilirim belki ama herkes gibi benim de dikkatim dağılıyor ilgimi çeken birşeyler görünce.

Aptaldım dostlar, ben çok aptaldım. Göz göre göre yalanları yuttum ben, suratımın ortasına söylendi bu yalanlar, kabul ettim ben hepsini, yalan olduklarını öğrendim sonra oturdum bir defa daha ağladım, iki defa aptal yerine konuldum "artık benden uzak olsun, nefes almak istiyorum" deyip üçüncü defa hayatımın en yetenekli aptal rolünü yaptım. İntikam? Ne gereği var, zayıf insanlar zayıf insanlardan intikam alırlar sadece. Onların savaşı.

Yalnızdım dostlar, ben çok yalnızdım. Aslında herkesin içerisindeydim de bir o kadar da yalnızdım, üzerine o kadar şey yazdım bu güne kadar ama yine yetmedi bir türlü herkesin içerisinde olmayı başaramadım. Her odaya girişimde bir parçam kapı dışarısına çıktı orada bekledi beni, sıkıldı.

Yorgundum dostlar, ben çok yorgundum. Nefes almaya bile enerjim yokken nefessiz kalmak uğruna yapmayacağım şeyleri yaptım, sevdiğim uğruna yaptım, dostlarım uğruna yaptım hiçbirşey bulamadım kendimi feda edecek birşeyler buldum onların uğruna yaptım, hiç de üzülmedim. Bana bir verildiyse karşılığında iki vermeye çalıştım, verebiliyorsam daha fazlasını verdim, yoruldum.

Zayıftım dostlar, ben çok zayıftım. Belki dünyanın öteki ucunu çıplak gözle görmeye kalkışacak kadar cesaretim vardı fakat ben çok zayıftım, gücüm vardı da gücümü dayandırdığım hiçbiryer yoktu neredeyse, çok zayıftım. Bir hiç uğruna herşeyimi verecek kadar zayıftım hem de, bir hiç uğruna sayısız defa herşeyimi verip çırılçıplak kaldım soğuk tundraların ortasında üşüdüm, hasta bile oldum, yataklara düştüm ayaklara kalkamadım ama ayaklara düşüp hastalıklı insanlara kalmadım.

Nasıl mıyım? İyiyim dostlar, çok iyiyim hem de. Sadece bir defa daha nasılsın sorusu sorulmadan önce yanıt vermek istedim aklınızda takılanlara.

Ne geçmişe dair bir çekincem var yüzümü kızartacak, ne geleceğe karşı bir korkum var beni alıp fırlatacak.

"All round me burdens,
Seem to fall,
I'm not worried at all
I'm not worried at all

I don't worry
All day long

All round me burdens
Seem to fall
I'm not worried at all
I'm not worried at all

Just i'm not evil
I just can not see
He told me to pray
Just for me

All round me burdens
Seem to fall
I'm not worried at all
I'm not worried at all"

No love lost!

2011-07-22T17:37:00.000+03:00

No love lost,
When all is said and done,
There's no love lost.

The low cost of loving,
Amorous travesty,
Human frailties and weakness are easy prey,
How your poor heart will bleed.

Lan?!

2011-07-20T12:53:00.001+03:00

İşe girdim fakat hala şahane mutluyum?!

Hel fakın ye!

Siyah Beyaz

2011-06-08T06:08:00.000+03:00

Soğuk soğuk terliyorum, damarlarımda durmayan bir kan var bir kana karışmasını istediğim. Aklımın labirentleri öylesine karışık haller aldı ki artık çıkamıyorum içinden. Çıkmak için her hamle yapışımda başım daha da dönüyor yolumu daha da fazla kaybediyorum. İyi değilim hiç iyi değilim. Neler olduğunu anlayamadığımdan iyi değilim en çok da. Ben yıllardır bu hallere gelmemiştim, nasıl oldu da şimdi geldim?

Nefesim daralıyor, gözlerim ya bir noktaya odaklanıyor dakikalarca orada kalıyor ya da konsantrasyondan uzak bir şekilde kısa süreli hamlelerle etrafı süzüyor. Aklımı başıma toplamak için gözlerimi ovuşturup, etrafıma tekrar göz gezdiriyorum... Yok... Hiçbirşey yok, aynıyım hala değişen birşey yok. Olmamalıydı böyle, asla olmamalıydı. Alışkındım ve geçmişti, artık olmayacaktı ve bundan çok emindim.

Kafamın içerisinde savaşlar dönüyor, aklım mantığım duygularıma karışıyor iç içe bulanırcasına. Beynim, aklım yerinden oynuyor her saniye, kulaklarım duymaz oluyor anımsadığım birkaç yankı dışında birşeyi. "Nasıl? Nasıl?" diye kendimi zorlamayıp anlam vermeye çalışıyorum herşeye, onu da beceremeden kalıyorum olduğum yerde. Cevabını çok iyi bildiğim soruları yanıtsız bırakır halde bakınıyorum etrafıma şuurumu yitirmiş halde.

Oysa iyiydim, daha kısa zaman öncesine kadar iyiydim. Nefes alıp vermekte güçlük çekmezdim, rahatlıkla odağıklanırdım, soğuk soğuk terler dökmezdim, soru sorulduğunda şuurunu yitirmiş gibi bakmam için hiçbir nedenim yoktu. Uykusuzum, günlerdir uykusuzum. Resmen felç olmuş durumdayım.Yıllardır olmadı ki bu bana, hiç hazırlıklı da değildim. Şimdi en hazırlıksız olduğum zamanda yakalandım.

Of hayat, sen neler yapıyorsun bana.

"I'm blind and you're not getting out of my mind."

Histeri

2011-06-01T02:35:00.003+03:00

...'Cause I want it now!
I want it now!
Give me your heart and your soul!
And I'm breaking out,
I'm breaking out!
Last chance to lose control!

And want you now,
I want you now,
I'll feel my heart implode!
And I'm breaking out!
Escaping now!
Feeling my faith erode!..

Deathrow

2011-04-26T01:13:00.002+03:00

2011-04-01T23:56:00.002+03:00

O değil de herşey kazara tatlıya bağlandı ya, nasıl mutluyum anlatamam.

Muç hepinize. Yazcam yakında bol hisli bi yazı.

2011-03-13T14:06:00.003+02:00

Acıyı unutmak diye birşey yoktur,
sadece umursamamak vardır.

İyiyim ben bu arada, melankoli ve klişe hallerim arasında gidip geliyorum.

Çocuk büyüdü, rüya kayboldu.

2011-03-03T12:26:00.000+02:00

Pink Floyd.

Ne oldu ki bundan yıllar yıllar önce? Hepimiz iyiydik, en büyük derdimiz düşük gelen notlarımız ya da sınıfta hoşlandığımız kızın / oğlanın size yüz verip vermeme ihtimaliydi, hep o çocuk dedi ki "büyüyünce bunlar kalmayacak." o çocuk öylesine hızlı büyüdü ki dün bu günü arıyordu bu gün de yaşayamadığı dünü arıyor canı sıkkın bir şekilde.

Çocuk büyüdü, rüya kayboldu.

Ben asla abimden/ablamdan/ebeveynlerimden ayrı kalamam, onlarsız yapamam diyen çocuk şimdilerde kendi parasını kendi kazanıp, kendi evinden ayrılmak niyetinde sırf bilimum nedenlerle kısıtlanmış hayatında daha da özgür olacağı düşüncesiyle. Dün bu günü yad ediyordu "biraz daha büyüyeyim daha özgür olacağım" diye bu gün de dünü yad ediyor ara ara "dün ne güzel çocuktum, hiçbir derdim yoktu hepsiyle ebeveynlerim ilgileniyordu, şimdi herşeyi kendim yapmak zorundayım" diye sayıklayarak zihninin kafesleri içerisinde.

Çocuk büyüdü, rüya kaboldu.

Öncesinde ne vardı ki sonrasında ne olsun? Hep yarım bırakılmış hayaller, hep daha iyi bir yarını umutla bekleyen gözler, her seferinde parça pinçik mutluluklar uğruna çekilen katmer katmer acılar. Çocukken dizlerinin üzerine düştü diye ağlayan çocuk bu gün küçük insanların ona getirdiği büyük acılara göğüs gerer ağlamaz olmuş gururuyla. Çocukken henüz bir bilinci olduğunun bile farkında olmayan çocuk bu gün ona yarından kalma acılar bırakan insanlara surat asmaz, onlara pek kin duymaz, onları affeder olmuş kendince nedenler uydurup.

Çocuk büyüdü, rüya kayboldu.

Aptal yerine koyulduğu için aptal davranışı sergiledi çocuk zarar vermemek, zarar almamak için, göz göre göre ortada olan şeyi saklamayan çalışan iki yüzlülerin arasında büyüdü çocuk insanları üzmemek için, insanların hatalarını suratına haykırmak isteyip de umursamazlıktan gelip boşvererek büyüdü çocuk aklını yitirmemek için, bir parça değersizlik uğruna bin parça değeri satanları gördü bu aptal çocuk gördü de ses çıkarmadı "benim işim değil bunu düzeltmek" diye düşünüp hayatında. Efsanevi yanlışları efsanevi yanlışlarla kapatan küçük mü küçük insanları "geçmişimdeki insanlar" diye etiketleyerek büyüdü çocuk artık değerleri olmadığı için. Ha ne oldu?

Çocuk büyüdü, rüya kayboldu.

Halinden memnun, uyuşuk bir halde kalakaldı.

2011-03-01T19:58:00.001+02:00

İşten ayrıldım,

şahane mutluyum.

Hel ye.

2011-02-24T17:14:00.002+02:00

"Releasing the vapour
Into the lung
Letting the wings unfurl
And for a moment I feel young
I call on the bird
Unfurl."

2011-02-21T12:47:00.000+02:00

Dursuz duraksız düşünüyorum "Ne yaptım ben?" diye.

Ne yaptım ben? Ne yaptım? 24 senelik hayatımda

ilk defa birşeyden sonra pişmanlık duydum, ilk defa

bu kadar pişmanım.

Korku, kararsızlık, itilmişlik, cevapsızlık, yalnızlık

başıboşluk, düşüncesizlik, iç sıkıntısı, kötü hissetme,

biriken dengesiz duygular herşey, herşey arasında

mal gibi kaldım.

Ne kadar üzgün olsam boş.

Af.

2011-02-21T12:34:00.001+02:00

İçimde yine o kötü his,

Ne olur daha fazla kötü şey olmasın artık.

Sıkıldım, üzülüyorum da.

2011-02-21T09:36:00.001+02:00

Moby'den gelsin.

"Why does my heart, feel so bad?

Why does my soul, feel so bad?"

2011-02-18T14:56:00.002+02:00

Birkaç damla acı,

Bir de darağacı.

Bütün elimde kalan budur dostlar.

2011-02-14T23:24:00.001+02:00

Ortada hiçbir neden yokken gittin.
Ortada onlarca neden varken gelmedin.

Ben daha ne yapayım ki.

Gaia

2011-02-04T17:24:00.002+02:00

Gaian pamm`äteiran a-eisomai
Ä-üthemethlon presbistan,
H'ä pherbei epi chtoni panth hopos`estin
Ämen hosa chtona dian eperchetai äd`hosa ponton,
Äd'hosa potontai, tade pherbetai ek sethen olbu.
Chaire theon m`ätär,
Aloch`Uranu
Astero-entos.

Son Rüzgar

2011-01-22T11:41:00.010+02:00

Hızlı adımlarla yürürken "Bir daha asla." diyordu çocuk, "Bir daha asla.".

Günlerden hangi gün olduğunu bilmiyordu artık çocuk, rengi olmayan renge boğulmuş, zamanın telleri üzerinde yürüyüp, beyazlar içerisindekinin yolunda koşuşturmuştu çok ama çok yorulmuştu.

O kadar zaman ve yer karmaşasından sonra nerede olduğu konusunda hiçbir fikri yoktu çocuğun. Hızlı hızlı yürümüştü günler günler boyunca. Sayamadığı, saymadığı günlerin içerisinde kaybolumştu artık ve artık kulağına kendi adını inleyen o ses de gelmiyordu. Huzurla yürüyordu kendi yolunda, soğuk bir kış günü olmasına rağmen hiç üşüme belirtisi göstermeyip sakince huzura doğru yürüyordu. Etraftaki her şey o kadar beyazdı ki, minik çizgi şeklindeki gözlerini alıyordu çocuğun. Kar kristalleri öylesine soğuk olmasına rağmen çocuğun içini öylesine tatlı bir huzurla ısıtıyordu ki daha yüzlerce kilometre yol katedebilirdi çocuk.

Kışın kasvetli rüzgarında, her bir kar tanesi çocuğun bedenine var gücüyle kendi bedenlerini çarparken hiç birşeye aldırış etmeden yürüyordu çocuk. Artık onca yıl boyunca o kadar çok yürümüştü ki, bitmeyecek gibi duruyordu hiç neredeyse. Yalnızlığa yeniden alışmıştı aslında ama yol boyunca birilerini de bulmayı umuyordu. Belki orada beni anlayacak birileri vardır diyordu, göz yaşlarımın neden böylesine granit renginde döküldüğünü, her adımında neden ayak izi değil de ayak izine benzer lekeler bıraktığını, her düşüşünde neden bir kemiğinin daha kırıldığını anlayacak birileri vardır diyordu ısrarla kendisine. Öylesine bir düşünceydi işte, herkes kendi dünyasıyla o kadar çok ilgiliydi ki.Kimsenin çocuğun kendi dünyasıyla ilgilenmeyeceğine emindi neredeyse, hep bunu tekrarlıyordu kendisine. "Yalnız yaşayıp, yalnız öleceksin." hep bunu tekrarlıyordu da böyle olsun istemiyordu. Hiç istememişti. Aslında yalnız kalmayı istemese etrafını çok kolayca doldurabilirdi. Bunu da çok iyi biliyordu ama yine de birisi yanındayken yalnız kalmak kendi başına yalnız kalmak yerine tercih edilemezdi çocuk için. Hem böyle birşeyi yapsa bile kendisinden çok yalnız bırakacağı eşi için üzülürdü en çok kendisinin orada olacağı ilüzyonuna kapılacağının bilincinde olup. Yapamazdı. Yapmamalıydı, hayat böyle değildi onun için.

İlerleyen günler boyunca soğuğun acımasızlığına pek de aldırış etmeyip zaman zaman bir ağaç kovuğuna saklanıp, zaman zaman bulduğu yapraklardan kendisine bir kıyafet yapıp giyiyordu çok üşürse. Kuzeyin en uzağında, yılın en sonlarında doğmuştu o. Herşeyin donuk olması onun için gelişigüzel birşeydi. Kaldırabiliyordu, ağırlık yapmayan fakat onu toprağın altına her saniye daha da derin baskılarla çeken o kadar yüküne rağmen kaldırabiliyordu.

Alabildiğine sakin adımlarla yürürken bir anda duraksadı çocuk boş boş bakmaya başladı. Aklına birşey gelmiş gibiydi. Bir süre dalgın bir şekilde etrafından kayıp giden kar tanelerine odaklandı, her biri yere düşene kadar başka düşlere dalıyordu. Güneşin olması gerektiği yere doğru kafasını kaldırıp baktığında Zaman'ı gördü. İnce mor-yeşil bir şerit halinde giden ipeksi bir çizgiydi Zaman. Etrafında akıp giden, çocuğun asla önünde durmayan fakat asla durmasına da izin vermeyen.

Çocuk yavaşça karlar içerisindeki elini kaldırdı zamanın iplerinden bir tanesine tutundu ve olabildiğince hızla geri geri gitmeye başladı, aklında tek bir düşünce yankılanıyordu çocuğun "seni bulacağım."

Mavinin mora karıştığı, yeşilin sarıya ve diğer tonlara üstünlüğünü kanıtlamaya çalıştığı monoton dünyasına renk katan bir yolculuktu bu. Geri geri giderken o kadar çok şeyi tekrar anımsama fırsatı bulmuştu ki çocuk bir saniye içerisinde binlerce duygudan bir parça tadıyordu.

Geldi.

Zaman için kısa, kendisi için uzun bir yolculuğun ardından çocuk istediği yere gelmişti.

Şimdi daha büyük ve daha heybetli bir hal almıştı çocuk. Uzamış saçları omuzlarından sarkıp aşağı düşüyor ve sırtını adeta bir pelerinmiş gibi kapatıyordu, saçlarının arasında sayamayacağı kadar çok beyaz vardı belki ama her biri bir başka hüzünün ona getirdiği bin düşüncenin anısıydı o yüzden ne koparmaya ne de onlardan kurtulmaya kıyabiliyordu.

Çocuk kendisini beyaz üzerine gri ve siyah çizgili gömlek, siyah ve koyu gri kravat, simsiyah ceket ve simsiyah bir pantolon içerisinde bulmuştu kendisini. Kafasını sağa doğru yatırdı, gözlerini ufukta bir noktaya doğru devirdi ve "Hmm, evet böyleydim." dedi.

Uzunca bir koridordaydı şu an çocuk, her dikkat ettiği yerde bir başka şeyi görüyordu kendi hayatıyla ilgili, solunda, sağında, önünde, arkasında, ayaklarının altında ve gökyüzünde. Her farkettiği şeyde etrafındaki herşey daha da belirgin bir hal alıp yüzüne çarpan güneşin önünü kapatıp ufku yok ediyordu, somutlaşıyordu.

Çocuk bir anda kendisini ayaklarını yere basarken buldu, uzun uzun yıllardan sonra ilk defa ayağı kar yığınlarınadn başka birşeye basıyordu. Önce yadırgadı, yürüyemeyeceğini bu beton yığının üzerinde duramayacağı korkusu bastırdı içini, bütün insanlar etrafından akıp giderken o ne yapacağını bilemez bir şekilde orada dururken bir anda adını bildiği siluetini ise hatırlamadığı birisi koluna girdi ve itekledi "hadi ne duruyorsun?" diyerek, çocuk gayr-i ihtiyari bir adım attı ve henüz düşmediğini farkettiğinde içini bir mutluluk kapladı ve kuzey mi yoksa güey mi olduğunu bilmediği yöne doğru yürümeye koyuldu.

Aklı o kadar çok dağılmıştı ki çocuk, ne için burada olduğunu unuttu sürekli peşi sıra yaşanmışlıkların yolundan gidiyor asla buraya neden gelmek istediğini anımsama gayreti göstermiyor ve içinde bulunduğu mutluluğa kendisini kaptırdıkça kaptırıyordu.

Fazla sıcaktı burası onun için, onun buzlar içerisinde hiç üşümeyen kalbinin yanında fazla sıcaktı bir anda sinir uçları sıcak ve gürültünün doğallığı içerisinde uyarılıyor her saniye daha da içinden çıkılmaz bir mutluluğa yol alıyordu bilinçsizce.

Bir an nefes almak için duraksadığında aklı da durdu, tekrarladı.

"Ben neden buradayım?"

Asıl şimdi başlamıştı herşey.

(Taslak Hali : 01.11.2009 19:59)
(Bitiş Hali : 22.01.2011 11:41)
çocuğun notu: çok farklı yerlerdeyim çok.

2011-01-22T01:33:00.001+02:00

Büyük acılarım.

İyi ki başıma tek tek geldiniz.
Yoksa altından kalkamazdım.

2011-01-21T15:13:00.000+02:00

Ne ölmek, ne de öldürmek istiyorum.
Çünkü yeterince ölüyüm.

2011-01-21T10:29:00.000+02:00

Kalsan da önemi yoktu aslında...
Bir defa gideceğim dedikten sonra.

2010-12-27T09:30:00.002+02:00

Bir düştün sen gözümde.

Bir düştün sen gözümden.

(yakında tekrar yazmaya başlayacağım)

2010-09-09T22:47:00.000+03:00

Bir yılda bin derdime mi derman oldun ki

bin yıl seni kendime bir dert edeyim?

Gölge

2010-08-17T16:05:00.002+03:00

Saat gecenin üçü, ne yaptığını bilmez bir şekilde birbiri ardına önüne elektronik harflerle dizilen sayfaların baktığın o kısıtlı ekranda akışını, geçişini ve gidişini izliyorsun sürekli. Hayattan bezmişlik içine çok işlemiş olmasa da içten içe garez besliyorsun Hansel ve Gretel hikayesindeki kötü cadı rolüne bürünüp, parça parça besliyorsun kafesinden çıkaracağın günü hesap etmeyerek.

Hem zaman, hem hayat, hayatın içerisinde zaman, zamanın içerisinde hayat akıp gidiyor gösterişli bir şelalenin üzerinde dans eden su damlaları gibi farkında bile olmuyorsun neredeyse, bazen suyun götürdüğü birkaç taş canını acıtıyor eğer yeteri kadar şanslıysan da getirdiği bir hediye mutlu ediyor. O akıntının içerisinde hayatını yönettiğini düşünerek kulaç atıyorsun sağa sola, dalgalar seni istediği yöne savuruyor. Doğru yönü buluyorsun belki, buluyorsun elbette de yine de bir sonraki dalganın bütün gücü ve şuursuzluğu ile nereye seni nereye savuracağını bilmeden savuruyorsun kollarını hep o tanıdık ve bilindik olan, korkutmayan ve acıtmayan kıyıda kalabilmek için. Her seferinde kontrolün sende olduğuna inanıyorsun ama, her seferini bilmem belki de çoğu zamanında yanılıyorsun. Ne hayatın akışı seni tutuyor o kıyıda ne de bilinçsizce gösterdiğin çabalar.

Birçok şey istiyorsun, her insanoğlu gibi sahip olmak, elde etme k istiyorsun. Mutluluğu istiyorsun sık sık, düşünceyi istiyorsun, aklı, güzelliği, sevgiyi zaman zaman hüzünü, yalnızlığı, başı dönmüşlüğü istiyorsun. Elde edemiyorsun çoğu zaman, sadece sen değil de herkes sahip olmak istediği için bunlara elde edemiyorsun, herkes herşeyi sana vermeden istiyor, herkes herşeyi sana vermeden alıyor ve sana vermemek için çabalıyor. İnsanlar bencil anlamıyorsun. Bencil olmamaları için hiçbir neden yok ortalıkta bilmiyorsun.

Hayat sana istediğin şeyleri vermiyor değil, veriyor elbette ama istediğin gibi vermek zorunda olmadığı gibi istediği gibi veriyoır, beğenmiyorsun almak istemiyorsun yeterince mutlu olmayacağını bildiğin için, daha iyisini istiyorsun doğal olarak her elini uzattığında ona da "cıss!" diyor gözlerinde yasaklar bir ifadeyle, "olmaz!" diyor beyninin içinde yankılatarak.

Bir parça hüzün düğümleniyor boğazında, istekli gözlerle bakıp da alamayarak. O fakir ailenin fakir çocuğu oluveriyorsun saniyeler içerisinde. Elde edeceğim diyorsun içten içe, çok çalışıp yapacağım. Bir gün ben de başaracağım diyorsun bir hışımla fakat farkında değilsin ki çok yorulmuşsun, ne o akıntıda kulaç atacak halin, ne başını sağa sola çevirip bakacak ne de zaten git gide azalan enerjinin birkaç damlasını daha yere saçıp da elinde kalanla emek veresin kalmış.

Yapacak birşey olmadığının farkına varıyorsun, anlamsızlaşmaya başlıyor hayat. Ömrün boyunca anlam üzerine anlam bindirmeye çalıştığın hayatın anlamsızlığını haykırdığını hissediyorsun, kulakların çınlıyor.

Gürültü çekilmez bir hale geliyor. Kafanı yastığa bir defa daha vuruyorsun. Gözlerini kapatıyorsun. Uyumaya çalışıyorsun.Sanki hiçbirşey olmamış gibi.

Üç beş tel saçın beyazlıyor düşünmekten sadece, daha ne kadar düşünmem gerekiyor düşüncsesiyle sonunu bir türlü getiremezken bilincini kaybediyorsun. Uyuyorsun.

İyi geceler.

Dur.

2010-08-09T23:09:00.002+03:00

Gitsem neye yarar, kalsam kime zarar?
Bilsem niye bozar, sorsam niye susar?
Ben bir başıma ölsem kim ağlar?
Dirime kim bakmış da ölüme kim bakar?

Ne gittim, ne de geldim
Neyi sordun da neyi bildim?
Ardına bakmadan, düşünmeden gittin,
Bir aptalı aptallar gibi sevdim.

Ben bir beni bildim kendimi bildim bileli
Bir de seni bildim aptallar gibi sevdim seveli
Güzün ortasında bıraktın gittin belki birisini
Gittiğin yolda bulamadın ne kendini, ne de beni.

Hayatının hayali olursa bir başka ölümün meali,
Süngü takmadan, ateş etmeden elde edersen zaferi,
Belki yara almadan kazanırsın bir savaşı ama
Bir yerlere bir ceset bırakırsın, içi dolu öfkeli.

Ölüm bir salgın hastalıkta peşimde bile olsa,
Savaşmadan bırakamazdım seni o yolda,
Geriye kalan birkaç damla göz yaşıysa
İçime atarım belki ama, öldürdüğün gibi öldürmem asla.

not: uzun süreden sonra ilk defa birkaç mısradan uzun şiir yazıyorum, yazdım. nereden geldi bilmiyorum.

Zor.

2010-07-12T01:58:00.002+03:00

Zor.

Üç beş adam, üç beş kadın olacak hayatında. Seveceksin fakat anlaşamayacaksın. İlişkin adım atmayacak durduğu yerden. Elinden gelen herşeyi bocalayacaksın o sevdiceğin üzerine, elinde neyin varsa verecek yara ala ala, parçalana parçalana da olsa götüreceksin o ilişkiyi.

Bitecek ya hoşa gitmeyecek şeyler yapacaksın, ya hoşa gitmeyecek şeylere maruz kalacaksın. Hayatın acımasızlığından dem vurup neden ben diye haykıracaksın odanın dört duvarına, dördü de yanıt vermeyecek, tavana baka baka ağlayacaksın onlara da küsüp. Gözlerinde yaşlar dolacak, yaşların yastığına serpilecek, serpilen her bir damla ağır fakat içine katman katman işleyen bir koku bırakack zihninin tam orta yerinde.

Yeni güne sanki hiçbirşey olmamış gibi girmek isteyeceksin, sanki dün gece gözyaşlarını sel edip de ağlayan sen değilmişsin gibi etrafına bakınacaksın boş boş, boynundan kalbine, kalbinden karnına doğru hiç hissetmediğin, seni umarsızca parçalayan bir acı akıp gidecek sürekli. Artık içi bomboş olmuş kalbinin etrafını daha fazla kan kaybetmesin diye sarıp sarmalamaya çalışan duygularını bulacaksın sana hüzülü bir şekilde bakarlarken. Ağlayamayacaksın bile.

Sanki acı çeken sen değilmişsin gibi, sanki bütün acıların üstesinden gelmişsin gibi çıkacaksın insanların karşısına, güleceksin ağzın kulaklarına vararak, kalbin küller içerisinde yitip giderken aklın tutanak tutmayacak mutluluklarına, üzüntün soğuracak o mutluluğu her saniye, damarlarına işleyecek her saniye mutsuzluğunu, paralayacak seni pare pare.

Yavaş yavaş demir alacaksın en son uğradığın limandan, anılara gözünde bir az tuz, biraz su ile veda edeceksin tek tek, hatırlamamaya gayret edip eninde sonunda hatırlayacaksın mutlu günlerini, histerik bir gülücük belirecek suratında, bir saniye geçmişi hatırlayıp mutlu olurken, bir saniye bu gününü hatırlayıp hüzüne vuracaksın kendini, zamanı binlerce saniye geri alabilmeyi arzularken binlerce saniye geride kalmış olacaksın O'ndan. Elinden birşey gelmeyecek.

Gideceksin geminle başka yerlere, asla tamamen unutmayacaksın hiçbirisini, her biri nöronlarında ağır ağır tahribatlar bırakacak fakat her defasında O'nun acısını bastıracak bir başkasını bulup bir başka "O" acısı çekmek için kendini bile bile zebaninin kazanına atacaksın, mutluluğun tadına biraz daha bakabilmek için o uyuşturucuyu yine enjekte edeceksin damarına, yine kendi ellerinle döşeyeceksin çıra parçalarını kazanının altına, yine kendi ellerinle yakacaksın kendini.

Mutlu olacaksın elbet, her seferinde sonsuza kadar süreceğini düşünüp, düşünmekten vaz geçtiğin anda bitiş çizgisinde bayrağı sallayan O'nu göreceksin bir avuç sözle, sorun sende değil onda olacak. Sorun O olacak ama yalan söyleyecek gözlerinin içine baka baka. Sevdiceğinin gözlerinden kendini görürken katlanacaksın o yalanlara. Kabul edeceksin buruk bir halde, ayağa kalkmak istemeyeceksin, kendini yere bırakmak isteyeceksin kırık kırık, tuzla buz olup toprağa karışmak isteyeceksin, üzerinde ağır bir mezar kokusu olacak her saniye gittikçe yoğunlaşan. Yalnızlığı kabullenmek istemeyeceksin.

"Benim hayatım" dediğin bu bandı tekrar başa saracaksın elbet, tekrar baştan oynatacaksın. Aynı sahneleri izleyip, aynı şekilde gülüp, aynı şekilde ağlayacaksın. Bir gün son bulmasını isteyeceksin, zaman sana bekle diyecek, ne kadar bekleyeceğini merak edeceksin cevap vermeyecek. Her seferinde sıranın sende olduğunu düşüneceksin, çok sefer yanılacaksın. Zor.

Sonu gelmez günler boyu bekleyeceksin hüzünlü gözlerle,

Sonsuz geceler düşleyeceksin mutluluğu.

Her ne yoldan gidersen git bol bol ağlayacaksın,

Mutlu olmak için hangi yoldan gidilmesi gerektiğini düşüneceksin hep,

Bulamayacaksın.

Üzgünüm.

Çocuk!

2010-06-25T12:59:00.001+03:00

Seni çok iyi tanıyorum çocuk, küçüklüğünden beri benimle birliktesin. Gözümü her çevirdiğimde orada oldun, her gittiğim yere benimle geldin, her kaldığım yerde benimle durdun.

Seni çok ama çok iyi biliyorum çocuk! Aptalsın. Her seferinde aynı peri masalına kanacak kadar aptal olduğun kadar her peri masalında kendini kandıracak kadar da aptalsın!

Seni senden iyi tanıyorum çocuk! Hazırdın. Üst üste üzerine yıkılan molozlardan sonra bir darbeyi daha kaldırmak zor gelmezdi bu sefer, hazırdın o yüzden. İlk gününden itibaren hazırladın ki kendini buna bir daha olursa çok da incinme, bir daha olursa gizli saklı oyaladığın kalbine bir darbe daha gelirse çabucak kalk ayağa diye. Henüz kalkamadın belki ama kalkacaksın!

Aptalsın çocuk aptalsın! Çok şey yaşadığını düşünüyorsun diye daha kötüsünün başına gelemeyeceğini düşündüğün için aptalsın! Hayatla iddiaya girme çocuk, kazanamazsın! Kazanamayacağın savaşa girme çocuk! Yara alırsın!

Sana kızmıyorum çocuk, sana bunları bin defa söyledim ben anlamadın. Anlamamakta ısrar ediyorsun. Ya da... Anlıyorsun da beni tam dinlemiyorsun. Gözünün önüne yalan yanlış kazara işlenmiş gök kuşağından dolayı hemen ardından gelen fırtınadan habersizsin.

Ben uyu dedikçe sen uyuyamıyorsun çocuk! Düşündükçe düşünüyor, düştükçe düşüyorsun. Saçlarındaki beyazlar sana ne ifade ediyor çocuk? Yeter artık düşünme çocuk, uğraşma, arama, isteme çocuk! Daha varlığının ilk saliselerinde başladığın yarışta birinci geldin diye hayat sana her istediğini elde etme hakkı mı verdi çocuk? Aptal mısın sen o kadar? Kolay mı sandın?

Sana sevme de demiyorum çocuk! Sev... Herkes kadar senin de sevmen lazım, hayat aldığı kadar vernese de, verdiği kadar sev çocuk.

Ağlama çocuk ağlama! Zaten ağlamıyorsun ya, içten içe de dökme o göz yaşlarını. Onları da görüyorum ben. Ağlamak için değil gülmek içindi bütün çaban. Boşa gittiyse yapacak birşeyin var mı çocuk? Yoksa niye ağlıyorsun ki.

Kırıldığını düşünme çocuk! Zaten paramparçasın herkes kadar. Benim ağzımı açma çocuk.

Yalnız değilsin çocuk! Ben varım! Hep vardım, hep de olacağım! Yalnız değilsin çocuk, daha gidecek çok yolumuz var beraber. Kuzey yıldızlarını göremedik henüz! Nereye kayboluyorsun?

Ağlamayacaksın bu sefer çocuk! Sen artık çocuk bile değilsin sana nasıl hitap ettiğimin bir önemi yok! Bu sefer ağlamaycaksın ayakta duracaksın dökmeyeceksin bir damla göz yaşı bile! Yıkanmayacaksın o derini yakan tuzlu su damlalarıyla! Bu sefer taş kalpli olacaksın gerekirse! Gerekirse bundan sonra da taş kalpli olacaksın!

Nasıl sevdiğinin bir önemi yok çocuk! Düşünme... Sevilmediğin sürece sevmenin bir manası yok çocuk daha şansını neden zorluyorsun? Sana bunları ben daha önce de söylemedim mi? Beni neden yoruyorsun çocuk!

Şimdi git çocuk, aklını başına topla.

Üzülme, kırılma, darılma.

Aklını başına topla.

"We are but older children, dear,
Who fret to find our bedtime near.

Without, the frost, the blinding snow,
The storm-wind's moody madness-
Within, the firelight's ruddy glow,
And childhood's nest of gladness.

The magic words shall hold thee fast:
Thou shalt not heed the raving blast.

And, though the shadow of a sigh
May tremble through the story,
For 'happy summer days' gone by,
And vanish'd summer glory-

It shall not touch, with breath of bale,
The pleasance, of our fairy-tale.

Though time be fleet, and I and thou
Are half a life asunder,

Thy loving smile will surely hail
The love-gift of a fairy-tale."

Godot!

2010-01-22T15:48:00.001+02:00

Ben niye bu gün rüyamda Godot'u beklemekten bahsediyordum lan? Ogan'a mı özendim? Ne oluyor evladım? Zaten Tim Burton tadında rüya gördüm.

Rüyaların Günlüğü : Yazıt MM - Parşomen II

2009-12-27T01:30:00.004+02:00

Çocuk tanrının ona vermediği güçle güç bulmuştu, Zaman'ın ona verdiği altın orağı her savuruşunda toprağı yeniden harmanlıyor, orağın her hareketi bir başka hayatın özünü çekip götürüyordu içerisindeki can ile birlikte. Bir zamanlar basit bir "çocuk" iken şimdi olduğu şeyden çok uzaktı. Doğduğu günden beri vücudunda biriktirdiği acı onun damarlarında artık bitmeyen bir güç olarak yer buluyordu. Bileğini her sıktığında vücudundaki, kollarındaki kaslar biraz daha belirginleşiyor, altın orağını her savurduğunda ölüme kendisini daha yakın hissediyordu. Ölüm bile adını duymaktan korkar olmuştu çocuğun.

Haksız da sayılmazdı çocuk;

Tanrının dünyayı emanet ettiği meleklerin dünyayı ne hale getirdiğini gördükçe daha büyük nefretin dolayısıyla da daha büyük bir gücün eşiğine kendisini bırakıyordu umarsızca. Her saniye dökülüp kararan dünyayı gördükçe hiç acımadan bir cana daha kıyıyordu. Her darbede gökyüzü birkaç saniyeliğine kızıla boyanıyor, her adımını attığı yerde yaşam biraz daha çürüyor, kanatlarının her değdiği yerde yaşam biraz daha soluyordu.

Onunla savaşmaya gelen bir başka meleğin daha saniyeler içerisinde zavallı bir yaratıkmış gibi önünde diz çökmesini sağlamıştı, çocuk o kadar büyük, hantal ve ağır görünüşlü olmasına rağmen çok hızlı bir şekilde hareket ederken sanki ölümün adını anan bir dansı çağırıştırırcasına kendisiyle ahenk içerisinde bir dans sergiliyordu.

Yerde dizleri üzerinde duran, elleri ile öne doğru kapanmış. Bütün vücudundan oluk oluk kanlar akan meleğin bir anda boynundan tuttu, neredeyse boynunu kıracakmış gibi duruyordu.

"-BANA BAK!" dedi çocuk acımasızca. Kanlar kaybeden melek hem boğazının sıkıca kavranılmış olmasından, hem de çektiği acıdan konuşamayacak haldeydi. Güçlükle suratını çocuğa çevirdi. Çocuk kanatları sayesinde yerden birkaç metre havadaydı, meleği de havada tutuyordu.

"- Bu senin gerçek dünyan mı? Sen yardım istemediğim yerde yardım edemezsin bana! Kendi gerçekliğinden kaçamazsın! Bana biraz daha o gufranından ver!"

Melek ses çıkaramadı.

"Merhaba? ...beni dinliyor musun? Merhaba? ...benimle neden bir kelime konuşmuyorsun?"

Çocuk biraz daha şefkat dolu gözlerle bakmaya başladı.

"Seni geleceğimde görmeye çalıştım, seni geçmişimde bulmaya çalıştım."

Biraz durakladı ve ekledi.

"İzin ver de varlığını hissedeyim. Görünüşünün tadına bakabilirim. Belki de bu doğru karardı! Düşüncelerim benim kutsal kitabım, ona göre yaşıyorum."

Melek onu hatırlayacak gibiydi, o da meleği. Sözüne devam etti çocuk,

"Yaşamını bu dünyalar arasında yaşıyorsun, renkler vücudunun etrafında eğilip bükülüyor. Sen ve ben gökkuşakları içerisinde kaybolduk, rüyalarımız asla son bulacak kadar yaşamadı."

Çocuk meleği ellerini açıp bir anda parmaklarının arasından bıraktı, melek yere süzülürken bir çok hafif bir rüzgar araladı toprağı, sarı ile alev rengi arasında parlayan orağın yansıması görüldü bir an için, çocuk tekrarladı.

"Seni geleceğimde görmeye çalıştım, seni geçmişimde bulmaya çalıştım."

Derin bir nefes aldı, uzaklaşırken son bir kelime daha söyledi.

"Gittin."

Egemenlik

2009-12-24T14:28:00.007+02:00

Hayatımda nefret ettiğim türden bir insan türü, belki hayatımı yöneten yıldızın etkisi belki bu güne kadar yaşadıklarımın etkisi belki de sadece basit bir düşünce modeli. Tam olarak hangisi olduğunu söyleyemem. Hepsinden birer parça da almış olması mümkün.

O ne mi? Kendisi üzerinde bir egemenlik isteyen insan şekli.

Hayatımda bana bağlanan hiç kimseyi bir de ben zincire bağlamamışımdır, gerekli gereksiz kıskanmamış, korkak ya da aptal tepkileriyle yormamışımdır kafamı. Her seferinde bile bile ya da gayri ciddiyetsizlikle bilemeden gitmişimdir o tehlikenin üzerine de hep.

O kadar acınası geliyor ki o hayatlar bana, ben özgürlüğüme ve özgür bırakılmaya bu kadar düşkünken. Her saniye kanatlarımı açıp seksen günde devr-i alem'i yeniden yazmaya hazırken. En basit, en düşük seviye insani iletişimlerde bile üzerinde egemen bir baskı isteyen insanlar o kadar ağır derecede boş, bayağı ve genel düzeyin altında geliyorlar ki bana iğreniyorum.

Şu yazıya başlamadan önce şunu yazma fikrim de yoktu zaten, birden kafama dank etti. Böyle başlamış oldum.

Hem ben niye bana bağlanmış insanı ekstra bir zincirle bağlayayım ki? O aptal mı? O doyumsuz mu? O'nun kafası yok mu? O'nun her şeyden önce kontrol edebileceği bir iradesi yok mu? O'nun herşeyden sonra kontrol edebileceği bir mantığı yok mu? Eğer bunlara hepsinin cevabı beklediğimin tersi ise zaten o insanla işim inceden inceye bitmiş ya da bitme noktasına gidiyor demektir.

Zaten benim sevgi, aşk, bağlılık dediğim şey de bu değil. Benim gözlerimin baktığı dünyada sevgililik diye bahsettiğin şey O'nun hemen sırtının arkasında dimdik ayakta durmaktır. Gerekirse öne geçip yarayı almak, gerekirse arkasına geçip görmediklerini savuşturmaktır. Benim aşk diye zırvaladığım şey O'na bakmazken de onu görmektir dünyanda, canı bir çektiğinde ikincisini hiç düşünmeden vermek bunların da çetelesini hiç tutmamaktır aynı zamanda. Benim bağlılık diye geveleyip durduğum şey de O'nu primitif duygularla kıskanmak değil, O'nun olmadığı yerde O gözüyle bir başkasına bakmamaktır. Bir başkasını aramaya çalışıp da bir başkasını bulmayı düşünmemektir.

Hoş bunlar benim düşüncelerim olduğu kadarıyla bir aptalın da düşüncesi olabilir. Biraz daha anlamını kaybederse şu üstteki satırlar, öyle olacak zaten.

Aslında çok karalayacağım şey çıkar da şu konuyla ilgili. Ne gereği var.

İçimdeki nefret dalgası her saniye, her an, her gün gittikçe daha da büyüyor. Vücudumdaki yaralar gittikçe daha da fazlalaşıyor, kaybettiğim kan... Kan kaybetmiyorum. Acımıyor çünkü. Kanamıyor bile.

Kontrollü davranıyorum henüz, kontrollü davranıyorum. Şizofreni derecesinde kontrollü davranıyorum hem de. Zira aklımdan geçen şeyler ve iç güdü ile yaptığım davranışlarım birbiri ile aynı paydada eşleşmeyi uzun süre önce bıraktılar. Sadece arkaplanda çalan enstrumanın ses tonları birbirine uygun. Ritmi yakaladığım için birşeyleri bırakmıyorum. Çok karışık bir ifade oldu. Olsun.

"O senin göğüslerini süt için emdi mi? Altın renkli balım, ha? ipek kıyafet içerisindeki,
O senin dehşet verici donuk bakışlarını sana bakarken hissetti mi belki?
ya da O senin yara, berelerinin içindeki gerçek duıygularını anladı mı ki?
Gerçekten düşünüyor musun yalanların bulutlu gök yüzünü yarıp aydınlatacak?

...ve ben melekler hakkında söylentiler duyuyorum."

Yakında bir yazı daha yazacağım. Hikaye şeklinde.

Kara Sayfa

2009-12-16T11:48:00.000+02:00

İnsanlaırn iki yüzlülükte ne derece sınır tanımayabildiklerini de gördüm ben bu gün, şu vasat haller içimi acıtmıyor da içimdeki kor nefreti bambaşka bir alevle büyütüyor. Hiç beklemediğim, ummadığım.

Lazım değilsiniz.

Tek Kanat : İblis

2009-12-13T15:39:00.000+02:00

"...gözlerini bağlayan kor nefret, artık bütün bedenini kaplıyordu. Her saniye akıp gittikçe, her dakika peşi sıra geldikçe çocuk daha da büyük bir alevin nefesine kendinisini bırakıyordu. Zamanla sönmesi gereken alev, çocuğun kanatlarının altında tekrar can bulup tekrar körükleniyordu."

Çocuk önce etrafına baktı, nelerin olup bittiğini algılamaya çalıştı. Sırtının gördüğü yere baktığında geride bıraktıklarını farketti. Hepsini az ya da çok da olsa sevmişti, hepsi için iyi ya da kötü duygular beslemişti. Bunu düşünmedi bile, son bir defa kendisinden beklenmedik bir şekilde reverans yaptı ve yoluna devam etmeye koyuldu.

Tanrının ona vermediği iki parça kanatı da edinmişti artık, istediği gibi olmamıştı belki ama artık bir çift kanat yükseliyordu omuzlarından, ikisi birbirine benzemese de. Birisi en beyaz tüyden, yeni doğan güneşin ışık hüzmelerini yansıtırcasına altın rengi ışık hüzmeleri yayıyor Ötekisi ise o göz alıcı ışık hüzmelerinin varlığına dur diyecek kadar ağır bir siyah ve gri tonları yayan insan derisindendi ve kan damlaları döküyordu yere.

Etrafında kimsenin olmayışına aldırmıyordu artık, düşüncelere dalmıyordu kontrolsüzce, gece uyuduğunda kimsenin rüyasına girmesine izin vermiyordu, kafasını birbiriyle ahenk içinde kelimeler, cümleler bulmak için yormuyordu.

Birkaç tane dostu vardı artık, her ağladığında elini omzundan eksik etmeyen, her güldüğünde onunla beraber gülüp, neşesine neşe katan. Her sustuğunda onunla konuşan, her konuştuğunda onu dinleyen. O kadar çok şeyi çıkarıp atmıştı ki son zamanlarda hayatından, neredeyse kendisini çıplak hissediyordu.

"...ah bir de şu kora bürünmüş nefret. İçine doldurduğu o büyük nefret olmasa nasıl da ağlıyor, nasıl da üzülüyor, nasıl da kendisini yerlerden yerlere vuruyor olurdu. Bir tanesi gitmesin diye, bin tane şeyi nasıl da feda ediyor olurdu hiç düşünmeden. Bir damla mutluluk için nasıl da bin damla göz yaşı döküyor olurdu. En basit yardım çağrılarına elinden gelmesi gerekenden daha fazlasıyla nasıl ama nasıl da koşuyor olurdu şimdi."

Üşümüyordu ama, kuzey ışıklarına kendisini o kadar derin bırakmıştı ki çocuk. Bulunduğu yere bırakıldığında sadece üç beş damla göz yaşı döktükten sonra bembeyaz karın üzerine oturup, soğuğu hissetmeden dizlerini karnına çekip, ellerini dizlerinin hemen ucunda bağlayıp da gökyüzüne bakmaya koyulmuştu bile. "Belki bu gece de görürüm onlardan bir tane." düşüncesiyle.

Hoş yılın sadece belirli günleri vardı onlar; ama gökyüzünün renklerle olan o güzel dansı, Yıldızların o saatlerin her bir dakikasında bitmek bilmeyen ahenk dolu hareketleri, her saniyesi bambaşka türden huzuru içinde barındıran cilveleşmeleri. Öylesine güzel geliyordu ki, çocuğun uyuşturucusu olmuştu bile yıllar yıllar önce.

Her gündüz günün ona verdiği yükleri taşır, yorulmadan, durulmadan yapması gerekenleri yapar, her gece ise üzerine en küçük bir kıyafet dahi almadan karların üzerine oturur, üşüdüğü halde bütün gece görmeyi umduğu hüzmeleri beklemeye koyulurdu.

"...derin. Çok ama çok derin bir alev vardı içerisinde, sönmek bilmeyen, sönmek bilmeyecek. En tatlı şefkati, en büyük huzuru, en güzel şeyi bile en kötüsüne çevirecek kadar büyük bir alev. Neresine dokunsa kor oluyordu, içeride yanıp yanıp, saliseler içerisinde kora dönüşüp, saniyeler içerisinde herşeyi küle çeviren o büyük alev. Bitmiyordu, ne kadar yol yürümüş, ne kadar karanlığa batmış, ne kadar acı çektirmiş olsa da bitmiyordu. Bitemiyordu. Aşıktı o öfkeye, inanılmayacak derecede bağlıydı artık, öfke onu, o öfkeyi besliyordu. Çıkar ilişkisiydi belki ama çocuğun bedenini ağır ağır uyuşturup ona istediğini verdiğü sürece de herşey mâkul görünüyordu."

Bazen üşümezdi aslında, yaraları olurdu, yaralarından dışarı sıcak sıcak kanlar akardı o yaralardan. Kırmızıya boyardı her yeri, sıcak kan hem vücudunu ısıtır, hem de soğuk karların üzerine düşer, önce onları eritir, sonra da rengi solmuş bir halde toprağı beslerdi.

Geçen on bir saatin ardından çocuk yavaşça takım elbisesini giymeye başladı, görkemli kanatları terketmişti onu gün ışığıyla beraber. Geç kalıyordu gündüz yapması gereken işlere. Zamanı düşündü... Yedi kırksekiz diye fısıldadı bir ses kulağında.

Gitme zamanı gelmişti.

Yola koyuldu.

Nerpus'un Aşkı

2009-12-08T00:43:00.002+02:00

"Mutlu erkekler ve kadınlar ormanın içerisindeki bir yolu

takip ederler. Takip arabası bir rahip tarafından yönetilir

kutsal bir göle. Harika renkler, dans eden mutlu insanlar,

görüntü; doğanın sevgisi. Bu güneşli günde kutsal bir

göle doğru beraber dans ederek ulaşmak Doğa Ana'ya

kurban olmak için bir mutlak. Doğa Ana'ya selam

ver, seni çağırıyor. Doğaya verilen bu selam ve mutluluk...

...onlar boğulmadan ve gölün dibine çekilmeden önce

mutlulardı ve gülümsüyorlardı. Kendi iradeleriyle kendi

yaşamlarını doğaya bağışlıyorlardı, doğayı güçlendirmek

için.

...böylesine gerçek bir aşk, ve O'nun gücü!"

Kontrolsüz Nefret

2009-12-07T22:30:00.002+02:00

- Baştan belirteyim bu bir kontrolsüz nefret yazısıdır. Mantığımı bu sefer bir yana bırakıyorum.

- Bırakıp da gidenler, bencil düşünenler, empatiden yoksun acınası varlıklar, çok düşünüp de boş düşünenler. Hepinizin canı cehenneme! Yeter! Her nereye gitti iseniz orada kalın ve geri dönmeyin. Size ihtiyacım yok. Bundan sonra olmayacak da. En son ve en büyük bencilliği bu sefer ben yapıyorum, bana yaptığınız iyilikleri size ödemiyorum. Ödeştik. Benim ruhum da en az sizin ki kadar kutsal bir bedene bahşedildi.

- Bana basit ve anlamsız sorunlarınızla gelmeyin. Gelip de yardım etmemi beklemeyin. Kalbinizi kırarım. Kimsenin yerine iki satır düşünecek gücüm kalmadı artık.

- Faşist düşünen insanlara; O zavallı beyininiz o kadar küçük ki altına yatırdığınız faşizanlık bile ondan daha büyük. Emin olun.

- Yeniden : Tarih : 24 Haziran 2008 Salı / - "-birşey buldum kiminse, sahibi yoksa benimse." / "+ÖL!"

- ve Yeniden : "-Birşey buldum kiminse, sahibi yoksa benimse." / "+CEHENNEMİN DİBİNE GİT VE SONSUZA DEK ORADA KAL."

- "...ama şöyle", "...ama böyle", "...ama öyle değil." ama bu kadar çok "ama" kullanmasan belki de bu kadar vasat bir konumda olmazdın bu gün? Ne dersin? Değil mi ama?

- Kocaman kıçını kaldırıp da iki adım atmak zoruna gidiyorsa, gittiğim kilometrelerce yol zoruna gitmemeli. GİDEMEMELİ. Ben cehennemin altıncı katına yürüyüp de yorulmazken, sen orada cennetin ayaklarının ucunua gelmesini bekliyorsan sana tanrılardan bir çift sözüm var : "ÇOK BEKLERSİN.".

- Bu lafım inanılmaz derecede büyük bir çevreye; Sizin sahip olduklarınızın yarısına sahipken sizin elde ettiklerinizin iki katını elde etmişsem bu benim büyük başarımı değil sizin büyük başarısızlığınızı gösterir. Sanki ben büyük bir iş yapmışım gibi üzerime gelmekten vazgeçin.

- ...ve tekrar bencillik konusunda dönüyorum : CANINIZ CEHENNEMİN YEDİ KAT DİBİNE. GEBERİN.

- Bir çoğunuzu belirli sıfatlar ardında hayatıma almış olmam bu gün her birinizden ziyadesiyle nefret ediyor, her birinizin zayıf karakterli ve hatta bir çoğunuzun karaktersiz olduğunu düşünmediğim manasına gelmiyor. Her zaman en dengeli davranışları ben yapmak zorunda değilim sanıyorum ki?

- BİR İŞ YAPMADAN ÖNCE BİR SATIR ŞUNU DÜŞÜN; "NE YAPIYORUM BEN." ve sonra o işi yap.

- Üsttekini beceremiyorsan da defol git. Lanet olasıca primat.

- Sen doğru düşünmenin, objektif karar vermenin ne demek olduğundan bir haberken benden bunu bekleme. Beklersen de alacağın tepkiye hiç şaşırma. Senin kişisel objektivite kavramın ile benim ayak uydurmaya çalıştığım global objektivite kavramı bir değil çünkü.

- Senin için yaşamıyorum, bunu kabullen. Benim için yaşamıyorsun, bunu zaten biliyorum. O zaman ey lanet olasıca varlık; beni hangi amaç uğruna hâkir görüyorsun?

- Yeniden : Tarih : 24 Haziran 2008 Salı / - üzerinde çabalamadan hiçbirşey olmaz, çok da bekleme. olmayınca da niye oldu deme.

- Yeniden : Tarih : 24 Haziran 2008 Salı / - kişiliğime saygı duymuyorsan, benliğime saygı duy. benliğime saygı duymuyorsan bir kere yaptığın hatayı düzeltmek için şans tanırım, eğer onu da kullanmayacaksan ne olur hayatımdan çık.

Son söz; geldiniz ve gittiniz. Geldiğiniz gibi aldınız, verdiniz. Giderken de benliğimden alabildiğiniz kadarınız aldınız gittiniz, beni ezip geçmekte sakınca görmediniz. Üzgünüm. Ben sizin kadar hayvan içgüdülerimle hareket edemeyeceğim. Belki de edeceğim ama, daha az. Çok daha az.

Şimdi gidin, gittiğiniz yerden hiçbir sebeple dönmeyin.

Ben kontrolsüz davranışlarınızın menşeisi değilim. İki dakika beyininizi kullanıp neden bu hâle geldiğinizi sorgulayın.

"Etine ezelden beridir yapışık olan derisini tırnaklarıyla kazıya kazıya sökmek düşündüğü kadar zor gelmemişti henüz. Her bir tırnak darbesinde zoraki bir damla daha göz yaşı döküyordu ama ağlamıyordu. Bedeninden düşen her bir kızıl damla onu acıya ve aynı zamanda da huzura daha fazla yaklaştırıyordu. Huzurun gerçek olup olmadığı önemli bile değildi."

Tek Kanat : Melek

2009-12-06T00:14:00.010+02:00

İnsanları anlamıyorum, anlayamıyorum.

Çaba da göstermiyorum artık. Niye hep ben anlamaya çalışıyorsam? Neden hep önceliği birincil tekil kişi olan insanlara söz anlatmaya çalışıp, niye empati bekliyorsam artık? Nasıl oluyor da sırf etrafımdaki insanları üzmeyeydim diye açıklamayı ben yapma ihtiyacı duyuyorsam?

Duymuyorum artık. Ben hayatları aslında basit sorunlardan ibaret olan insanlardan birisi olmadığımı ve evet hayatımdaki en büyük sorunun da dünyanın en büyük sorunları arasında yer edinmediğini kendime yedirdim. En büyük derdimin ebeveynlerimin beni anlamaması olduğu dönemlerin elinde altın orak taşıyan o yaşlı adam ben sandalyemde uyuya kalmışken uykumu bölüp, "gidiyoruz" dediği gün çoktan geçtiğini geç de olsa farketmiştim.

Bakmıyorum artık. Gerçekten bakamıyorum bile, gözlerimin önüne varlığından bir-haber olduğum engellerin tek tek gözüme sokula sokula farkettirildiği günden beri bakamıyorum. Gereksiz birşeyleri anlatıp da kimseden empati bekleyecek değilim yine. Empati dediğin şeyi insanlar bir şekilde yapıyor olsaydı zaten bunun farkında olurdum. En azından insanlar hakkında "evet, doğru! çok iyi düşünmüş! bu ancak başarılı bir empatinin ürünü olabilir!" düşünce oranım bire karşılık on dolaylarında olmazdı.

Bilmiyorum artık. Birşeyleri bilmek için anlamsız bir efor ve çaba sarfederek enerjimi sırf en kritik hataların yapılmasını engelleyebilmek ve en doğru çıkışa ulaşmak için harcayıp duruyorum. Yoruluyorum, harap düşüyorum, parça parça yerlere doğru yıkılıyorum ve herşey bitip de herkes gittiğinde yine o içlerine hüzün ve yalnızlık işlenmiş parçalarımı toplayıp bir araya getirmek. Yeniden "ben." diyebilmek için çabalıyorum. Boşa enerji sarfedip, boşa parçalanıp, boş çabalarım yüzünden yine boşa enerji sarfetmek zorunda kalıyorum. Başarısız büyücünün paradoks dilemması gibi birşey.

Gidenle ve kalanla. Olanla ve bitenle.Konuşanla ve Susanla.
Hiçbirşeyle uğraşacak vaktim yok şu an, sorumluluklarım var.
Çok büyük sorumluluklarım var, yerine getirmem gereken.

Gittiğinize üzülüyorum da, kalsaydınız sevinirdim.
Olduğuna üzülmüyorum da, bitmesi beni üzüyor.
Konuştuğunuza sevinirdim de, susmanız hiç mutlu etmeyecek.

'Gözlerini uzak ufka dikti çocuk. Ağladı. "Ben sadece bir çift kanat istemiştim senden." dedi orada bulamadığı tanrıya. Cevap alamadı.'

Kanatsız Gökyüzüdansçısı

2009-11-26T08:53:00.004+02:00

08:35~36

Tam baktığım sırada değiştin dakika. Korkuttun beni inceden de olsa. Bir geceyi daha uykusuz geçirip, kışın herkesinkinin tam tersine bünyemde zühur eden bu insomyamsı garip halime bir dakika daha ekledin. Henüz uyuyamadım evet, dün ve önceki gün de uyuyamamıştım, ondan önceki gün de.

Başım ağrıyor; fena halde başım ağrıyor. Hayat bana yüklenmesin istedikçe, birşeylerden kaçmaya çalışıp üst üste başarısız oldukça başım ağrıyor. Uykusuzluktan değil yoksa, uykusuzluğa alışmıştım. Zaten arası yok ki ya çok uyuyorum, dursuz duraksız ya da uyuyamıyorum yirmiyi aşkın saatlerce.

Peh, sanki ben istedim böyle bir insan olayım. Sanki ben istedim geceleri uykusuz kalayım da buraya böyle şeyler yazayım. Bunu konu edeyim. İstemedim, işim gücüm olmaz ki. Olmadı ki.

Hayatım ne kadar kötü tandanslı bir yazı elbette yazacak değilim, zaten asla bunu düşünmedim, birşeyler kötüye gittiğinde "yapma!", "etme!", "lütfen!" diye bağırdım ama asla hayatım bu bedenlerin üzerlerinde taşıdıkları hayat parçacıkları arasında arasında en kötüsünün örneği demedim asla. Aksine hep benden daha iyi durumda olan bir yığın, tonla, sayısız insandan iyi bir durumda olduğumu düşündüm. Eh karşılaştırma yaptığım şeylerin öz niteliklerini burada uzun uzadıya yazsam muhtemelen korkunç ya da zavallı bir adam olarak anılırım. Bilemiyorum hangisi da beter olurdu.

Scrubs izliyorum dursuz duraksız, nasıl bir diziyse John Dorian karakteri nasıl ama nasıl sınır çizgilerinde kalıp sınırötesi anlatıyorsa hikayeyi bir türlü sonunu getiremedim.

En son izlediğim bölümde Dr. "Bob" Kelso karakterini canlandıran Ken Jenkins'in şöyle bir sözü vardı, kafama not aldım görür görmez;

"Relationships about taking a leap of faith. That's why it's called jumping in."

Bana anlattıklarına dair birşey yazmayacağım, eminim benim dışımda bir yığın insana daha anlatacağı şey vardır benden önce.

Korkar oldum zamandan, yaşlanmaktan, gençliğimin saniye saniye soluyor ve ben bunu dilediğimce yaşayamıyorum, birbirine omuz vermiş dümdüz uzanan dört tane duvarın arasında sıkışıp kalıyorum. Gözlerimin günden güne uzağı daha da görmekte zorlanıyor olmasından korkuyorum.

Sırtımda omuzlarıma yakın bir yerlerde hala dikiş tutmayan sağlam bir yara var. O yaradan taşan kemiklerimle ne yapsam bilmiyorum. Bir çift kanat mı? Bir çift orak mı?

Bana karşı takındığın acımasız tavıra rağmen seviyorum seni hayat, hem de çok seviyorum. Bir gün sen de beni sevmeyi öğreneceksin.

"Mabedine oluk oluk akan kanlar da durdurmaya yetmemişti onu, koşuyordu. Etrafa kan damlaları saça saça koşuyordu."

Keltik

2009-11-19T17:43:00.006+02:00

Ara sıra eskiden yazdığım şekilde yazmaya karar verdim. Bu gün onlardan bir tane yazacağım bunları tek tek anlatmak zaman alacak o yüzden basit ama dolu cümleler kullanacağım.

19 Kasım 2009
- Dropbox'ta ne varsa kendi alan adıma taşıdım, farkedeceğiniz üzere arkaplan grafiği ve sitenin favori ikonu çok daha hızlı yükleniyor.

- Sitede kullanmak üzere yazdığım LinkTip kodunu biraz daha güncelleyip daha az göze batar hale getirdim. Arkaplanı transparan artık, arkasındaki yazıyı okumayı engellemiyor.

- Bu günkü biraz geliştirici düzenlemesi gibi birşey oldu. Neyse. (:

18 Kasım 2009
- Tartıştığımız konuda bana karşı daha fazla argüman sıralayamaman seni tartışmadan yenik çıkarıyorsa ya bu senin yetersiz tartışma kabiliyetindendir ya da o tartışmayı kaybettiğin içindir.

- Bana hayat anlamsız diye gelip de babasının ona para vermemesinden bahseden yirmi yaşına girmek üzere olan adamlara tatsumaki-sempu-kyaku atasım geliyor. Öyle böyle değil.

- Dün kendimden korktum; her türlü alakasız geyiğe girebiliyorum. Beş farklı grubun konuşmasına karışıp bir grup televizyon dizilerinden öteki grup bilgisayar yazılımlarından, bir grup animelerden ve türlerinden bahsederken alakasız öteki diğer grup ise elektronik müzik gruplarından sona ve dona kalan grup da internette dolanan şok videolarından bahsederken hepsine laf yetiştirebilmem ve benim hiçbir grubun konuşmasının ortasında bile olmamamdan ve yanımdaki arkadaşın "oha abi tırstım senden." demiş olmasından tırsıyorum.

- Şimdiden noel chantları dinliyorum, pek bir eğlenceli.

- Dragon Age oynayın, oynatın. Zevranla tanışın, nasıl suikastçi olduğunu sorun. Gülün, eğlenin.

- İkinci defa Arthur Schopenhauer - Seçkinlik ve Sıradanlık Üzerine'yi bitirdikten sonra ikinci defa Douglas Monroe - Meryln'e başladım bir kere okununca anlaşılan şeyler değil bunlar çünkü. Pheryllt kitabı da Türkçe'ye çevirilirse efsanevi olacak.

- Hayatım sağlam bir eşek şakası halini almaya başladı, neler dönüyor anlatamam size. Öyle böyle değil. Birşeylerin göz göre göre olmasını seyretmem ve olması, olup da iki kişi buna gülebilmemiz falan. Ağlanacak halimize gülüyoruz. Adam olmaz bizden.

- Kişisel sitemi açtım basit bir arkaplan grafiği ve üç beş linkle. Yakında gerçek bir site yapacağım oraya.

- Bunu demişken son zamanlarda üzerinde çalıştığım proje nasılokunur da beta yüzü gördü. Yapılacak çok şeyi var hâlâ ama siteyi yayına sokmamıza engel olmadı bu tabi. Başta çok sade birşey düşünürken şimdi gerçek bir Web 2.0 uygulaması olmasını istediğim için önceki çalışmayı bir köşeye bırakıp herşeye adam gibi yeniden başladım ve süper oldu. Daha olacak da.

- Call of Duty partilerimizde ve çevirimiçi Call of Duty etkinliklerimizde beni kurşuna dizen bütün arkadaşlarıma sevgiler, saygılar iletiyorum buradan.

- Oyun demişken, Machinarium diye birşey var, bulun ve kurun. Paslı metaller arasındaki şirinliğe ve ambiyansa doyun.

- Scrubs! Bunun üzerine adam gibi bir yazı yazacağım ama, İZLEYİN! Doyum olmaz. Sekiz sezon da olsa izleyin. Her bölümünü zincire takıp izleyin, göndermelerine gülün. Dr. Jan Itor'a selam verin falan.

- Daha yazcam, şimdi ne eklesem bilemedim. Bakarsınız yeni yazmak yerine bunu düzenlerim.

Zaman

2009-11-08T14:45:00.001+02:00

Benim adım zaman; güne başlayan da benim, günü bitiren de.
Benim adım zaman; seni doğuran da benim, seni öldüren de.
Benim adım zaman; seni koruyan da benim, seni aciz bırakan da.
Benim adım zaman; senin yaralarını saarn da benim, seni yaralayan da.

Zaman benim adım, o kadar yaşlıyım ki yeni doğmuş bir çocuk kadar uzun süredir hayattayım henüz. Tanrıdan sonra adını en çok sayıkladığınız ikinci şeyim ben, canınızı alacak da benim, size can verecek de. Tek bir hareketle sizi gerçeğe de götürebilirim, yalanların tam kalbine de. Bir saniye içerisinde size bir ömür de yaşatabilirim, bir yıl içerisinde sizi bir adım ileri bile atmayabilirim, sizin menşeiniz benim.

Size aydınlık günler doğurur, sizi karanlık günlere gebe bırakırım. Size sonsuz acılar yaratır, sizi sonuna yine ben getiririm. Size en büyük mutluluklarınızı tattırırım, yine en büyük mutluluklarınızı ben yerim.

En korkulacak şeyinizim ben sizin zamanınızda bazen en değerli madenininizim, bazen en değersiz saatlerinizim, belki adımdan çok korkuyorsunuz, belki de adımı hiç anımsamıyorsunuz.

Bir rüzgarım ben içinizde, bazen gecenin kasvetinde ilerleyen yağmurun şiddetini acımasızca arttıran o ağır gürültüyüm, bazen de bir yaz gününde siz bir kayalığın ucunda otururken yanaklarınızı okşayıp geçen meltemim.

Bana gel diyecek de sizsiniz, gelme diyecek de. Beni sevecek de sizsiniz, benden nefret edecek de.

Kanayan bir yarayım derinlerinizde, belki vücudunuzdan iki damla kan bile akmazken sizin nefesinizi kesecek ölüm bekçisiyim ama belki de kanlarınız dev gibi oluklarla dışarı taşarken önüne en sert madenin bile öremeyeceği kadar sert bir set örecek koruyucu meleğinizim.

Benim adımı zikredecek de sizsiniz, benim adımı lanetleyecek de. Beni bulacak da sizsiniz, beni kaybedecek de.

Med-cezir'im ben bilinmeyen denizlerin bilinmeyen kıyılarında, belki ruhunuz sizi en tatlı anılarla ayakta tutup yaşatırken sizin ruhunuzu alıp götürecek şeytanın ta kendisiyim, belki de ruhunuzu en çok kaybettiğinizi düşündüğünüz anda size gün ışığını verecek tanrının adıyım.

Beni korkusuz yapacak da sizsiniz, beni korkutacak da. Bana gücümü verecek de sizsiniz, beni güçsüz bırakacak da.

Hep baktığınız yönde ama hiç görmediğiniz yerde olacağım ben.
Hep bildiğiniz yerde ama hiç gitmediğiniz yerde olacağım ben.
Hep aradığınız yerde ama hiç bulamadığınız köşede olacağım ben.
Hep duyduğunuz gürültüde ama hiç dinlemediğiniz müziğin notasında olacağım ben.

Hepiniz bir gün adımı anacaksınız. Benim adım zaman.

"Çocuk güçlükle birkaç adım daha atıp yerde duran korkutucu iğneli şırıngayı eline aldı. Bir hışımla vücudunun derinliklerine doğru itekledi. Kemiği çatlamış parmağının ağrısına aldırış etmeden var gücüyle olabildiğince çok zehiri vücudundan dışarı çekti, şırıngayı bedeninden dışarı çıkardı ve iradesini serbest bıraktı. Saniyeler geçmeden bilincini yitirmişti bile, rüzar esiyordu kulağına bir yerlerden. Kaskatı, derin bir rüzgar. Nereden geldiği bilinmeyen."

Dar Alanda Kısa Paslaşmalar

2009-10-25T15:13:00.003+02:00

"Hayat futbola fena halde benzer, futbol şahsi beceri gerektirir ama aslında toplu oynanan, yani insanların bir takım halinde oynadıkları oyundur. Hayat da öyle değil mi? İstediğin kadar yetenekli ol, iyi bir takımın yoksa kaybedersin."

Hayatımda futbola asla ama asla bir erkeğin göstereceği kadar ilgi göstermedim, hiç de ciddi bir iş gibi gelmedi bana. Hâlen de gelmiyor ama şu filmi izlememi engellemedi tabi bu. Dokuz senelik bir film olsa da, ben bunu şimdi izliyor olsam da, yaşından başından hiçbirşey kaybetmemiş bu film. İki saat boyunca yapıştırdı beni ekrana. Baktım kaldım öyle ara sıra gözlerim yaşardı, ara sıra yüzümde kocaman bir sırıtış oluşturdu, birkaç defa da ağlattı.

Film zorlukları, acımasızlıkları, yitiklikleri ama buna karşı yaşanan mutlulukları, güce ve inanca dair çabaları, kazanılmışıkları anlatıyor. İzlemekte geç kaldım belki ama zaten zamanında izlesem de bu filmden birşey anlamazmışım. Tam zamanında izlemişim.

Filmde "Hacı" karakterini oynayan Savaş Dinçel'in öyle replikleri var ki, öyle dolu dolu anlatışları var ki kafamdaki birkaç tahtayı söküp yerine yenilerini taktığını, bazen anlamadığım birşeyleri nasıl da üç beş cümleyle anlattığını burada özetlemem mümkün değil.

"Herkes birileri için birşeyler yapmalı, anneniz için birşeyler yapın, olmadıysa karınız sevgiliniz için birşeyler yapın, olmadıysa çocuk yapıp onun için birşeyler yapın. Olmadıys... Ya da olduysa, komşunuz için birşeyler yapın. Herkes için birşeyler yapın, iyi şeyler yapın ama onlar için iyi şeyler yapın. Başkaları için iyi şeyler yapabilmek, o kadar güzel ki... O kadar güzel ki..."

Hayatınızda boşa geçirmeyi planladığınız en küçük iki saatiniz bile varsa ve şu filmin size birşeyler katacağına inanıyorsanız, hatta inanmıyorsanız bile bence izlemeniz gereken filmlerden birisi. O kadar farklı portrelerle, o kadar farklı kişiliklerle ve böylesine naif bir öykü ile kesinlikle izlenmeye değer.

"- İyi günler Suat abi.

+ İyi günler... Yenge..."

Burası filmden ziyade biraz kişisel olacak ama yine de bütün bunlar filmi izlerken farkettiğim şeyler; Ben hayatımda sayısız fedakarlık yapma girşiminde bulundum, birçok fedakarlık da yaptım. Şu filmi izlerken farkettim ki neredeyse yaptığım bütün fedakarlıklar daha sonra daha iyisini elde edebileceğim halde sırf şu an elimdekini kaybetmemek. Onun kaybedilecek kadar değersiz birşey olduğunu düşünmememden süregelmiş hep.

Hâlen de böyle düşünüyorum, hiç değişmedi düşüncem. Hâlen elimdeki, değer verdiğim ya da kaçırıp gittiğim fakat bir zamanlar değer verdiğim herşey için yine fedakarlıklar yapmaya hazırım belki de. Duygularım böyle diyor ama mantığım değişiyor artık, bunun da farkındayım. Yolum değişiyor, kavisler alıyor. Farkındayım bunun.

Hayat dediğin şeyin ben ağlamak için, ağlatmak için değil mutlu olmak, mutlu etmek için varolduğunu düşünüyorum herşeyin üzerine, neredeyse son on yıldır bu kalıp üzerine oluşturduğum fikir ilk gününde de böyleydi, bu gün de böyle, hep de böyle kalacak. Kalması için elimden gelenin en iyisini yapacağım ben.

"հրաժեշտ տալը լուսին փայլել"

Vazgeç.

2009-10-23T23:21:00.002+03:00

Vazgeçtim blog kapatmaktan falan birazcık da insanların blogu kapatmam konusundaki düşüncelerinden dolayı. Zaten hem neden içime kapanıyorum ki?

Hayat güzel aslında, hem de bayağı güzel. Çevremde beni mutlu edebilecek bir ton şey var iyice bir bakınca.

Üzgünlük hissediyorum da, pişmanlık hissetmiyorum. Ben onca arkadaşım, dostum "uğraşma", "bırakma zamanıdır" demesine rağmen ilk gününden beri birşeyleri düzeltmeye çabaladım. Neden yaptım bilmiyorum, düzelsin istedim herşey. Ama istedim sadece. İstemekle kaldı. Bilemezdim nelerin dönüp bittiğini.

Şu süreç boyunca hiç kimseyi spesifik olarak suçlamadım, hatta hep suçu kendimde aradım da. Hatta biraz da buldum o suçtan, çok fazla değil ama. Dostlarım, arkadaşlarım dediğim insanların kafama kafama vurması, tokatlarıyla incitmesi sonucunda o hatalardan bazılarını ciddi ciddi farkettim bile. Şu süreç boyunca hep suçlanan olmaktan, süreç bittiği halde hedef tahtası olmaktan sıkıldım.

Ben insanları sanal bir cihad başlatmaları yönünde manipüle edecek kadar işsiz güçsüz bir adam olmadım henüz, olmam da. Yakın gördüğüm arkadaşlarımla ilk gününden itibaren bildiğim, anladığım herşeyi paylaştım. Gün gelip de kendisi "ben" olmayan bir insan bütün bu olaylardan dolayı benden daha fazla gerilip kendi alanına birşeyler karalıyorsa, bunun etkisi bana dönmemeli.

Benimle uzun süredir alakası bile olmayan insanların şuursuzca yönelttiği okların hedefi olmaktan sıkıldım. Üzerimde yeterince kırgınlık ve güçsüzlük var zaten, bir de insanların kontrolsüz yönlendirmelerine hedef olamam.

Herkes bana bağıra bağıra, "kötü adam ol! uğraşma! bitir! git!" demesine rağmen kötü adam olmayı beceremedim ben. Olgun bir insanın yapması gerektiği gibi en basit sendelemelerde -ki basit bir sendeleme olduğunu düşünüyordum bunun- dikkatsizce katastrofik hasarlara yol açacak kadar ağır çıkışlar, ithamlar, davranışlarda bulunmak istemedim. Hatta tamamen olgunluk demeylim de, biraz da sevmediğim bir insana bile gerçek manada kötü davranamazken aksi halinde ne yapacağımı bilmememden kaynaklandı biraz. Zaman dedim, geçirir. Gün dedim, temizler. Duygu dedim, düzelir. İşime devam ettim, günler boyunca projelerime yığıldım yine olabildiğince. Araştırma yaptım bir şekilde bekledim ki zaman denilen nane ilacım olsun diye. Bu sefer bu güne kadar "ilaç" olmakta başarılı olduğu söylenemez de, bu günden sonra umudum var. Tekrar hayattan zevk alan, bu konuları kafasına takmayan, sevebileceği bir başka insanı arayan Kaan olurm ben. Zaman dediğin şey onu çok iyi yapar adım gibi eminim.

Sanıyor musunuz ki ben güçsüz bir adamım, birşeylerden destek almadan ayakta duramıyorum? Sanıyor musunuz ki ben acizce intikam dalgaları yayacak kadar hiç kendi kendimle yalnız kalmadım? Sanıyor musunuz ki ben hayatımı boşluklar üzerine kurdum, hedeflerim yok?

Çok feci yanılıyorsunuz, öyle böyle değil.

Burayı spesifik olarak bir hedefe yazıyorum; Beni çok iyi tanıyorsun -belki de tanımıyorsun ama şurada yazacaklarım sana uzak olmayan şeyler-, birçok şeyi yedirdim ben bünyeme. İnsanların beni tek kullanımlık olarak yanına almalarını yedirdim. Sana çok ama çok iyi bahsettiğim gibi insanların beni "kaçış/escape tuşu" olarak kullanmasını yedirdim. Manik-depresif bir insanın mütemadi hedef tahtası olmayı yedirdim. Bunu nasıl yediremeyim kendime bu kadar güçsüz müyüm?

Geriye dön bir bak ne olursun, senin için toplamda kaç tane şiir yazmışım? Sana geçmişte kaç kere "ben insanları bile bile incitemem, incinmenin nasıl birşey olduğunu biliyorum çok acıtıyor. bunu bir başkasına ben yapamam." demişim. Bir bak bakalım sana nasıl da "beni değil aileni seç, benimle geleceğin ilerde bu gün ailenin yanında üzülme. beni arkaplanına at." demişim de kendimi feda etmeye hazır olmuşum. En son gününde bile yüzüne en hararetli anlarımdan sonra birşeyleri püskürtmemin ardından bile nasıl da kendimi kötü hissedip senden inandığım şeyleri koruyarak naif bir özür dilemişim.

Yaparım değil mi bunu? Evet yaparım. Yargısız infaz yaparım. İşim bu ne de olsa. Bir gün beni terk et, yalnız bırak da ben de bu tür maganda davranışları sergileyeyim diye verdim sana herşeyimi. Sırf bu yüzden karaladım geceler boyu uykusuz gözlerle üç beş satırlık hoş olduğunu düşündüğüm şiirleri. Emin ol bu yüzden kendimi feda etmeye hazır oldum daha iyi günlerin uğurunda. Sırf böyle bir gün gelsin de ben de böyle bir davranışta bulunayım diye sana zamanında "ben insanları incitemem." dedim. Öylesine kahin güçlerim var benim. Vololo!

Bana sorumsuz diyebilirsin evet, hakkın olduğunu düşünüp diyebilirsin sorumlu olduğum onca şeyin arasında. Kaldırırım.

Beni tanıyamadığın için ya da bahane ettiğin için "herşey üzerime üzerime geliyor" tavrında olduğumu iddia edebilirsin eskiden yazdığım blog kayıtlarının hiçbirisini bile umursamayarak, hatta yanlış anlayıp bütün herşeyi senin ekseninde yazıyormuşum gibi hırs / kızgınlık duygusu da hissedebilirsin. Kaldırırım.

Ama yapmadığım birşey için beni suçlarsan, yapmadığım birşey için dolaylı ya da doğru yoldan beni suçlayıp beni tanımadığını açıkça belli ederek, sana söylediğim halde. Babamla yaptığımız tartışmalardan sonra artık beni yapmadığım birşey için suçlayamaz hale geldiğini bildiğin halde. Beni yapmadığım birşey için suçlarsan. Onu kaldıramam, cevap hakkımı kullanırım. Hatta cevap hakkımı kullanır eğer bir sorunun varsa sorununla beraber seni sorunu oluşturanın kaynağına yönlendirmekten çekinmem. Soracağın ekstra soru olursa da her zaman bulunabileceğim lokasyonlardan birinde aranarak sorulan soruları cevaplayacak kadar kişilik ve insaniyet sahibiyim.

Bahanelerle ya da suçlamalarla birkaç kilometre yürürsün de hayatın boyunca. Yürüyeceğin binlerce kilometre var. Hatta bil ki; belki de benim bundan bile fazlaca yürüyecek yolum var.

Beni en lanet şekilde bile terkeden eski sevgililerimle bu gün hâlâ bilimum medyalar üzerinden görüşüp onlarla müzik, sinema ya da ortak bulunduğumuz konularda sohbet etmekten korkmaz / çekinmezken ve ben onlara hiçbir zarar vermemişken. Onların zamanında, çok daha geçmiş zamanlarda bu gün sergilediğim olgunluğun benzerlerini çok rahat sergilemişken sana bunu bu gün sergileyememem söz konusu olamaz. Ben bu günleri adım adım geçeli çok oldu, yarıyolunda kaldığım şey ise insanlarla doğru iletişim kurmak. Onu da zamanla başarabileceğime inanıyorum.

Üzülüyorum ama kendim için üzülmüyorum.

Bilmiyorum hangisi çok daha fazla üzdü beni; yetersiz bilgi ile kontrolsüzce davranman mı? Yoksa bütün şunları bana yazdırmak zorunda bırakman mı?

Yedi

2009-10-21T08:15:00.002+03:00

Yedi gün sonra burayı tamamen dışarıdan ziyaretçilere kapatacağım.

Eğer beni takip etmek isteyecek kadar değer veriyorsanız yazılarıma, bana, bloguma. Yorum yazmanız, içine de blogger e-posta adresinizi yerleştirmeniz yeterli olacaktır, yayınlamayacağım.

Ha bir de, medyumluk başarısı sergileyip de aklınızdakileri okuyamadıysam. Merak ettiğim şeyi bana elli gün sonra dilinizden cımbızla almaya çalışırken söylüyorsanız. Hayatımda neyi nereye koyduğum, neyi için, ne koşulla yazdığım hakkında hiç ama hiçbir fikriniz yoksa ortada bir kabahat olduğunda beni suçlamayın. Hatta utanmayın, gelin sorun.

İnsan dediğin şey böyle yapar çünkü. Telekinezi ile anlaşabilsem, yapardım.

Güç

2009-10-21T00:27:00.002+03:00

Herşeyi unutup da yeniden adım atmak çok ama çok daha kolay olacak benim için şu saatten sonra.

Birşeylerin farkına çok ama çok geç vardım.

K.

2009-10-20T22:55:00.003+03:00

Üzül de, üzül.

Herşey olup biterken hiçbir şeyden haberdar olmadığın için üzül bu sefer de.

Yine birşeylerden şikayet ediyorumdur kesin, eminim öyledir.

Not.

2009-10-20T00:52:00.001+03:00

Bundan sonra hiçbirinize acımazsam, bu güne kadar bana acımadığınız içindir. Bana kızma hakkınız olduğunu da sakın düşünmeyin. ...ve hayır erdem olarak gördüğüm şeylerden hiçbirisini kaybetmedim henüz. Yüz hatlarıma dokunduğunuzda ipek değil de cam kırıkları, göz çevreme dokunduğunuzda tuzlu su değil de sıkılaşmış kaslarımı, kalbime dokunduğunuzda bir parça et değil de elmas sertliğinde bir taş parçasını bulursanız yine sizin suçunuzdur. ..ve tekrar hayır hâlen birkaç saat önce karaladıklarımdan bir adım uzakta değilim. Sadece üzülmüyorum şu an.

Yeter artık, canımı çok yaktınız.

Sizi üzersem de alınmayın.

Ben alınmadım.

Sizden nefret edersem bana kızmayın.

Kendi suçunuz.

Çirkin Ördek Yavrusu

2009-10-19T22:38:00.006+03:00

Mutsuzum, ölesiye mutsuzum hem de şu an.

Hiçbirşeyim iyiye gitmiyor, gitmesini çok istediğim halde gitmiyor. Daha sayılı gün önce çokca planım vardı sağdan soldan içime içime doldurduğum, yarınlarım diye benimsediğim, hakkında sayısız açıklama yapıp da mutlu mesut planlar kurduğum.

Neler oldu? Nasıl oldu? Anlatamam...

Hayatımın en çocukça, en mutlu dönemlerini geçirdim sanıyorum geçtiğimiz sene. Birden işlerim düzgün gitmeye başladı, hayatım düzelmeye başladı, yeniden kendim olduğumu hissettim, kendimi uzun zamandan sonra ilk defa yine hayatın akışına bıraktım. Kendi kendime "Bundan sonra böyle gidecek Kaan, yirmi iki senelik yaşantında kendini bildin bileli çektiğin acılar son bulacak, artık mutlusun." derken herşey alt üst oldu.

Biliyorum herkesin yaşantısında oluyor böyle şeyler, hem de acımadan oluyor, herkes iyi ya da kötü günler yaşıyor hayatlarına dair. Şikayet edeceğim elbette ama daha iyi günlerim olduğu için değil bundan daha kötü günlerim olduğunu hissetmediğim için edeceğim.

Kim bilebilirdi ki hayaller kurduğum şeylerin tamamen düzmece olduğunu? Kim bilebilirdi ki en sağlam temelleri atıp da üzerine var gücümle her taşını kendim koyarak yarattığım yapıyı yerdeki sert toprağa değil de bulutların üzerine kurduğumu? Kim bilebilirdi ki herşeyimin herşeyinin bir yalan olduğunu?

Kimse bilemezdi.

Şu an hayatımda önüme koyduğum işlerin hiçbirisini gerçekleştiremeyecek kadar ağır yaralıyım, hiçbirisi için tam gücümle çabalayamayacak kadar üzgünüm ve hiçbirini yapmak isteyecek yaşama sevinci yok içimde. Bir dostumun da dediği gibi; üzerimde "ölü toprağı" var. Üzerimden çabuk kalkmasını umuyorum ama o kadar derine gömdüm ki duygularımı farketmeden... O toprağın kalkması ne kadar zaman alır söleyemem.

En çok da herşeyin doğruya gitmesi için sonsuz ve emsalsiz bir çaba gösterirken, çok güzel görünsün diye en ince satırına kadar uğraşırken, aman yıkılmasın diye milimetre hesapları yaparken kurduğum o güzel iskambil kağıdından kulenin tek bir parmak darbesi ile yerle bir olması acıtıyor içimi. Sanki hiç çabalayıp da yıkılışını görmemişim gibi her seferinde tekrar ve tekrar acıtıyor derinlerden beni. Kanatıyor sakince, parmaklarımı bastırıyorum kan dursun diye, kan parmaklarıma sıçrıyor, bedenimi sarıyor ve beni boğmaya başlıyor en nihayetinde. Bu sefer de kendi canımı kurtarmak için çırpınmak zorunda kalıyorum. Her seferinde bile bile bu oyunu oynayıp, bilmeden bu oyuna yeniliyorum.

En doğrusunun bu olduğunu düşündüğüm için karşılıksızca seviyorum insanları. En doğrusunun en sevdiğin insana, O bir istediğinde iki vermen gerektiği olduğunu düşündüğüm için bire iki veriyorum. En doğrusunun bencilce sevilmek değil de, cömertçe sevmek olduğuna inandığım için seviyorum damarlarımdan dışarı fışkıran bir pınar gibi. En doğrusunun ağlatmak değil de güldürmek olduğunu düşündüğüm için konuşuyorum saçma sapan kelimeleri yan yana koyarak. En doğrusunun ağlayan insanı ağlatmak değil de, gülen insanı öldürmek değil de, hüzünü hüzünle boyamak değil de, gözyaşlarını asite batırmak değil de, sevgiyi nefrete çevirmek değil de iki damla göz yaşını, bir damla mutluluğa, üç-beş dakika mutsuzluğu üç beş saat mutluluğa, bir dakikalık saygı duruşlarını, bir yıllık dostluklara çevirmek olduğuna inandığım için böyle yapıyorum hep.

Zaman öğretti ki bana bu gün; dedi ki bana "Hata yapıyorsun Kaan. Günah işliyorsun böyle yaparak. Süregelen düzene karşı geliyorsun, sonun acı olunca da ağlıyorsun. Suçlusu sensin aslında."

Zaman öğretti ki bana bu gün, yanlış yapıyorum. Bir bilen, "Hata yapıyorsun Kaan. Bir isteyene bir vermeli, bir daha isterse yarısını, bir daha isterse hiç vermemeli. Hem herkese elindeki herşeyi verirsen kendi başına kaldığında kendine neyi vereceksin?" dedi bana. Çok ama çok doğru söyledi. Ağlayıp üzülsem de, sızlayıp inanamasam da çok doğru söyledi. "Başkalarından alırım." dedim sonra. "Vereceklerini nereden biliyorsun, bencil ol." dedi. Bencil ol dedi bana bastıra bastıra, "Kendindekileri kendinde sakla bir başkasına verme." dedi. "Üzülmek istemiyorsan bencil ol, ağlama." dedi.

Yine de öğretemedi bana birşey, yine de bencil olmayı, yine de üzülmemeyi öğretemedi bana. Doğru bildiğim yoldan şaşmadım ben çünkü, eğer mutlu olmak için erdemlerimden vazgeçip insanları ezmeye, kemiklerini parçalamaya, etlerinin üzerinden akıp düşen kan damlalarında yıkanmaya ihtiyacım varsa yapmayacağım. Mutsuz olacağım hep, ağlayacağım çaresiz koridorların en uç-bucak köşelerinde. En fazla şikayet edeceğim binlerce şeyi birkaç satırda. İçimi satırlara dökeceğim ama asla dökmeyeceğim o kan damlalarını sokaklara acımasızca.

Çirkin ördek yavrusuyum aranızda, bencil, yitik ve manasız yaşamlarınızın arasında etrafınızda dolanan çirkin ördek yavrusuyum ben. Yapamıyorum sizin gibi, bir alıp sıfır veremiyorum. Bir türlü size karşılıksızca aldığınız birleri, karşılıksızca iki olarak ödemeyi öğretemiyorum. Tek başıma yetmiyor gücüm, yetmez de zaten söyleyemiyorum. Karşılıksız aldığı her biri karşılıksızca iki ödeseydi herkes hepimiz ne kadar da zengin olurduk aslında şu dünyada bunu bir türlü anlatamıyorum.

...ama siz hep böyle alışmışsınız, eminim savaşmışsınızdır hayatlarınızın bir köşesinde siz de bir alıp iki vermeyi bilmişsinizdir bir gün, hayat sizi bu günkü halinize getirmiştir, vurmuştur size de acımadan, kırmıştır yara almaması için ipekler içerisinde sakladığınız kalplerinizi. Benimkini böylesine parçalamayı beceremedi henüz, yakında o da olur merak etmeyin. Yakında ben de simsiyah tüylerimle un kavanozunun içine atlar, üzerime o masumluk pelerinini giyer, ben de aranıza katılırım merak etmeyin. Çok uzun sürmez bu gidişle.

Hayatım boyunca mutlu olmayı değil de, mutlu etmeyi umut ettim. Hayatım boyunca sevilmeyi değil de, sevebilmeyi umut ettim. Hayatım boyunca gülmeyi değil de, güldürmeyi umut ettim. Planlar yaptım umutlarım başarıya ulaşsın diye, yoksa ki elimde doğru planlar, hemen işe koyuldum o umutlar yok olmasın diye.

Şimdi hayat bana bir defa daha vurdu, daha öncekinden daha az sert vurmadı ama bu sefer daha çok acıttı. Koruduğum yerlerimden gelmedi çünkü.

İşin özünde AÖF kaydını yaptırmak için bile ailesinden destek alamayan, tek dayanağı ona değer veren sayılı dostu olan ve yirmi yıldır hâlen sevgiye muhtaç insanın birisiyim ben.

Kendi kendime olan inancımı kaybetmenin doruk noktasındayım bu gün. Sağolun.

"Tonight your soul sleeps, but one day you will feel real pain,
maybe then you will see me as I am,
A fragile wreck on a storm of emotion."

Kuzey Işıkları

2009-10-13T19:33:00.006+03:00

Şu dünya üzerinde tek bir hayalim var ölmeden gerçekleştirmek istediğim, o da kuzey ışıklarını görmek. Ekstrem birşey değil esasen ama gerçekten çabalamaya değer bir hayal. Finlandiya'da Hotel Igloo Village Kakslauttanen benim gibi insanları düşünmüş ve insanların yattıkları yerden kuzey ışıklarını görebileceği, izleyebileceği, hayallere dalabileceği hayal gibi bir mekan yapmış.

Kuzey ışıkları 60° Kuzey enlemini üzerinde yer alan bütün ülkelerden belirli zamanları çıplak gözle ve çok rahatlıkla görülebiliyor; hüzmelerin arasında yeşil, mavi, mor, kırmızı, sarı ve bir çok renk tonunu rahatlıkla görebileceğiniz ışıklar dünyanın hareketi sırasında yarattığı magnetik etkiden dolayı oluşuyor ve saatler boyunca fani insanlara fani olmayan bir görsel ziyafet sunuyor.

HIVK oraya gelen çiftlerin her türlü ihtiyacını düşünmüş ve her tarafı camlarla kaplı igloolar inşa etmiş ve insanlara anladığım kadarıyla bütün konforu sunmayı amaçlamış. Benim planlarım tamamen ellerim buz keserken kat kat giyindiğim kıyafetler ve yanımda sevdiğimin sıcaklığı üzerine kuruluydu. Değişen tek şey ellerimin buz kesmeyecek olması oldu sadece.

Basit ama hoş bir dekorasyonla içeriyi de insana huzur verecek kadar hoş döşemişler, şu resimden kuzey ışıklarını göremiyor olsam bile şu görüntünün insanı alıp götürecek kadar sade ve göze dokunur olduğunu söyleyebilirim. Tabi yılın her ayında kuzey ışıkları böylesine büyük görsel güzellikler çizmiyorlar, okuduğuma göre en iyisi Ağustos ya da Nisan ayları sonlarında oralarda olmak, bu dönemler Finlandiya çevresinde kuzey ışıklarını görmek için en iyi zamanlar.

Eğer bir gün sevdiğim insanı yanıma alıp gideceksem Kakslauttanen kuzey ışıklarını görme hayalimi gerçekleştirmek için gideceğim ilk yer olacaktır. O bembeyaz kar tanelerini renkten renge boyayan kuzey ışıkları öyle ölümzsüz, öyle "bu dünyanın dışından" geliyor ki bana, bir anda her türlü duygumu alt üst edip beni bir trans haline sokabiliyor. Hep kaçmaya çalıştığım bu dünyadan bir adım olsun uzak hissettirdiği için böyle düşünüyorum aslında.

HIVK hoş bir de harita yapmış konaklamak isteyen insanlar için. Haritanın tasarımı ve üzerindeki açıklama notları çok hoşuma gitti. Koymadan edemedim.

Bu güzellikten herkesi haberdar etmek istedim. Belki siz de bir gün denemek istersiniz diye, çok güzeller çünkü.

Mendil / My Sweetest Pain

2009-10-12T17:17:00.006+03:00

Neden başladım ağlamaya
Anladıysan...
Ver, mendilin varsa yanında
Ver, eminim vardır yanında
Bekle, dur...
Ya öl, ya sev
Ya sus... ya doğruyu söyle

Nasıl başlasam
Utanmadan konuşmaya
Gözyaşım var,
sözlerim yok anlatmaya
Ver, mendilin varsa yanında
Ver, eminim vardır yanında
Gitme, dur...
Ya öl, ya sev
Ya sus... ya doğruyu söyle

Is this how true love should end?
Broken hearts won`t mend
Two hearts, which beated as one
Tell me, what have I done

Am I to blame?
Eternal grief will remain

Another scar across my heart
Which reminds me of your name
And whispers softly
„You are my sweetest pain“

I won't regret one second with you
No doubt, my feelings were true
All games are played, no sense to stay
I run away, for redemption I pray

I see your face and hear your voice
It's in my head, my only choice
Stars from above, guide my way
No time to rest, nor time to stay

Who's to blame?
Trees are whispering your name

Another scar across my heart
Which reminds me of your name
And whispers softly
„You are my sweetest pain“

One single touch, the smell of your hair
One kiss, only memories there
My sheltered treasure they are
My only pleasure, like a single star

Mimleneyim.

2009-10-12T15:33:00.000+03:00

İzninizle bir de ben mimleneyim bari, özendim insanların bloglarında görünce. Ayna-i Marzi'den geliyor.

Yanımdan bir türlü ayrılmayan, kovalasam da gitmeyen haberci çantam o kadar yıldan sonra şekli şemali biraz bozulmuş olsa da beni ara sıra kordonundan dolayı sinir ediyor olsa da beraber yaşadıklarımızdan sonra anılarımdan iz parçaları taşıyan çantam. Her nereye gidersem, en kısa yoldan en uzununa dahil genelde yanımda oluyor. İçerisinde FRP karakter kağıtlarım, bilimum ufak tefek fakat teknolojik aletleri ve genelde cebinde birşeyler taşımayı sevmeyen benim gibi birisi için cebime sığdıramadığım herşey bulunabiliyor.

Taşınabilir hard diskim, dikkatsizliğimden dolayı metal kutusu birazcık zarar aldı falan ama yine de uzun zamanlar işimi gördü, şu sıralar elektrik kaybından dolayı yaşadığım bir fiziksel sorun var hard diskin üzerinde, tamir etmeyi başarabilirsem çok iyi olacak. Neyse ki içerisindeki önemli bütün bilgilerimi çoktan kurtardım. Kendisiyle yolumuz daha uzun olacak gibi görünüyor yine de.

Kitaplarım... Fantastik kurgu kitaplarını bilerek bu karenin içerisine almadım, her türden kaliteli içeriğe sahip kitaplarım. Birçoğu artık mütemadiyen göz attığım şeyler oldu. Meryln benim değil ama içerisindeki herşeyi kendime aldığımı söyleyebilirim, zaten bitireli de uzun zaman olmadı. Kitap güzel şeydir, okudukça insanı bilgeleştirir.

Biletler; her yere, her şehre, her aktiviteye biletlerim. Bilimum konser etkinliklerine, İstanbul-Haydarpaşa'ya, İzmir-Basmane'ye, Eskişehir-Tren garına biletlerim. Atmaya kıyamıyorum, zaten otobüsle yolculuk yapmayı hiç sevmeyen ve her seferinde trenin o huzurlu cazibesine kapılan benim gibi birisi için bolca biletler. Saklıyorum neredeyse hepsini, atmıyorum. Bazen açıp bakıp anılarımı yad ediyorum.

Ve son olarak; odamın duvarında asılı duran. Sanatçısını bulamadığım yağlı boya tablosu. Her baktığımda beni huylu huysuz düşüncelere sevk edip aklımdan türlü türlü şeylerin geçmesine yol açıyor. Seviyorum nedense bu tabloyu, renkleri, kompozisyonu, doğası, derinliği. Hoş bir inilti yaratıyor içimde.

Benim de diyebileceklerim bu kadar.

AnkaCON '09

2009-10-12T14:41:00.001+03:00

Bu sene Ankara Üniversitesi BKFT grubu ikinci toplantılarını düzenlediler FRP oynayan insanlar adına, birinci gün sadece biten oyunların son saniyelerini görebilmiş olsam da ikinci gün oralardaydım.

Her ne kadar ikinci senesi olsa da -ve ben ilk sene gidememiş olsam da- AnkaCON ve AnkaBKFT ikinci senesini yaşatan bir topluluk olarak gayet güzel bir iş çıkardı, organizasyonda sorun çıkarmadı, insanları satranç oyunuyla birbirine düşürdü, insanlara vahşi batı filmlerinden fırlama silah çekme gibi kart çekme sahneleri yaşattırdı, envai çeşit oyun oynatan oyun yöneticileri ile oyuncularını da hatta etrafta dolanan insanları bile rahat bırakmadı ve iki akşam da güzel bir organizasyon sonrası etkinlikle bir FRP konvansiyonundan beklenecek herşeyi gerçekleştirdi diyebilirim.

Benim için ortada görülmüş hiçbir ciddi sorun yoktu, alabildiğine ciddi bir şekilde düzenlenmiş alabildiğine eğlenceli bir atraksiyondu. Kesinlikle eğlendiğimi, son zamanların kafa bulanıklığı içerisinde bir nebze olsun kafamın etrafında dönen anlamsızlıkları dağıtabildiğimi söyleyebilirim. Güzel oldu yani.

Bunun dışında; UPS denilen kargo taşıyamayan kargo taşıyıcısını kullanmayın. Başıma neler geldiğini anlatamam diyeceğim ama anlatıyorum. Geçen hafta Çarşamba ya da Perşembe günü Ekin abi İstanbul'dan elime ulaşmak üzere bir kargo paketledi ve bana gönderdi. Cuma ya da Cumartesi günü elime ulaşması gereken bu kargo iki gün boyunca ulaşmayınca Cumartesi akşamı UPS müşteri hizmetlerini aramak zorunda kaldım. Kısa bir konuşmadan sonra adresteki "Cadde." yerine "Sokak." yazılmış kısmı düzelttirdim ve Pazartesi günü kargomun gelmesi için tekrar beklemeye koyuldum. Pazartesi günü geçtikçe geçti, geçtikçe geçti fakat o kargo bir türlü elime ulaşmadı. Neler oluyor diye tekrar aradığımda ise "Adresiniz yanlış tekrar alabilir miyim?" dediler, önüme telefon faturamı çıkarttım üzerindeki adresi birebir verdim noktasına virgülüne kadar "Tamam yarın gönderilecek kargonuz, telefonunuzu açık tutun bir arkadaşımız size ulaşacak." denildi ve ben yine beklemeye koyuldum, eh pazartesi günü yine geçti ve kargo hala elimde değildi tahmin edebileceğiniz üzere. Salı günü tekrar aradım, yine aynı hüsran adres bulunamamışmış. Adresimi tarif ettim "bak hacı şimdi şuradan sola döncen, buradan yüz metre düz gitcen sağda bi tane telefon kulübesi var ona girip alo matriks diycen." diye yine "Evet, vallahi, billahi kesin geliyor bu sefer." dediler, yine gelmedi. Çarşamba günü "yahu tamam getirmeyin kargoyu ben alırım Aydınlıkevler'de şubeniz varmış bakın, oradan alırım ben biliyorum orayı." dedim. Tamam buyrun alın dediler, perşembe günü gidemedim-gitmedim cuma günü dışarı çıkacağım için. Cuma günü oldu, çıkmadan önce şunları bir arayayım dedim, aradım yine müşteri hizmetlerini. "Kargomu teslim alıcam ben bu gün, bir teyit edebilir misiniz bulunduğu konumu?" dedim, pekala dediler biraz beklettikten sonra "Kargonuz şu an Yenimahalle-Yakacık Köyündeki dağıtım merkezimizde." dediler, "Yakacık köyü? Ben Aydınlık evlere ulaştırılmasını istemiştim?" dedim, "Hayır efendim taşınmamış şu an hala Yakacık Köyü'nde oradan alabilirisiniz?" cevabını aldım birkaç defa daha teyit ettirdim orada olduğunu ve yola koyuldum. Saat bir buçuk-iki gibi evden çıktım, önce Yenimahalle'ye gittim oradan Yakacık Köyü'nü sorup "uzaylı geçti mi buradan" sorusu sormuş gibi tepki alarak yol üzerinden geçen bir dolmuş sayesinde köye gitme yoluna koyuldum. Arkadaşım, Ankara'nın Bağlum gibi bir yerinin neresi olduğunu bilen, hatta orada mütemadiyen nefes alıp veren ben hayatımda Ankara'nın içerisinde bir yerlerde "Yakacık Köyü" diye birşey olduğunu duymadım. Dolmuştayım, etrafıma bakıyorum. Gidiyoruz da gidiyoruz sonu yok gibi. Önce böyle şehirin, sonra semtlerin içinden çıktık, iyice yolların topraklaştığı bir yere geldik, insanlığın sıfır derecesine yaklaşmak üzere olduğu bir yerde şöför "Bak şurası UPS" diye gösterdi, "UPS'in belasını!" diyerek indim dolmuştan. Dağıtım merkezi olduğu yere doğru iyice yol aldım girdim "Kargomu alacaktım ben." dedim, takip numarası vesaire sordular adımı soyadımı verdim görevli çalışanlardan birisi "Kargonuz şu anda Aydınlıkevler'deki şubemizde." dedi, suratıma öyle bir "Aptal bunlar." modelinde tokat attım ki kendi kendime etraftan başka çalışanlar gördü ne olduğunu. "E? Ne olacak şimdi?" dedim, "Şu an bir arkadaşımız Aydınlıkevler'deki şubede, onbeş dakka ile yarım saate kadar burada olur." dediler ve tekrardan beklemeye koyuldum. Aradan yarım saat daha geçti ve ben en sonunda kargoma ulaştım arkadaşın evinin yoluna koyuldum. Tabi bu aralarda saate bakmadığım için son hızla oradan oraya zıplayıp geç kaldığım oyuna yetişmek için seke seke metroya bindim. Metrodan çıkıp arkadaşın evinin durağının önünde indiğimde hava kararmıştı ve resmen kararmıştı. Saat ikide başlayan UPS maceram saat altı buçukta havanın artık kararmaya başlaması ile son bulmuştu. O kadar sinirlendim ki metrodan arkadaşın evine gittiğim dakikaları bilmiyorum nasıl yürüdüm.

Sözün özü; Cehenneme teslim edilecek günahınız dahi varsa sakın ha sakın UPS'i kullanamyın, kullandırtmayın.

Bunun dışında, cumartesi günü Mehmet'lerin evi daha bir kolay ulaşım noktası olduğu için Mehmet'le konuşup orada kaldım, Mehmet'in sokakta bir hayli zayıf düşmüş halde bulduğu şirin mi şirin simsiyah kedisi ile beraber uyuduk. Gece mırlaya mırlaya boynumun etrafında tur atıp boğazımın etrafında kendisine bir yer bulup orada uyudu. Canı sıkldı göbeğimin etrafını sıcak buldu oraya geçti sonra yine sıkıldı boynumun etrafına dolandı falan. Öyle şapşal bir kediydi, uyuduk gece boyu birkaç saat boyunca. Eğlendim falan.

Hayatımın genel akışı olarak; önüme şu andan itibaren ciddi planlar koydum ve hepsini gerçekleştirmeyi planlıyorum. Yediğim darbeler, çektiğim acılar, duyduğum yalanlar, katlandığım güvensizlikler ne olursa olsun bundan sonra hiçbirisinin hayatımımın genel akışına hiçbir şekilde etki etmesine izin vermeyeceğim. Elbette çabaladığım şeyler var, elbette hedeflerim var fakat ben bu hedefleri ne zaman ki kendimden çok bir başkasını mutlu etmek istesem tam anlamıyla pimi çekilmiş el bombası gibi kısa zamanda elimde patlıyor... ve farkettim ki zaten aklı başında olan insan da benim yaptığımı yapmıyor.

Kısa zamanda son bir enerji kırıntısı ile son bir çaba daha göstereceğim. O da yalan olursa, umrumda değil artık hiçbirşey.

Hayat acımasız. Hayatı acımasız yapanlar ise yine sizlersiniz.

Sen bana acı çektirmesen bu gün,
çektirir miydi acı sana bir başkası bir başka gün?

Basmadan Geç Üstümden

2009-10-12T01:58:00.000+03:00

Basma.

Kedi

2009-10-06T02:29:00.003+03:00

Gülümsemen olmadan
ve sana dokunmadan
Gözlerine bakmadan
Anlayamazdım, anlayamazdım

18.07.2009 - 11:06

Bu yazıyı asla bitiremedim ve bitiremeyeceğim de. Yakıyor içimi, kavuruyor. Kül ediyor.

Volor Molor

2009-10-06T01:45:00.004+03:00

Ters giden şeyin ne olduğu konusunda bilgim yok,
Niye ters gittiği konusunda bir fikrim de yok,
Neden ben böylesine bir hale düştüm onun da bilgisine sahip değilim....

...ama yine de sağolun;

ben yine de sizi gönlümden geldiğince
her defasında ineceğim durağa kadar
sevebildiğimce seveceğim.

-----------------------------------------
dedim, sinem üzre vurdun, bu dağı
dedi o halimin yadigarıdır
dedim, zülfün olmuş boynumun bağı
dedi, hayalimin yadigarıdır

ağa yollum sen bu elden gideli
ağlamaktan gözüm yaşı sel olmuş
ah-ü vahla cahil ömrüm çürümüş
her anım gün, her günüm bir yıl olmuş

Mektup.

2009-09-30T17:30:00.003+03:00

Yukarıdaki linkteki çalışmayı ben yapmıştım, 23 mart 2005 gününde de deviantART'a göndermişim. Niye böyle lafa girdim şimdi...

Açıklayayım hemen; bu şeyin üzerinde çalışırken, katman katman üzerine döşeyip fotomanipülasyonun inceliklerini keşfetmeye çalışırken nasıl hissediyorsam bu gün de aynı hissediyorum...

İçimde çok fazla duygu var, çok azını ifade edebiliyorum. Paylaşacak, anlatacak, anlatmaktan ziyade dinleyecek, dinlerken araya laf sıkıştırıp anlatmaya devam edecek çok şeyim var ama yapamıyorum. Kendim dahil kimseyi rahatsız edemiyorum bunlarla. Aslında, bazen ucundan da olsa etrafımdaki insanların kafalarını karıştırıyorum, evet yapıyorum bunu ama asla birkaç cümle ya da birkaç dakikanın ötesine gitmiyor. Ben bunu değil, saatlerce laf anlatıp içine düştükleri -ya da en azından öyle olduklarını zannettikleri- çukurlardan çıkardığım gibi, içine düştüğüm çukurdan çıkmayı istiyorum. Şimdi burada algılarımı zorlayıp ben de bir çukurun içerisinde miyim, değil miyim tartışmasına girecek değilim kendimle. Hiç hoş hissetmemem benim için yeterli bir kaynak.

Niyeyse dert dinleyip, derman olurken çok başarılıyım da asla dert yanmakta, dert anlatmakta bir türlü başarılı olamadım. Sanki konu oraya gelince birileri dilime hemen bir halat geçirip bi sağlam da gemici düğümü atıveriyor.

Kendim hakkında bu kadar tespit yaptıktan sonra şimdi sosyal çevreden tespit yapmaya dönmeyeceğim elbette.

Canım sıkılıyor kısacası, anlamsız, kanıksatılmış bir şekilde de olsa canım sıkılıyor. Zamanda geri gitmeyi, sonra olmaz bu herşey zamanında yaşanmalı deyip tekrar ileri gitmeyi sonra ama o günler daha güzeldi deyip geri gitmeyi falan istiyorum. Hayatımdaki en mutlu anılarımdan fazlaca aldığım mutlulukları daha az alıp bu güne birazını miras bırakabilmek istiyorum.

---
Yazıya iki gün sonra devam ediyorum, hoş olmayan şeyler oldu bu yazıyı yazarken. Yarıda bırakmak zorunda kaldım.
--

Şu sıralar sağdan soldan hüzünlü, can sıkıcı, olağan, kaçınılmaz ayrılık öyküleri okuyup duruyorum. İstemediğim halde okuyup duruyorum nedense, önüme geliyor sağdan soldan. Başka insanların hallerine üzülüp onları kendim yerine koyup üzüntülerini paylaşmaya çalışıyorum onlar bilmese de. Sevdiğim arkadaşlarıma yardım ediyorum kendisi ile yeni sevgilisi hakkında saçma sapan geyikler çeviren eski sevgilisi hakkında. İçimi hüzün kaplıyor an ve an, bitmiyor da.

Herkesi, her zaman, her koşulda sevemiyorum. Herkesi sevmeye yetecek kadar sevgi var da içimde, birkaç insan tarafından bile mutlu olabilecek kadar sevilmeye yetecek kadar "sevimliliğim" yok sanıyorum ki.

Anathema - A Simple Mistake
-------------------------------------------
Despair is for people who know, beyond any doubt, what the future is going to bring. Nobody is in that position. So despair is not only a kind of sin, theologically, but also a simple mistake, because nobody actually knows. In that sense there always is hope.

İyi...

2009-09-24T19:56:00.000+03:00

İyiyim, vallahi bak. Fena değilim diyelim ya da, blogumu sınırlamıştım da... Blog'u görüntüleme arasında bir de sadece blogspot hesabı olanlar gibi birşey olsaydı keşke. Olsa daha iyi olurdum.

Neyse. Adam gibi yazı yazacağım bir ara, söz.

To bid you farewell.

2009-09-13T08:20:00.000+03:00

We walked into the night
Am I to bid you farewell?
Why can't you see that I try
When every tear I shed
Is for you?

#12426972

Terk Edilmek.

2009-09-12T06:00:00.005+03:00

Acıdır terk edilmek, arkada bırakılmaktır. Acı.

Uğruna satırlar dolusu sevgi sözcükleri yazdığım, sevgi sözcükleri yazıp da yetiremediğim, yetiremediğim için kendimi paraladığım deliler gibi sevdiğim insan beni arkasında bırakıyor ve arkasında bir sebep söylemiyorsa bunun nedeni ne olabilir?

Her gece "belki yarın herşey eskisi kadar güzel olur", "belki yarın yine mutlu bir adam olarak uyanırım dünyaya" deyip de her gece sözünü dahi edemeyeceğim rüyalar görüp rüyamda usul usul ağlayıp her gece yastığımı nemli bir vaziyette bulmak ne kadar canımı acıtıyor, kimse biliyor mu bunu? Bazılarınız biliyor belki de...

Her gece karnına bastıra bastıra "yine oluyor", "yine oldu bak yine oldu, hem de bu sefer olmasının imkanı yok derken oldu" diyerek karnındaki kocaman bir yumruk büyüklüğündeki ağrıyı dindirmeye çalışa çalışa nefessiz kala kala uykuya dalmak benim için ne kadar zor hale geldi artık, benim için ne kadar çıldırtan ne kadar yaralayan, ne kadar parçalayıp, ne kadar çok parçamı alıp götüren birşey oldu, ne kadar beni üzüyor, kimse biliyor mu bunu?

Her gün, her saat, her saniye tahmin bile edemeyeceğim noktalardan O'nu anımsamak, O dediğim herşeyden üstün ve yüce tuttuğum ve tek hatamın bu olduğu insanı hatırlamak, hatırlayıp da yanına gidip "biriciğim" diye bile fısıldayamamak, onun artık "biriciğim" olmaması, olamaması, olmayı istememesi ne kadar kanatıyor beni, kaç damla göz yaşını, kaç litre kanımı çekip götürüyor benimden, kimse biliyor mu bunu?

Bir zamanlar dünyanın en mutlu adamı yerine koyabilecekken kendimi, şimdi... Şimdi en üzgünü olmak, en üzgününden öte en üzgün kalacağı olmak, bundan kurtulamayıp bunun acısına dayanamayacağımı bilmek, susmak ve susturulmak, susmayı istemezken satırlar, paragraflar dolusu konuşmayı isterken, sadece tek başına konuşmak, sadece dinlenilmek, sadece susularak dinlenilmek, bir kelime dahi duyamamak, duyamadığın o birkaç kelimenin acısıyla tekrar hüzüne gömülmek benim için artık ne denli katlanılmaz bir hal aldı, ne denli acımasızlık haline geldi, kimse biliyor mu bunu?

Hayatında asla "artık seni sevmiyorum" demeyi becerememiş olmak, "hep onu sevmiş" olmak, hep onu sevip onun doğrultusunda onun herşeyi olmuş olmak, bir keresinde bile O dediği insandan asla nefret etmemiş, edememiş, asla sevgisinde azalma yaşamamış, yaşayamamış hep onu kaybetmememk için elinden gelenin en iyisine köpekler gibi çabalayıp, köpekler gibi kendini parçalarken, sırf onu daha da çok sevebilmek, sırf kendisini daha da çok sevdirebilmek için dursuz duraksız her saniye başka şeyler düşünüp, her saniye başka amaçlar edinip çabalarken birden herşeyin, ve gerçekten birden herşeyin bitiyor olması, her seferinde böyle sonuca ulaşıyor olması ne kadar ama ne kadar katlanılmaz halde benim için, nasıl da katlanılmaz bir ızdıraptır, kimse biliyor mu bunu?

Niye kendimi birilerine anlatmaya çalışıyorum ki, ben kendimi bildim bileli ailemin içerisinde yalnız başıma, evimin içerisinde yalnız başıma, odamın lanet duvarları içerisinde yalnız başıma, hayatımın en yalan her safhasında bile yalnız başıma hareket etmedim mi zaten? Niye kendimi paralıyorum ki bu kadar "birlikte" olmak için, yalnızım değil mi? Evet yalnızım. Terkedilmeye mahkum bir yalnızım ben.

Henüz günahım ne onu dahi biliyor olmasam da terkedilmeye mahkum bir yalnızım ben. Kimse de söylemeyecek günahımı, kimse de arayıp anlatmayacak. En yakınında durmaya çalıştığım dostlarım zamanla beni itekleyecek, en yakınında durmaya çalıştığım arkadaşlarım zamanla benden kaçacak, en ama en yakınında durmaya çalıştığım kişi... O da beni günün birinde yalnızlığımın çukuruna itecek.

Belki de bununla yaşamaya alışmam lazım artık.

Yoksa kaldıramayacağım zaten hiçbirşeyi.

Gittim ben. Yokum galiba.

Her ne kadar varlığım ve yokluğum birşey ifade etmese bile.

Kirliyim ben.

YETER!

2009-09-09T13:40:00.001+03:00

YETER ARTIK YETER!

Bir gün de herşey benim istediğim gibi gitsin; hep istenileni yaptım diye istenilmeyene maruz kalmayayım, çok sevdim diye çok ağlamayayım, içine sıçtığımın elektrikleri gitmesin, canını aldığımın internet hattı stabil olsun, hayatını benzettiğimin müşterileri paramı zamanında versin, emeğimin karşılığı zamanında gelsin, kimse bir başkasının acısı yüzünden bana çemkirmesin, kimse beni küçük görüp kimse beni yüceltmesin, iş olacağına varmasın benim istediğime varsın, bu lanet nezdinde gezinen hayat bir gün beni delirtmesin, hayatımı çürütmesin, kökümü kurutmaya çalışmasın, bir verip üç almasın sıçtığımın memleketi benden, az konuşması gerekmeyen kimse çok konuşmasın, çok konuşması gereken susmasın, tek suçum herşeyin en iyisi için çabalamak olmasın, yeter artık yeter bu hayat başımdan kaybolsun gitsin.

Yeter ben bıktım, bıktım yemin ederim yeter.

Göz yaşlarım dinsin artık yeter.

Bin gün susacaksam bir gün de konuşma hakkım olsun yeter.

Bu hayat beni çok ağlatıp az güldürmesin, azar azar ağladıklarıma bakıp çok çok gülmesin bu hayat bana artık yeter.

Yemin ediyorum yeter.

Boğazımdaki şu yumru temizlensin lütfen ya.

Lütfen.

Lütfen...

2009-09-08T21:34:00.000+03:00

Rüya Günlükleri

2009-09-08T05:49:00.000+03:00

Biraz önce, kimsenin ilgi göstermemesinden dolayı Rüya Günlük'lerini kapadım. Bunu yaptığım için üzgünüm ama ölü bir blogu komada tutmaya gerek yoktu. Zaten Ozan da yazılarını alıp çekileli uzun zaman geçti.

Öyle işte.

Oh.. My... Gorgeus..

2009-09-04T14:12:00.000+03:00

Sixth Level of Hell - The City of Dis

You approach Satan's wretched city where you behold a wide plain surrounded by iron walls. Before you are fields full of distress and torment terrible. Burning tombs are littered about the landscape. Inside these flaming sepulchers suffer the heretics, failing to believe in God and the afterlife, who make themselves audible by doleful sighs. You will join the wicked that lie here, and will be offered no respite. The three infernal Furies stained with blood, with limbs of women and hair of serpents, dwell in this circle of Hell.

Here is how you matched up against all the levels:

(Click on a level for more info)

Level	Who are sent there?	Score
Purgatory	Repenting Believers	Very Low
Level 1 - Limbo	Virtuous Non-Believers	Low
Level 2	Lustful	Very High
Level 3	Gluttonous	High
Level 4	Prodigal and Avaricious	Very Low
Level 5	Wrathful and Gloomy	High
Level 6 - The City of Dis	Heretics	Very High
Level 7	Violent	Moderate
Level 8- the Malebolge	Fraudulent, Malicious, Panderers	High
Level 9 - Cocytus	Treacherous	Low

December 2, 1987

2009-09-02T03:24:00.000+03:00

WolframAlpha adında bir internet sitesini kullanarak üç beş birşey yaptım, en son yaptıklarımdan birisi doğum tarihimi girmek oldu. Öğrendim ki doğduğum gün ay neredeyse dolunay halini almak üzereymiş. Gün 9 saat 33 dakika sürüyormuş, yılın 49. haftası, 336. günüymüş ve ilginç olanları Britney Spears (sevmem), Nelly Furtado (az severim), Harry Reid (who the hell?), Monica Seles (tenis?) ve Lucy Lui (bu iyi işte) aynı günde doğmuşum. Kendimi özel hissettim saçma bi şekilde. Öyle işte. Kısadan yazayım dedim.

Beyaz.

2009-08-31T00:07:00.002+03:00

Beyazımsı bir şablon edindim, eski şablonu da düzenleyip koymak yerine tamamen yenisini yapacağım. Renklerimde fazlaca siyah kullandığıma kanaat getirdim.

Bir de çok korkuyorum ben burada.

Sıfır, Bir, İki, Üç..

2009-08-24T01:40:00.000+03:00

Kolumdan çekiştirdi, kaslarımı fazla sıkmadan dirseğime yakın bir yerden kavradı. Biraz gergin biraz da hesap sorar bir ifadeyle; "Nereden geldin? Nereye gidiyorsun?" dedi, "Bilmiyorum; uzak sayılabilir bir yoldan geldim, uzun bir yola gideceğim." dedim. "Demek öyle, işe yaramazsın sen!" dedi. Üzüldüm.

Kolumu bıraktı, yakamdan tuttu. Daha ne olduğunu anlayamadan ekledi, "Ne iş bilirsin, ne iş yaparsın?" dedi, "Çok şey bilirim, çok şeyi yaparım. Ne istediğini söylersen?" dedim, "Demek öyle, beş para etmezsin." dedi. Kırıldım.

Yakamı bıraktı, daha üzerimi düzeltemeden baştan aşağı süzmeye başladı, "Sen kimsin, kimin nesisin?" dedi, "Bir insan evladıyım, bir insan evladının oğluyum." dedim, "Demek öyle, bilirim senin gibileri!" dedi. Sustum.

Kendime bile çeki düzen veremeden, nefes bile aldırmadan bir cümle daha getirdi, "Ne istersin? Ne verebilirsin?" dedi, "Birşey isterim, herşeyi verebilirim." dedim. "Demek öyle, öyle ama hiçbirşeyi veremezsin." dedi. Yutkundum.

Neler olup bittiğini farkedemeden, iki üç kelime daha bildirdi, "Ne okudun? Ne okuttun?" dedi, "Çok okudum, az okuttum. Çok okuyana az, az okuyana çok okuttum." dedim, "Demek öyle, hiçbirşey becerememişsin!" dedi. Kaçtım.

Üzüldüm; geldiğim uzun yolu bilmeyen, bilmese bile tahmin edemeyen insanların yargılarına üzüldüm. Kendi uzun yollarında uzun yolculuklar yapan uzun yol yolcularıyla tanışmalarına, onlarun uzun yollarını kendi uzun yollarından daha kısa görmelerine üzüldüm.

Kırıldım; çok şey bilen, çok şey yapan insanların başarılarının da çokca olması gerektiğine, başarılarının çokca belgelenmiş olması gerektiğine inanan insanların varlığına, var olup da kendi çokca başarılarını azcık bile sorgulamamalarına kırıldım.

Sustum; bir insan evladı olan bir insaın evladının diğer bir insan evladı olan insan evladını ötekinden daha vasat görmesine, daha aşağı görüp daha yukarıdan bakmasına, daha yukarıdan görüp daha aşağıda kalmasına seyirci kaldım. Suçluyum ama, sustum.

Yutkundum; birşey için birşeyi bile vermeye çekinen insanların yaşadığı dünyada birşey için herşeyi feda edebilecek durumdayken herşeyimin birşey alamamasına ağladım için için, gözyaşlarım dışarı çıkmasın diye herşeyimi feda ettim. Ağlayamadım ama yutkundum.

Kaçtım; çok okuyup da çok okutmuş olandan değil de, az okuyup da çok anlatmış, çok okutulup da az anlamış insanlardan, az okuduğu halde çok bilmiş, çok okuttuğu halde az bildirmiş insandan kaçtım. Korkarak kaçtım kelime dahi etmeden.

Tek bir düşünceyi düstur edindim; "Elimde birşey varsa, onu hiçbirşeyin sağına değil soluna koymam gerekli."

Başka da birşey yapmadım.

İçimde çokca birikmiş artık bu, damarlarımdan dışarı atmanın vakti de gelmiş. Birçok nedeni var bu yazıyı yazmamın, birkaç yıla dağılmış, birkaç olaya vesile olmuş, birkaç yüzü görüp sayısız sahneyi görüntülemiş. Bir amaç da gütmedim zaten. Rahat olmak benim de hakkım, en uygun çözümün bu olduğuna karar verdim.

Whut?

2009-08-15T19:35:00.001+03:00

Farkettim ki kendi kendimi izleyebiliyorum izleme fasilitesini kullanıp, ilginç şimdi üzerimde izleniyormuşum gibi bir his oluştu.

Teknik servisliğe el attım, pc tamir ediyorum. Hatta şimdi bir tanesini daha tamir edeceğim eğer sorunu donanım arızası değilse. Parça tamir etmek hiç işime gelmiyor.

Antonio Banderas - Desperado dinledim valla yazarken.

Astralis / Borealis

2009-08-14T02:56:00.002+03:00

Tamam işleri herkes için daha kolay hale getiriyorum, bundan sonra daha kısa fakat daha sık yazacağım, ha bir de fontu büyüttüm biraz, farkettim ki bazı tarayıcılar 7px gibi gösteriyor 14px karakterleri.

Bir insanı diğer insandan tamamen soyutlamaya, varlığını yok etmeye itecek neden ne olabilir ki şu dünyada? Anlamak için çaba göstermeyeyim en iyisi.

Ha bir de eski temamı dinamik şablon haline getirip tekrar yükleyeceğim. O zamana kadar klasik Minima Dark gözlerinizi yoracak. Herşey bittiğinde temam aynı kalacak ama daha işlevsel olacak.

Ogan'dan izinsiz ama izniyle çalıyorum bu konsepti de;
şu kısacık metin biterken Liholesie - Liholesie çalıyordu.

Omuzunun üzerinden.

2009-06-15T03:03:00.004+03:00

ÖSS sınavından çıktım yine, geçen sene pek bir baş ağrısı dönem geçtiğinden girmemiştim AÖF'ye bu sene kararlıyım, kolay da bir bölüm yazıp hayatıma bakacağım. Zaten artık üniversite düşüncesinden iyice uzaklaştım. Çok fazla yakınmak istemem ama bu standartlar altında çok zor zaten örgün eğitim görebileceğim bir üniversiteye girmek. Neyse, sorun değil zaten.

Sadece yakın arkadaşım olan birkaç kişiye İstanbul'a gideceğimi söylemiştim, kulaktan kulağa yayılmış duymayan kalmamış, her gören "Aaa sen İstanbul'da değil miydin?" diye soruyor. O iş yalan oldu biraz. Gidemedim. Sorun değil.

Bir aralar böyle kafa rahatlatıcı şeyler de olsun da diye müzik listemde Buddha Bar serilerini indirmiştim, aradan bir şarkı çıktı ki çok feci aldı götürdü beni tripten tribe soktu, "Tibet Project - Tibet (...a Passage To)". Sanırım şimdiden gereksiz sayıda tekrar dinledim bile şarkıyı. Neyse kafanız sakin birşeyler isterse Buddha Bar toplamalarını indirin, pek bir hoş.

Hayatım daha da iyiye gidiyor, birşeyler yazdığıma bakmayın. Şu sıralar çok seyrek yazacak şeyim oluyor birazcık canımı sıksa da sosyallikten kopmuş durumdayım, eğlencem olan FRP oyunlarından da hiç kalmadı ortalıkta. İstanbula gidiyorum diye hepsine elveda deyivermiştim. Umarım yakında bir tane oyun bulurum da, tekrar geyiğine-eğlencesine kapılırım.

Aslında yazacak çok şeyim oluyor, fakat ben şu satırları bir türlü duygu patlaması olmadan yazdığımda çok yavan oluyorlar, bu ve önceki yazılarım gibi, köşe yazısı yazmayı beceremeyen her cümlenin sonuna üç nokta, iki satır koyan böylece tespit yapıp çok birşey yazdığını sanan köşe yazarı gibi hissediyorum kendimi. Can sıkıcı.

Bazen geçmiş zamanı düşünüyorum da, insanları affedecek yüreği iyi kendimde bulmuşum, bu gün olsa aynısını kesinlikle yapmazdım. Biraz çocukluğumdan, biraz masumiyetimden, biraz da sığlığımdan herşeyi görmezden gelivermişim. Üzülmüyorum, iyi ki de o kadar çocuk-sığ bir bireymişim, bu günkü kadar farkında olsam çok kötü sonuçlanırmış.

Aklıma gelmezdi daha bir sene önce herşeyin bu günkü kadar iyi olacağı, bulduğumda vazgeçmeyeceğim yeminini ettiğim insanın karşıma çıkacağını hiç bilemezdim, söylediğim sözlerin bir antlaşma olacağını hiç bilemezdim. Gerçekten dilimden çıkanın birebir karşılığına sahip, aklımdan geçen güzelliğin aslen karşılığı ve düşüncelerimden geçen bireyin birebir yansımasının karşımda durduğunu en önemlisi benimle bu yolda omuz omuza yürüdüğünü bilmek çok güzel.

Ömrüm boyunca hep birilerine sevgi vermeyi amaçladım; almayı değil de, vermeyi, ona sevdiğimi söylemeyi, elimden geldiğince güzel yazılar, güzel söyleyip onun için güzel şiirler yazabilmeyi istedim hep. Sonunda o fırsatı edindim ve sonuna kadar değerlendiriyorum. Ayrıca, birilerini sevmek kadar birileri tarafından sevilmek de çok güzel bir duyguymuş, yıllardan sonra ilk defa böylesine güzelini tatma şansı buldum muhtemelen artık damağım başka bir tat alamaz. O kadar güzel bir tat ki, o kadar güzel bir hissiyat ki kelimelerin sığlıkları ne olduğunu betimlemeye çok yetersiz.

Güzel olan şey aslında tam karşınızda duran bir çift gözün de sizinle aynı düşünceleri paylaştığını bilmekmiş, güzel olan şey aslında yanağınızı O'nun yanağına sürttüğünde içinizi ürperten o serin duyguymuş, güzel olan şey aslında hemen kolunuzun üzerinde uyurken O'nu saatlerce izleyip sıkılmamakmış, güzel olan şey aslında sevmek kadar sevilmekmiş de ve bunu sizi çok iyi anlayan bir eşle yapmakmış. Eşim... Biricik...

Sanırım hayatımın geri kalanının planını yapıyorum iyiden iyiye, büyümenin zamanı geldi de geçiyor bile. Bu sınırlı ve sığ hayata en fazla bir kaç sene daha katlanırım galiba, muhtemelen zorunlu olduğumdan o da.

Gelecek için birçok şey yazıyorum ama aynı ivme ile geçmişten de birçok şeyi siliyorum, eski olanı siliyorum, hüzünlü olanı siliyorum, kötü olanı siliyorum, canımı sıkmış olanı siliyorum, canımın sıkıldığını siliyorum. Umursamıyorum gerçekten, çünkü eğer silmeyeceğim kadar değerli şeyler olsalardı "eski", "kötü", "can sıkıcı" kalıpları ile beraber anmazdım adlarını.

Bu güne kadar hep doğruları yaptığıma inanıyorum, her insan gibi, kimin doğrusu kimin doğrusuna baskın çıkar, kim kimi döver hiçbir fikrim yok, gereksiz de zaten. Kendi nedenlerimi kendim bu kadar mantıklı nedenlerle savunabiliyorsam, bu güne kadar olağan stabiliteyi koruyup insanların karar verme mekanizmalarını inceleyebiliyorsam kendi çapımda birşeyleri doğru yapıyorum dmeektir. Her ne kadar gördüğüm yanlışları insanların yüzüne ya da kendi kendi yüzüme gerektiği an acımadan çarpmayı sevsem de kendimde pek bir açık bulamıyorum şu durumda.

Karman çorman bir yazı oldu, oradan girip buradan çıktım çünkü birşeyler yazamamamın nedeninin kafamda hiçbirşey olmaması değil kafamdaki herşeyin çorbaya dönüşmüş olmasından kaynaklandığını farkettim. İronik.

Çok özledim ben, çok seviyorum, tapıyorum hatta. Umarım yakın zamanda dileklerim yerine gelir de o mutlu mutlu bana bakan bir çift gözü yine görür, yine iliğimin en ücra köşelerine kadar mutlu olurum.

Şimdilik gidiyorum, bakarsınız yakın zamanda yazarım bu sefer.

Yggdrasil

2009-04-02T23:26:00.006+03:00

Neredeyse bir ay oldu yazmıyorum. Bir yoğunluk oldu, bir keyfim olmadı, bir hissiyatsızlık oldu, bir internetim olmadı falan derken yazamadım uzunca süre. Pek birşey de biriktirmedim, hep diyorum ya yazmaya değer gördüğüm şeyleri yazmaya çalışıyorum hep yoksa yazacak bir ton püsür çıkardı ortaya. Neyse.

Geçen yılım nasıl sancılı, ağrılı ve hüzünlü geçtiyse bu yılım da aynı ivmeyle güzel geçiyor. Sanki dengelemeye çalışıyor gibi. Şimdi birşeyler saçmalayacağım son zamanlarla ilgili, bir de ama konudan konuya atlarsam şaşırmayın. Herşeyden yazasım var.

İşler iyiye gidiyor derken, hayatımı adına adayabileceğim insanı bulduktan sonra sanırım adam gibi iş de buldum. Kaç zamandır evden "freelance" çalışıp küçük eforlarla yeterli miktarda para kazanıyordum. Şu anki işverenimin de zaten büyük planları vardı, gerçekleştiriyor sanırım. Sözün özü; İstanbula geçici fakat uzun süreli gitme olasılığım doğdu. İstanbulda evim ve düzenim hazırlandıktan -ki bu bir hafta sonrasına tekabül ediyor- oraya göçeceğim. Yapacağım projenin tam olarak ne olduğunu hala bilmesem de elimden gelebilir şeyler olduğunu biliyorum sadece, uzun süreli kamp sürecinden sonra sağlam miktarlarda para kazanıp, kazandığım parayı biriktirip yaşamımı sürdürmeye devam edeceğim.

Başıma bela olan askerliği yine tecillettirdim, hem de öğrenim hayatıma kaldığım yerden devam edebildiğim gün devam etmek istiyorum. Bir yığın maddi - ailevi ve çevresel sorunlar nedeniyle, biraz da kendi geç kalmışlığımdan dolayı bir türlü başarıya erdiremediğim üniversite hayatımı gerektiği zaman yaşamak istiyorum, şu sıralar eğitim için değil eğitimimi sağlayacak para için çabalamam gerekiyor hepsi bu.

Hafta sonu ailemin yanındaydım, memlekette. Oy kullanmak için gitmiştim, annem yine köyümüzün muhtarlığı için adaylığını koymuştu. Başaramadı. Aslında başaramayan annem değil köylüydü, dönen entrikaları anlatsam buradan çakma World of Darkness senaryosu yazacak kadar içerik çıkar. Seçimlerde sandık görevlisi olarak rol oynadım, birden kolumdan çekiştirip de sandığın başına oturtunca "ehere" diyerekten birşey yapamadım. Bütün köye ifşa oldum uzun saçlarımla, anneme ikide bir "senin oğlan mı?" diye sordular, kıs kıs güldüm içimden falan. Eğlenceliydi nitekim.

Köyün içerisine doğru adım attım bir ara, köyün biraz kıyısında köşesinde biraz da içinde kalan (nasıl anlatsam bilemedim ama öyle) çok sevdiğim bir yeri vardı, birbirine eşit uzaklıklarla dikilmiş servi boylu kavak ağaçları, hemen ayaklarının ucunda topraktan fışkıran ve toprağı sürekli ıslak tutan biraz su ile inanılmaz güzel bir görüntü oluşturuyordu. Yine oraya gittim, köylünün çit olsun diye yığdığı taşlara doğru yaslandım ve dedim ki "Bu köyden nefret ediyorum!". Hakkaten de nefret ediyorum, taşra hayatını ya da köy insanını sevmediğimden değil babamıın köyü olan o köyden gerçekten zerre haz almıyorum. Hem düzgün bir doğal yapıya sahip değil, hem bir iki noktası dışında kurak ve göze hitap etmeyen, hem de insanları ile canımı sıkan bir yer. Ben ne yaptım bundan kaçmak için? Kitap okudum yapacak hiçbirşey bulamayınca. Yanımda Merlyn'i almıştım, bitiremedim kaç haftadır, zaten okuduğum yerleri ikişer üçer defa okuyorum, ağır geldiğinden değil de sindirmek istediğimden. Daha uzun süreler okuyacağım gibi, inanılmaz derecede ilgimi çektiği gibi çok sağlam bilgiler taşıyor üzerinde. Druidler hakkında az biraz merakınız varsa sizin de ilginizi çekeceğine eminim.

Bütün bunlar dışında dört beş günüm aile saadeti, anneanne ve teyze ziyareti, vesaire içerisinde geçti. Burada anneannemin bahçesinden kuru ceviz çalmış olmam dışında pek ilgi çekici birşey yok, o cevizleri de üç beş tanesini ayırıp yedim zaten. Afiyet oldu. ^^

Biriciğimi özledim bir de günlerce, ona özel bir yazıyı ayrıca yazacağım. Şu an öylesine sallamasyon yazdım ki ne yazdığımı bile hatırlamıyorum satırlarca.

Yeniden

2009-02-09T04:06:00.070+02:00

Aradan yıllar geçti, lise yıllarım dolu dolu geçti diyemem, beni şaşırtan pek birşey de olmadı zaten. O yüzden yazmaya gerek duymuyorum, o zamana sarfedeceğim eforu bu gün için kullanarak bu günü daha iyi anlatmayı planlıyorum.

Aradan uzun yıllar geçti, ben pek birşey yaşamadım. Garip travmalar, hoş olmayan can sıkıntıları, birkaç güzel şey ve biraz da hüzünle karışık mutluluk atlattım. Hep kendim için en iyisi olanı aradım, değilse bile iyi olduğu konusunda kendimi inandırdım. Bilemiyorum ne derece doğru yaptım. Önemli de değil zaten artık.

Zamanda dolaşırken, çok da uzak olmayan bir zamanda birisiyle karşılaştım. Küçük şaşırmış ve hayata umutla bakan gözleri, minik parmakları, zaman zaman kendimi kaybetmemi sağlayan yemyeşil gözleri, kucağından indirmediği huysuz ama bir o kadar da sevimli kar beyazı kedisi ile dolanan tatlı bir başka kedi.

Aslında benim de böyle olacağından hiç mi hiç haberim yoktu, ilk defa "merhaba" derken böyle bir yola düşebileceğimi hiç bilmiyordum. Dilediğimce yazıp, dilediğimce konuşup, dilediğimce eğleniyordum sadece. Hayat hoştu böyle, mutluluk sağlıyordu sanki. Biraz hüzünlüydü, canı sıkkındı, ne yapacağını da pek bilemiyordu sanki. Yaralarını deşip daha da üzmek istemediğim için pek sormadım, ucundan sordum, cevabımı aldığım anda sustum. Bazen garip karşıladı ama pek de umursamadım. Umursanacak şeyler değildi.

Zaman geçti, içimde birşeylerin yine olması gerektiği gibi gitmediğine karar verdim. Bir yanım "çok iyi bir dost buldun" diyordu, bir yanım "ne dostu lan çakmıyım ağzına, dost kalmaya göz mü yumacaksın." diyordu. İkisi de birbirinden haklıydı aslında ama ben yine de birşeyler kesinleşene kadar, birşeylerin gözümün önünde tohumlandığını, filizlendiğini, büyüdüğünü ve canlandığını görene kadar pek de ileri gitmeme kararı aldım. İyi ki de yapmışım, zamansız, sabırsız ve başarısız bir adımın yerine zamanında, irade ve biraz da sevgiye olan inancımla ördüğüm sağlam bir adım attım. Netekim hoş da oldu. Bir anda çok mutlu bir insan oluverdim. Tam da kendimi bütün bu sevgi olaylarından bu derece arındırmışken ve aklım gerçekten bomboşken böyle bir şeyin olması o kadar yerinde oldu ki anlatamam.

Bunun üzerine yazabileceğim daha fazla birşey yok, ama bununla ilgili yazabileceğim birşeyler daha var.

O çok sevdiğiniz insan yanınızdayken hep anlamsız ve dolu bir mutluluk hissedersiniz ya. Ben de bu sefer öyle olacağını ummuştum ama tam anlamıyla öyle olmadı. O'nun etrafındayken çok mutluydum evet ama, aynı zamanda çok huzurlu, çok sakin, çok enerjik ne bileyim herşeyden "çok" çoktum. Hissettiğim şey, "herşey" di. İyi ve kötü olan herşeyi hissediyordum. Anlatmaya çalışıp da anlatamadığım şey şudur ki. "O" diye tabir ettiğiniz insanın etrafındayken, hissetmeniz gereken şey "herşey" dir. Çünkü o da sizin herşeyinizdir. Hüzünüyle, sevgisiyle, korkusuyla, mutluluğuyla herşeyinizdir. O yüce duygu öyle bir duygu olmalı ki içinde herşeyi barındırmalı. Herşeye katlanacak gücü size vermeli ve siz onun "herşey"i olmak için "herşey"i yapabilecek konumda olmalısınız. Bu göründüğü gibi körü körüne bağlılıktan ziyade aylar, yıllardır kafa kırılan "ya nedir abi bu" denilen duygunun benim için mantıklı açıklamasıdır. Kaldı ki burada zaten bir kişiden bahsetmiyorum, siz derken ikinizi de kastediyorum.

Sanırım bitti.

O değil de, ben galiba çok seviyorum. =)

Nasıl da yeniden aşık oldum ben, bu sevda bambaşka avare eden.

Ne bileyim ben.

2009-02-05T05:15:00.098+02:00

İlk defa aşık olduktan sonrasını çoktan unutmuştum, okula ilk başladığım gün gördüğüm ve hayatımın sekiz belki de dokuz yılını işgal edecek o insanı ömrümün sonuna kadar da unutabileceğimi zannetmiyorum. Hâlâ duygusal bağlarım olduğundan değil de kendisi ilk duygusal travmam olduğundan unutulamazlarımdan birisi. Hatırlıyorum o günleri; annem elimi tutuyor. Büyük bir binanın önündeyiz, annem bana okulumu gösteriyor. Kaydımı yaptırıcaz. Okulun en dış çitlerindeki merdivenlerden aşağı iniyoruz, okulun önü bomboş erkenden kayıt için geldiğimizden kimse yok. Annem her zamanki gibi işlerini erkenden halletmek için beni daha bu günden kolumdan tutup okula getirmiş. Alıyor beni iki küçük koridordan getirip müdürün yanına dikiveriyor. Biraz birşeyler anlatıyor müdüre, dönüp bana birkaç soru soruyor. Şuursuzca onaylıyorum ve kaydım tamamlanıyor. Tam biz çıkarken bir veli daha giriyor içeriye, bir kız çocuğunun elinden tutmuş. Küçük gözleri, biraz boş bakışları ve güzelliğiyle daha o yaştayken bana garip birşeyler yaşatıyor. Ne olduğunu bilmiyorum ama kafayı takıyorum işte. Gördüğüm gibi kilitlenip kalıyorum, annem beni çekiştirmek zorunda kalıyor. Tam kapıdan çıkarken bir isim duyuyorum veliden "Gökçe" diyor. Heyecanla aklıma kazıyorum isimini.

Aradan bir hafta geçiyor, pazartesi günü sabahın körü. Herkes okulun kapısına bitişik vaziyette. Hangi sınıfta olduğunu araştırıyor. Benim aklımda ise listede kendi adımı bulmaktan ziyade duyduğum ismi bulmak var. Çocukça bir şekilde heyecanlıyım. İnsanları ayırıyorum küçücük bedenimle. Bir isim buluyorum önce 1-G / *adım soyadım* / 677 yazıyor, kendi ismim olduğu için bulmak zor olmuyor tabi ki. Birazcık aşağısına bakıyorum bir isim daha var, gözlerim kocaman açılıyor. Arkamdaki hemen hemen kendi yaşlarımdaki benimki gibi ufak tefek bedenler beni çekiştiriyor "üf baktıysan çekilsene" diye benim aklım ise çoktan yer ile bağlantısını kaybetmiş durumda.

Birkaç saat sonra andımız okunuyor, karışık da olsa sıraya girmiş öğrenciler. Kimin yeri neresi belli değil, düzensiz de olsa okula giricez sınıflarımızı bulucaz. İlk günkü amacımız bu, şuursuzca etrafıma bakıyorum. O gün gördüğüm canlıyı belki bir defa daha görebilirim umuduyla. Bir yandan da umut ediyorum, o gördüğüm isim umarım onun ismidir. İsim değil de soyisim işte. Umut ediyorum çocukça.

Merakla sınıfımı arıyorum, 1-A, 1-B, 1-C derken bu katta değil diyerek bir üst kata, o da olmadı bir üst kata daha çıkıp 1-G'yi buluyorum. Hemen merdivenlerin ucunda bir sınıf, aklımda hiçbirşey yok tek düşüncem sınıfa girdiğimde o isimin sahibini görmek. İnanılmaz heyecanlıyım, içeri giriyorum. Pek fazla insan yok, kimseyi de tanımıyorum, elimde bir tane defter bir kalem bir de silgi var. Ne işe yarayacaklarını o anlarda henüz kavramadığım. Ben zaten okumayı, yazmayı biliyorum ki o yıllarda ne işi varsa bende. Bir köşeye oturuyorum, gördüğüm yüzlerden hiçbirisi onunkine benzemiyor, içimi bir huzursuzluk ve hüzün kaplıyor, zaten herkesi görebilmek için en arka sıralardan birine geçmişim. Kafamı sıranın üzerine koyup umudum kırılmış halde sınıf öğretmenimizin gelmesini bekliyorum. Aradan beş dakika geçmeden sınıf öğretmenimiz de geliyor. Herkes gibi ben de ayağa kalkıp "sağol" dedikten sonra şuursuzca sağıma doğru bakıyorum. Hemen yan sırada gördüğüm şey kafamı allak bullak ediyor. Bir an için inanamamazlık ettikten sonra hayatımın en mutlu gününü yaşadığımı hissediyorum o yaşlarda. Tahminimce benden hemen sonra, ben kafamı sıraya koyduğum anda geçip oturmuştu oraya, görmeme imkanım yoktu yoksa. O'nu görüyorum kısaca, orada duruyor. Sonrasında lise birinci sınıfın sonuna kadar platonik bir aşkın kapısı aralanıyor bana. Hiç söyleyemiyorum, hiç ciddileşemiyorum bu konuda, sürekli dalıp gidiyorum. Hiçbirisini "gerçek" kalıbına sığdıramıyorum. Ortaokul mezuniyet balosunda ettiğim kısa dansı, heyecandan aşırı hızlı dans etmiş olmamı ve kendime gelmek için şapşallamamı hiç unutamıyorum. Ortaokuldan sonraki sömestr tatilindeyken bir yaz günü gökyüzünde kayan bir yıldız görüyorum, "1 sene daha" diyorum kendimce. Lise 1 oluyor, aynı sınıfa düşüyorum sayılı arkadaşımla. "Hayat." diyerek geçiştiriyorum.

Asla söyleyemiyorum ama, asla.

Aradan yıllar geçiyor. Unutuyorum.

Aradan yıllar geçiyor, unuttuğumu zannediyorum.

Aradan bir yıl daha geçiyor, hatırlıyorum fakat içimdeki çocuğun aşkını artık bulamıyorum.

Güzel yıllar diye etiketliyorum olanları aklımda.

Peki neden yıllar boyunca hiçbirşey söyleyemiyorum? Hep korkuyorum?

Kendime bakıyorum o günlerde, burası askeri bir lojman olmasına rağmen gecekondudan geliyorum. Üzerimdeki şeyler olabileceğin en ucuzları gibi birşeyler, hatta çoğu bana biraz büyük, diğer yıl da giyebilmem için. Minik parmaklarım cebime doğru gidiyor, param bile yok. Şu an anlatmak istemediğim fakat o zamanlar da ne olduğunu nedenler yüzünden annemden haftanın birkaç günü belki yemek için para alıyorum. Hal böyle olunca içimde sürekli bir sıkıntı duygusu doğuyor. Cesaretim kırılıyor. Birileri diyecek ki "paranın, giyim kuşamın ne önemi var?", farketmeseniz de "var işte." bir nevi pozitivite eşyası gibi, böyle durumlarda üzerinizde olmadığı zaman pek bir sorun olmasa da üzerinizde olduğu zaman size özgüven dolgunluğu sağlıyor farkında olmadan. "ben yaparım, ederim." diyebiliyorsunuz kendinizce. Daha kolay geliyor. Susuyorum bu yüzden sekiz-dokuz yıl boyunca, hiç konuşmuyorum. Geceleri hayal kuruyorum, oradaki hayalimde elinden tutmaya bile korkuyorum. Kimseye söyleyemiyorum.

"İnsan olmak yetmez, yetmiyor zaten. Süpermen, süpermen olmak lazım bazen."

Ağıt

2009-01-24T19:58:00.002+02:00

Daha bu günden ağlıyorum, belki henüz çok erken ama bu haldeyken daha fazla durabileceğimi sanmıyorum. İçimdekileri daha fazla baskıyla tutabileceğimi sanmıyorum artık. Gücüm kalmadı. Hiçbirşeyin kötüye gittiği yok aksine herşey çok güzel. O'ndan On saati biraz geçkin bir süre sonra yine yüzlerce kilometre uzakta kalacak olmam dışında. Korkum yalnız kalmak değil, korkum O'nsuz kalmak. Eğer bir kere gerçekten çok sevdiyseniz, gerçekten çok sevildiyseniz bunun öylesi birşey olmadığını rahatlıkla anlayabileceğinize eminim. Birkaç günlük bir ayrılığın bile nasıl karın ağrısı yaptığını çok iyi biliyorsunuz. Şimdi ben onun daha uzun süreli olanına katlanmak zorundayım. Bu düşünce aklımda oldukça daha da beziyorum hayattan.

Sevmiyorum bu hayatı, gerçekten sevmiyorum. Böyle adil olmadığı zamanlarda hiç sevmiyorum. Hayatımdaki her mutluluk gibi bunun da bir anda sonlanacak olması öylesine içimi acıtıyor -ki daha oradan ayrıldığımda durağa kadar yürüyemeden birkaç damla gözyaşı dökmüştüm bile-. Hoş olmayan anılarıma bir yenisi eklendi. Neyse, bunu yazmış bile olmamam gerekirdi. Susuyorum.

Belki de hayatımda hiç sevmediğim kadar çok sevdiğimi hissettiğimden bu kadar ağır yaşıyorum birşeyleri. Kaldıramıyorum. Her nasıl ki ona ilk dokunduğumda nefessiz kaldıysam, kelimeleri bir araya toplayıp da iki üç kelimeden uzun cümleler kuramadıysam, orta dünya'ya sadece iki kişi oturduğumuzda onu öpüp koklamaktan başka birşey yapmadıysam her nasıl ki onu böylesine sevgi gösterileriyle ağırladıysam şimdi de yaraşır bi şekilde ağıtla uğurluyorum. Kolay değil. Emin olun kolay değil. Her gün görebildiğiniz bir insan ile birşeyleri yaşamak için her gün vaktiniz vardır, her saniye, herşeyi yapabilecek konumda olursunuz. Peki ya uzunca bir bekleyişin birikimini üç beş güne sıkıştırmak zorunda olsaydınız? Kolay değil. Hiç kolay değil. Daha önce hiç böylesine sevildiğimi hissetmediğim için böylesine seviyorum, daha önce hiç böylesine başımın döndüğünü hissetmediğim için böylesine üzülüyorum. Aynı şeyleri tekrarlıyorum belki şu satırlarda ama bin kere yazsam da O'nun gitmesini engelleyemeyeceği için yetiremiyorum.

İliğimde, tenimde, kanımda, parmak uçlarımda, nefesimde, sessizliğimde, yalnızlığımda, gözlerimin ucunda, her yerimde hissediyorum seni bebeğim. Seni hayatımdaki hiçbirşeyi sevmediğim kadar çok seviyorum. Onlar gitmez de burada dururken, seni böylesine sevdiğim halde uzaklara gidecek olmana üzülüyorum. Bu yüzden ağıt yakıyorum.

Sendeliyorum, güçlük çekiyorum fakat ayakta duruyorum; düşlediğimiz günün bir gün geleceği umuduyla.

İçime atıyorum, kabulleniyorum fakat sana bakıyorum; bir gün gözlerimi senden hiç ayırmayacağım umuduyla.
Üzülüyorum, hüzünleniyorum fakat yine de gülüyorum; bir gün üzüleceğim günlerin biteceği umuduyla.

Seni çok seviyorum, seni çok seviyorum.

Bir gün bütün bu hüzünlerimin biteceği, bittiği yere kadar ve sonsuza kadar senin de benimle olacağın umuduyla.

Lekeli

2009-01-20T21:34:00.001+02:00

Şimdi yazıyorum belki bu yazıyı ama hemen yayınlamayacağım, daha sonra bu psikoloji ve bu moral içerisinde olamayacağım için şimdi yazıyorum ki unutmayayım. Bu notu da silmeyeceğim, tarih on sekiz aralık iki bin sekiz, saat on altı sıfır iki.

O şimdi uyuyor, hem fiziki hem de ruhani yorgunlukları çerçevesinde dinlenmeye ihtiyacı var. Bana verdiği mutluluğu iliklerimde hissederken bir yandan da üzülüyorum, onun üzülmesine, ben üzülmeyeyim diye korkmasına, bu güne kadar aldığı yaraların kapalı olmamasına ve en çok da... en çok da... bunu yazamayacağım... bende kalsın.

Bu aslında eğer bir gün kötü sonlanırsa diye bir not, böyle düşünmekten kendimi alamadığım için artık kanımdaki dengesiz durgunluğu buraya aktarmam gerektiğine ihtiyaç duyuyorum. İncinmenden o kadar korkuyorum ki bebeğim; bebeğim derken seninle bir ömür düşlediğimi, ömrümdeki tek insan olmanı istediğimi söyleyemiyorum, yapamıyorum. Belki ucundan söylüyorum, sana yazdığım şeylerin arasına sıkıştırıyorum parça parça belki ama farketmiyorsun. Farketmek istemiyorsun belki de, bilmiyorum.

Belki de bu güne kadar aldığın yaralardan bir başkasını almamak için bir adım daha ötede olduğumuzu söyleyemiyorsun. Neredeysek orada olalım diye düşünüyorsun, belki de ben yanlış algılıyorum ama inan seni istiyorum. Kırılmıyorum bebeğim, kırılmıyorum, kırılamıyorum, üzülemiyorum. Benden daha üzgünsün çünkü, önce seni mutlu etmem lazım. Sana kızmıyorum bebeğim, kızamıyorum, kızmadım benden daha yaralısın, benden daha büyük bir yüreğe sahipsin çünkü. Seni sevmeden edemiyorum bebeğim, yirmibir yıllık hayatımdan sonra gözlerine baktığımda o tatlı huzuru hissettiğim tek insan sensin çünkü, seni sevmeden edemiyorum, bebeğim demeden duramıyorum. Sana dokunmaya korkuyorum bebeğim, o kadar saf o kadar narin o kadar tatlısın ki incineceğin düşüncesi aklımdan bir saniye çıkmıyor, dokunamıyorum.

Sana o aradığın huzuru vermeye çalışıyorum, çünkü ben de o huzuru arıyorum. Sana o aradığın, ardında ikinci, üçüncü düşüncelerin olmadığı sevgiyi vermeye çalışıyorum, çünkü ben de o sevgiyi arıyorum. Sana o aradığın sıcaklığı vermeye çalışıyorum... O sıcaklık... Yanıma geldiğin günden beri hissettiğim o sıcaklık, o asla nasıl oluştuğunu anlamadığım, buz gibi bir kanın bile saniyeler içerisinde yeniden hayata dönmesini sağlayacak kadar büyük sıcaklık. Sana kıyamıyorum bebeğim. Aklındakileri bilmiyorum çünkü. O yüzden susuyorum.

Seni seviyorum, seni deliler gibi seviyorum ve sırf bu yüzden aklımdakileri sana söyleyemiyorum. Söylesem belki çok iyi olacak, belki çok kötü. Sırf kötü olma ihtimali yüzünden o katlanamadığım belirsizlik acısına katlanıyorum ama merak etme bebeğim sayende o belirsizlik acısının da üstesinden gelebiliyorum. Minik gözlerine baktığımda, küçük parmaklarını gördüğümde, kimsede görmediğim o saf sevgi dolu gülüşünü gördüğümde yeniden doğuyorum. Her saniye yeniden doğuyorum ve yalvarıyorum; neden? diye. Bilmiyorum çünkü neden.

Temizlenmem lazım, en derinden temizlenmem lazım çünkü çok kirlendim. Ben kirlenmedim aslında, kirlettiler. O yüzden lekeliyim.

Umarım bu notu yayınlamaya asla ihtiyaç duymam, umarım bu notu unutur giderim, umarım olmasından korktuğum hiçbirşey olmaz da bu notu bir gün tekrar okursam "...aah ne aptalmışım, herşeyin böyle olduğunu zannetmişim. oysa ki tam istediğim gibiymiş." derim. Umarım.

Küçük kanatlı meleğim.

Seni çok seviyorum bebeğim, seni deliler gibi seviyorum.

Sana aşığım.

Rain, pure rain
Deliver me
Conceal my thoughts
And hide my tears
Rain, pure rain.

20 Ocak 2009 - Salı - 21:34

Neyse ki hiçbirşey burada dile getirmediğim paranoya hikayelerindeki kadar kötü gitmedi, herşey en iyisne vardı. Herşey en iyisi oldu ve ben çok mutluyum. Teşekkürler bebeğim.

Doğa Ana / Zaman Baba

2008-12-26T01:51:00.001+02:00

Son zamanlarda herşey daha iyiye gidiyor, hayatımı rutin düzenine tekrar soktuktan ve çevremdeki insan kalabalığından arındıktan sonra bu işkolik düzen ve bir derece yüksek dozdaki yalnızlık pek de çekilmez gelmemeye başladı.

Sözün özü, mutluyum. Son birkaç haftadır bir-iki tane kısa süreli ve istenmeyen can sıkıntısı, birkaç gereksiz insan belirtisi dışında birşeyler yaşamadım. Bunun üzerine birşeyler yazasım var ama... eaah... sildim... neyse umrumda değil, uğraşamam artık bitmeyen regl dönemi tripleriyle. Günahım neyse.

Duygusal zırvalardan elimi eteğimi çektim arıtk, pek birşey istemiyor gönlüm, pek bir yere gidip bir yerde durmak istemiyor. Çok mu oynaştın da sıkıldın deme gafletinde bulunacaklar olabilir, alakası yok. Aksine sıkılmadım, gayet iyiyim. O sürekli ihtiyaç duyduğum "/bsg" tuşuna bu konuda basmanın vakti gelmiş onu kavradım o kadar.

Prince of Persia oynarken bölümlerin birinde prensimizin ve yanımızdaki prenses abla Elika'nın bir konuşması bana derinden bir "hmm." dedirtti, diyordu ki Elika "Eğer hayal kurmazsan kendinden daha fazlası olamazsın." Prince'de buna "Ama eğer çok fazla hayal kurarsan da asla uyanamazsın." diye cevap veriyordu. Hoşuma gitti. Netekim böyle diyaloglar yaşadığım bir insan var dünyamda artık.

Doğa Ana ve Zaman Baba ne mi? Söylemem o sır.

+ Kedilerin yine bahçeme kaçmış.
- Ne var ki onlar zararsız şirin yaratıklar?
+ Al şu tüy yumaklarını bahçemden! *bir yandan kedilerin oynaşmalarını izlemektedir*
- Gel pisicik pisicik, oy yirim.
+ *havayı koklar* Elmalı turta kokusu mu alıyorum ne?
- Ne o canın mı çekti?
+ Eeeüüü, yok canım. Ne münasebet.
- Gel hadi gel, çay koyayım beraber sohbet ederiz hem.

...ve gece her zamankinden daha uzun sürmüştür bu iki insan için. Zaman baba yine gece bitmesin diye zamanı durdurup durdurmamak konusunda büyük irade savaşı vermiştir.

~mırım.

Myriam

2008-11-29T03:19:00.002+02:00

Myriam; aslında Miriam bir FRP oyununda canlandırdığım karakterin adı. Bu yazının başlığı olsun istedim neden bilmiyorum. Neyse. Neredeyse iki yıl önce yaşadığım olaylar sonucu yazmaya başladığım yazı zamanla birbirini takip eden seriler oldu, biraz önce yeni bir tanesini daha yazdım. Aslında bu seferki diğerlerine göre kısa kaldı, o kadar çok yazılacak şey vardı ama o kadar azı yazılmayı hakediyordu ki geriye kalanlar kısacık bir yığın olabildi sadece.

Gecenin bir saati, eskiden dinlediğim şeyleri dinleyip, eski alışkanlıklarımla, eskiyi anımsamaya çalışıyorum. Biraz geçmişe olan özlemimden, biraz da geleceğe olan korkumdan.

Pesimist birisi değilim, pesimist birisi olmak istemiyorum ama buradan sonra karalayacaklarım bana "pesimist" etiketini yapıştırmanızda pozitif rol oynarsa sanırım elimden birşey gelmez.

Bu gün büyüğüm olan fakat o kadar yıla rağmen arada bilgeliği dışında pek düşünsel manada farkmızın olmadığı hayatımda varlığına değer verdiğim sayılı insandan biriyle konuşurken farkettim ki; bazı insanların hayatındaki "escape" / "kaçış" tuşuyum ben. Sığınacak yerleri kalmadıklarında bana uzanıyorlar, işleri bittiğinde "pekala." deyip arkalarını dönüyorlar. Bunu farketmekten çok kaçındım ama artık farkedilmenin ötesinde bu bir varlık oldu. Daha fazla karşı koyamadım. Ben de buna katlanıyorum sessiz sakince, umursamıyorum, birşeylerin uğruna umursamıyorum. Çok büyük hata yapıyorum ama yaptığım hatayı da umursamıyorum. Aptalım.

Buradaki konsept değişmeden önce yazmıştım, "lütfen davranışlarınızı basit bir bilgisayar programı gibi if/else yargılarına bağlı olarak yaşamayın." ya da buna benzer birşey. Ya çok gördüğümden ya da gördüklerimin hepsi aynı olduğundan artık bu durum iyice komik bir hal almaya başladı. Ne desem bilemiyorum. Sussam karnım ağrıyacak, konuşsam başım. Karın ağrısına katlanmak daha rutin birşey olduğundan susmayı tercih ettim.

Kesinlikle ve kesinlikle hayatımda olan sorunlardan biri de insanların tam olarak ne istediklerini anlayamamam, her konuda kesin bir dille yargı cümlesine ihtiyacım olması, o kelime oyunlu minik cümleciklerden bir anlam çıkaramam. Başaramıyorum, yapamıyorum, yapamayacağım da. Karmaşık yapılı anlam ifade eden cümleler benim için ne kadar değerli ise basit yapılı çift yönlü akışı olan cümleler de o kadar değersiz.

Çocuğum hala sanırım, yirmibirinci yılında hâlâ yaşadıklarından ders almamış, ders aldıklarını not etmemiş, not ettiklerini çoktan unutmuş bir çocuk. Yine aynı şeyleri yaşayacağını bile bile aynı yolda iz süren, yolunu kaybeden sonra tekrar bulup yine aynı izin üzerinde koyulan bir çocuk. Bir günde iki kere ölebilen, bir günde iki bedene sığabilen, bir günde iki farklı acıyı tek bir bedende yaşayabilen bir çocuğum. Böyle olmak benim seçimim değil aslında. Ben çocuk olmayı seçmedim, içimdeki çocuk hiçbir yere gitmemeyi seçti. Karşı koymadım. Koymayacağım da. Eğer sonu o saf duygulardan arınmak, eğer sonu kafanın en derin noktalarında o kirlenmişliği tatmak olacaksa o çocuğun varlığını bile koruyacağım. Bir adım daha büyümeyeceğim. Saçlarım daha fazla beyazlayacak belki, ellerim daha fazla titreyecek belki, gözlerim daha fazla bozulacak belki ama o çocuktan vazgeçmeyeceğim.

Savaşını verdiğim yaşamdan korkmuyorum, varlığımın yok olup gitmesinden korkmuyorum aksine varlığımın bu dünyada kalıp diğer herkesin varlığının gitmesinden korkuyorum, o film karelerindeki bütün dünyada tek başına yalnız kalmış insan olmaktan korkuyorum. Bu yüzden bu hayattan çıkıp gitmek istiyorum, bu hayat beni benliğinden silmeden.

Çok fazla dinleyip çok az konuşuyorum, çok şey yaşayıp çok azını dile getiriyorum belki de bu yüzden hayatımın son birkaç yılında bir çok şeye katlanıyorum.

Gece gece müzik çalarımın bana hediyesini de buraya not düşüyorum.

Can't anybody see? you've got a war to fight
never found our way, regardless of what they say

How can it feel this wrong?
from this moment, how can it feel this wrong?

Storm in the morning light, I feel
no more can I say, frozen to myself
I got nobody on my side and surely that ain't right
and surely that ain't right

Can't anybody see? you've got a war to fight
never found our way, regardless of what they say

How can it feel this wrong?
from this moment, how can it feel this wrong?

Can't anybody see? you've got a war to fight
never found our way, regardless of what they say

How can it feel this wrong?
from this moment, how can it feel this wrong?

Belki bir şans daha

2008-11-26T05:16:00.003+02:00

Bir daha diyor bir yanım, bir daha, şiddetli kalp ağrılarıyla; bir daha. Belki bu sefer senin inandığın kadar inanmayı bir kişi daha becerir de hayata bağlanırsın bir daha diyor. Can sıkıntısı yok son birkaç gündür hayatında, yüzündeki o düz çizgi yok, sildim onu diyor. Bir şans daha diyor sanki hayat bana, bir şans daha. Düzensiz atan kalpten dolayı uyuyamak yok diyor bana, sabahlara kadar onu oraya bunu buraya koymayı düşünmekten uykuyu mahvetmek yok diyor bana, aksine huzur diyor bana. Özlediğim huzuru fısıldıyor adeta kulaklarıma. İki kelime ile uğruna paramparça bile olabileceğin bireyler yok hayatında diyor, onlar gitti diyor. Daha fazla gürültü yok hayatında diyor, artık neşe var diyor bağıra bağıra, hayatın içine çekiliyorsun diyor bana, uykusuz gözlerini hayata yeniden o çocuksu merakla bakan gözlerle değiştirdim diyor bana. Ellerimde büyüttüm seni diyor hayat bana, ellerimde büyüttüm ama büyürken o saf duygularını en ince ipeklerin arasında süzdüm diyor, şimdi hepsi tekrar senin diyor hayat bana. Şimdi hepsi tekrar senin. Cennet üzerime renkli gözlerinden en tatlı ninnilerini akıtıyor sanki gözyaşlarıyla, elde etmek istediklerini çok uzun zamanlar sakladım diyor, ama artık saklamayacağım diyor. Korkak bakışıyla süzüyor beni hayat, narin parmaklarıyla dokunuyor tenime, küçük kanatlarımın altına aldım diyor seni, en tatlı gülümsemesini gösteriyor bana sessizce. Bir şans daha verdim sana diyor kafamın içindeki en derin noktalarda en ağır baskılarını yaparak, bir şans daha.

Umarım herkesin bir şansı daha kalmıştır;
Teşekkürler hayat.

Yok

2008-11-21T03:37:00.002+02:00

Pek çok insan bıraktı gitti,
nedensiz şeylerden dolayı,
ağlayayım bari ben de dedim,
sorsam hiçbir sorun yok,
iletişim yok çünkü,
dostum da yok,
olmadığından sorun da yok,
yok işte.

Kuzey yıldızı.

Beyaz, bembeyaz.

2008-11-13T17:59:00.009+02:00

Çok fazla siyahlık, grilik, renksizlik kullanıyorum sözlerimde. Bu sefer biraz değişsin istedim. Aslında şu saatte çalışıyor, işlerimi yapıyor olmam lazımdı ya neyse. Birden yazasım geldi. Ne yapıyorum son günlerde, napıyorum. Evet, sürekli evde bir asosyallik besleyip haftada bir ya da iki gün dışarı çıkıp biraz sosyalleştikten sonra evime dönüyorum. İyi birşeyler yazmak istiyorum da sanki orasından girip burasından çıkmış izlenimi yaratmamak için ikide bir cümleyi siliyorum, bunu bir sonraki satırda yazarım diye.

Yalnız başıma yaşamaya başladım, ailemin diğer bireyleri ülkenin bilimum noktalarına dağılmış durumda. Tek başıma o istediğim yalnız ve huzurlu hayatıma kavuştum ve şükür ki kendimi idare edecek durumum da var artık, hatta bir süre sonra ilerisine bile geçebileceğime inanıyorum. Tek sorunum Ankara'nın soğuk havası.

Üstte duran şeyin aile fotoğrafım gibi birşey olduğunu düşünüyorsanız vazgeçin hemen o düşünceden, açıklıyorum; Our Brother the Native grubunun "Make Amends For We Are Merely Vessels" albüm kapağı, kapağın orjinalliğini geçtim (inceleyin) kapağın altındaki içeriğin orjinalliği apayrı. Albümün adı içerisinden daha ilk dinlediğimde deliye çeviren "Younger" şarkısını ve "Rejoice" şarkısını dinlemenizi öneririm.

"The Science of Sleep", bilmem size de oluyor mu ama, hiç hayatınızdaki gerçekler ile rüyalarınızdakileri ayırt edemediğiniz oldu mu? Olması gerekenin yüzlerce katı büyüklükteki bir bisikletle ve olması gerekenin yüzlerce katı büyük bedeninizle dünyayı turladığınız? Kafanızı yastıktan kaldırdığınız anın size denizin içerisinden çıkıp hava aldığınız an gibi geldiği? Bunlar gibi şeyler yaşadıysanız eminim izlediğiniz filmi beğeneceksiniz, aslında hikayesi o kadar basit olmasına rağmen o kadar karışık, o kadar baş döndürücü gelen bir film. Algıların ötesinde bir aşk hikayesi. İzleyin.

Bir yaz günü, havadaki bulutlar beyazlığını - saflığını bile gösteremeyecek kadar az hava da o kadar sıcak, güneş yakıcı yüzünü insanlara çevirmiş durumda. İki ağacın arasına kurulmuş bir hamağın üzerindeyim, çok hafif sallanıyorum. Yapraklar üzerime gelen sıcak güneşi engelliyor, ara sıra tenime birazı değse de mutluyum. Özenle işlenmiş bir sokağın üzerindeki tek katlı evde yaşıyorum sanırım. Dışarısı o kadar seesiz ki etrafta oynayan çocukların gürültülerini duyabiliyorum. Kırkımı geçeli aylar olmuş, yitirmişim gençliğimi. Bir zamanlar günde on dört saatten fazla bilgisayar başında kalıp da gözleri ağrıyana kadar çalışan halimden eser kalmamış. Çocuklar aradan birkaçı çığlığı andırır derece yüksek olsa da çocuklar bağıra bağıra şarkı söylüyorlar. Biraz konsantre olduktan sonra ne dediklerini duyuyor gibiyim sanırım "Güneş uyuduğum yeri ısıtacak, ve karanlık gittiğinde ben gideceğim." diyorlar. Birkaç saniyelik duraklamadan sonra gözlerimden bir-iki damla yaş süzülüyor, suratımda mutlu bir ifade. Hamaktan iniyorum, çitin diğer ucunda oynayan çocuklara bakıp üstümü başımı az biraz düzelttikten sonra aralarına girip birkaçını kollarıma alıyorum. Hiçbirşey anlamadıkları halde sevinip etrafımda dönüyorlar. Biraz daha oynadıktan sonra geri evime doğru yürümeye başlıyorum. Uğruna bir ömür çürüttüğüm, gerekirse bir ömür daha çürütebileceğim eşim bakıyor pencereden. "Hâlâ hissedebilecek kadar gençsin değil mi?" diyor.

"Tek bildiğim yaşayamayacak kadar yaşlandığım."

Batan Gemi

2008-10-29T22:32:00.003+02:00

Önüme sürekli spesifik engeller konuluyor olmasaydı günlük edindiğim eforu bu engelleri aşmak için kullanmaktan ziyade hayatımın ya da çevremdeki insanların hayatlarnın kırık parçalarını onarmak için harcayabilir böylece çok daha iyi bir birey olabilirdim. Olamadım, fakat çabalıyorum. Bu yüzden hüzünlü sayılmam.

Bunu bir savaş haline dönüştürmek istemesem de, "sana karşı atıfda bulunulmamış birşeyi kendi üzerinden söz konusu ediliyor gibi algıladın ve beni hayatından kestin." her ne kadar bana nedenin başka şeyler olduğunu söylemiş olsan da bu durum bana o kadar da gerçekçi gelmedi, gelmeyecek. İnsanlar sevmeden değer verebilir evet, sevmek kavramını hangi dilde algıladığına hangi kulaktan idrak ettiğine hangi lügattan okuduğuna bağlı olarak değişir bu "sevmeden değer verebilme" yetisi. Seviyorum evet, ama sevmeden seviyorum. Anlatamıyorum. Bunu kelimenin bu güne kadar milyarlarca kere anlamı dışında kullanılarak artık anlamından şaşırtılmasına bağlayayım.

İstanbula gitme ve orada yaşamaya başlama olasılığım mevcut, ne zaman olacağı belli değil ama olup olmayacağı önümdeki haftada belli olacak. Öğreneceğim.

Son zamanlarda "Once" adında bir film (yarı müzikal diyelim) izledim ve daha ilk bakışta resmen hayata gündelik bakışımı birebir yansıtan, benim yaptığım hataları yapan ve benim doğrularımı uygulayan bir karakter buldum filmde. Glen Hansard'dan bahsediyorum. Geçmişi unutulumamış bu güne sahip olmak, bu günün can sıkıntıları ile kolayca dalga geçebilmek ve belki de çok uzaklara gitmeden önce değer verdiği insanın en azından bir dileğini gerçekleştirebilmek... Ne kadar sıklıkla doğru insanı buluyoruz? Film bunu irdeliyor. Benim filmden bağımsız olarak sıkıntım ise doğru insan diye tabir ettiğim bireylerin doğru insanı olamamam. Umarım bir gün olur. Neyse, filmin benim için diğer ilgi çekici yanları çok düşük bir bütçeyle çekilmiş olması ve çok sağlam başarılara imza atmış olması ve aslen benim dikkatimi çekmemiş olması. 2006 yılını kendi açımdan göze alırsam hayatımın silikleştiği bir yıldı, gözden kaçırmış olmamı pek hor görmedim. Çok sağlam olmayacak olsa filmin IMBD'deki açıklamalarından birşeyler daha aktarmak isterdim ki buraya, yapamıyorum. Filmi izleyip FAQ sayfasını kurcalayın. En azından benim yüzümde ufak bir gülümseme yarattı gördüklerim. Glen Hansard ve Marketa Irglova'nın aynı zamanda bu filmin soundtracklerini oluşturan bir albümü var ki bence dinlenesi. Hayatımda Yann Tiersen'in Amelié filmi soundtrack'inden sonra ikinci sıraya yerleştirebileceğim bir soundtrack albümü olmuş. Tam yazmayı unutuyordum ki winampin tokat gibi ağzıma vurması sayesinde; albümdeki "If you want me." şarkısının birçoğunuzu etkileyebileceğini düşünüyorum. Umarım sizi de beni olduğu gibi alır götürür. Hatta bu şarkıyı adına en az bir gece "keşke" diye hayaller kurduğum insanlar arasında kendime bir köprü olarak adayabilirim.

Doğru insanı bulduğunuzda dilinizin ucunda gelenleri söylemekten korkmayın, eğer o şeyler dilinizin ucunda kalmaya devam ederse zamanla ağızda öyle bir tat bırakıyor ki ne siz katlanabiliyorsunuz ne de "O" diye tabir ettiğiniz insan.

Kuru gürültü

2008-10-23T01:12:00.002+03:00

"Farkettim de, insanlık birbirini güldürmekten ziyade ağlatmak için yaratılmış." biraz önce bu cümleyi kurdum bir arkadaşıma karşı, netekim öyle. Arada istisnalar var dedi, haklı değil diyemem. Haklı ama, o istisnalar da bir nevi yalan. Hani avazın çıktığınca derin kahkaha atarsın, gözlerinden yaş gelmiştir inceden, karnına ağrılar girmiştir hatta altına kaçırmaktan korkuyorsundur sonra birden herşey biter, derin bir nefes alırsın birden biraz önce attığın kahkaha tamamen amlamsız gelmeye başlar, hatta yakın zamanda olan kötü birşeyin hatırası doldurur zihninin köşelerini ufaktan ufaktan. Öyledir kahkaha atmak, kendinizi o kadar büyük açarsınız ki o delikten ilk içeri sızan şeyler sizin can sıkıntılarınız olur. Yine aynı konuşmada "Sen ne kadar geceleri dünyayı aydınlatan o görkemli ay olmaya çalışırsan çalış, elbet, elbet, en azından hayatının bir günü güneş önüne geçecek ve kapatacak senin ışığını." dedim. Boşa da söylemedim sanki.

İnsanların ufak tefek hatalarını çok kolay kabul eder oldum son birkaç yılda. Çok büyüklerine katlanmak zorunda olduğumdan mıdır nedir, bilemem. Bir yanım diyor ki, "Sev herkesi, kimseyi hiçbir nedenle kendinden aşağı bir konumda tutma. Hatta üste çıkar." diğer yanım diyor ki, "Koy çizgini, koy geçilmez tabelanı, geçeni affetme. İndir aşağı." iksini de yapacak gücüm var, ama ikisini de tam anlamıyla yapmamak konusunda da ısrarlıyım. Sanki arada bir yerde denge arıyormuşum gibi. Bariz uzaklık var aralarında.

Aklımda bir görüntü var bu aralar sürekli akıp giden, neden bilmiyorum ikide bir anımsayıp duruyorum. Bir çocuk canlanıyor gözümün önünde, yağmurdan sonra koşa koşa sokağa çıkmış. Güneşli bir gün, elinde kocaman bir kağıt var, şekli bozulmamış ama birşeyler yapıyor o kağıtla. Bir amacı var. Ufak tefek yerlerinden kıvırıp, bir iki yerini ters-yüz ettikten sonra küçük bir gemi yapıyor kendince. Önce hemen ayağının ucunda uzanan mavi denize bakıyor, sonra yerdeki su birikintisine bakıyor. Biraz düşündükten sonra kağıt gemisini su birikintisine bırakıp nereye gittiğini izlemeye koyuluyor.

Hayat da sırf bu ve buna benzer şeylerle dolu, sırf nereye sonunun ne olacağını bilmediği için emin olduğu yolda ilerleyen, acıdan, hüzünden, başarısızlıktan ya da birçok nedenden dolayı risk almaya daha onlu yaşlarını geçmeden son vermiş insanlarla dolu. Belki doğrusu budur, belki yanlışı budur, belki ne doğru ne de yanlış vardır. Bunun yargısını yapabileceğimden emin değilim.

Dediği gibi, "Only you can heal your life, only you can heal inside."

İstanbul

2008-10-22T00:44:00.009+03:00

En son "bitti" yarını yok buranın artık demiştim ama. Hem birşeyler yazıp kafamdakileri boşaltmadam duramamamdan hem de bir kısım dertlerimi içeride barındırmayıp buraya açarak rahatlamamdan dolayı bir seferlik istisna yapmaya karar verdim. Aslında yine "bitti" ama önceki konsept bitti. Hep yazdığım gibi yazmaya karar verdim tekrar.

İstanbul'u dinliyorum Tuluyhan Uğurlu'dan, hafta sonu birçok amaçla İstanbuldaydım. Ufak tefek gözlemlerim oldu; İstanbul benim kaldıramayacağım kadar kaos barındırıyor, sokakları birçok kültürü barındırıyor caddeleri tarihin inanılmaz görüntülerini insanın yüzüne yüzüne vuruyor olsa da benim Ankara topraklarında yoğrulmuş içten içe tamamına gri yedirilmiş bedenim İstanbulun pastel renklerinin bir anda üzerine yığılmasını kaldıramadı. Canımı sıktı bir yerden sonra o dar sokaklar, karışık yapı, Taksimi arşınlamak için gösterdiğim efor.

Gelelim neden İstanbul'da olduğuma; birincisi, iCon için İstanbul'daydım, İstanbul Üniversitesinin düzenlediği FRP topluluğu buluşması olmakta kendisi, bununla ilgili yorum yapmak istemiyorum zira iki gün de işlerimi öne koyup hiçbir oyuna girmedim, gitmedim. Fakat gördüğüm kadarıyla da başarılı bir yapı sezinlemedim. Sadece ilk günün partisinde bulundum ki Con-An'da bile olayı abarttık derken iCon partisi ile midemin algı sınırlarını zorladım. Neyse pek umrumda deği burası. İkincisi ise, -ki aslen asıl neden bu- uzun süredir görmeyi istediğim bir arkadaşımı gördüm. O'nunla ilgili hiçbirşey yazmayacağım buraya zira söylemem gereken herşeyi ona söyledim. Daha fazlasına da ihtiyaç yok.

Hayatım bir iki pozitif şeyle daha iyiye doğru gidiyor. En azından maddi sıkıntılarım sona eriyor, umarım yarıda kalmaz. Burada yazmak istediğim birşey vardı ama şimdi yine tamamen dağınık olduğum için hiçbir fikrim yok ne yazacağımla ilgili. Bir ara gelir hızlı hızlı karalarım sanırım, ya da umarım.

Yanlış anlaşıldım yine, konu üzerinde pek yazmak istemiyorum. Olan oldu, biten bitti. Pek umrumda değil. Bir defa "gitme", "kal" dedikten sonra ısrar edemiyorum ne yazık ki. Saygı duymayı yitirmeyeceğim şeylerden biri de özgür irade ile verilmiş kararlar. Bunun üzüntüsü ya da bunalımı içerisinde değilim kesinlikle sadece "böyle olmasa daha iyi olurdu" o kadar.

Farkettim ki bu dünyada tek yürümek, daha önce dediğim gibi "dar bir yolda iki kişi yürümeye çalışmaktansa, tek başına olmak" benim için çok daha iyi bir yol. En azından bütün olup bitenlerin yanında gerçek bir tecrübe ile inanılmaz farkındalık yaşadım. Sürekli uykudan kalma uyuşuk gözlerle birşeyleri algılamaya çalışıyorum, sürekli de olan bitenin farkına en son varan ben oluyorum sanırım. Uyanık olduğumu düşünürdüm oysa ki. İlişkiler söz konusu olduğunda hata yapmamak için o kadar diretiyorum ki yapmadığım şeylerden biri bile bir hata olabilecek kadar ilerliyor. Bu son zamanlarda olduğundan değil de, sürekli olup da geçtiğinden aklıma geldi. Aklımdaki ilişki portresi üç kareden canlanıyor sanırım. Birincisinde dişi de erkek de sadece kendi dünyasını inceliyor, hiçbirşeyin farkında değil ama farketmek üzereler. İkincisinde birbirlerini farketmişler ve çok eğleniyorlar birbirlerini çok seviyorlar hatta birbirlerine takma isimler takıp asıl isim ile bile hitap etmiyorlar, neredeyse birbirlerine dokunurken inciteceklerinden korkuyorlar. Üçüncüsünde ise bir odadaki iki yabancıdan ibaret.

Çıkarın şu duyguları benden, ne olur.

Some may say
We danced a while
Some may say
We danced a while

Suggestions and motions
They end at devotions
I will just hold you
Forget that I know you
Remember we danced
Even if I don't know your name

Some may say
We danced a while
Some may say
We danced a while

bitti.

2008-10-06T08:05:00.002+03:00

- yanlış anlaşılmamak, bazı şeyleri anlatmaktan çok daha önemli benim için. bu yüzden;

bitti. yarını yok buranın artık.

son not : hayatımın yeni dönemi dediğim son on iki ayında "bitti." dediğim şeylere yeniden başlamak artık yaptığım şeylerden biri değil. o yüzden yukarıdaki çubuğa "www.google.com" yazıp devam edebilirsiniz.

bir yer.

2008-10-03T09:47:00.002+03:00

- hard diskteki herşeyi uçurmadan önce son bir defa daha porcupine tree dinleyeyim dedim IDv1 taglarının karakter sınırlaması olması yüzünden winampin bana gösterdiği "Arriving Somewhere but not Her" tagı resmen gözümün o birkaç saniyelik kararması ve akabinde başımın dönmesi etksini yarattı. ne kadar sinirim bozulduğunu anlatamam.

- "tekrar görüşebilecek miyiz?" sorusuna "sanırım hayır" cevabını aldığımda ikinci defa sarılmak istedim, bir an için kendimden ve isteklerimden şüphe ettim, kendimden emin olamadığım için yapamadım.

- bütün gece rüya gördüm, özet şudur ki; başaramadığım şeyleri bilinç altım bana rüya şeklinde aktarıp başarmışım gibi göstererek benim varlıklar dünyasındaki yerimi bulmam konusunda üstün çaba gösteriyor.

- [04-05.10.2008] bu yine oldu, bütün gece çocukluk aşkımla beraber uyuduğumun rüyasını gördüm. sinirimi mi bozdu, mutlu mu etti anlamadım.

- bazı davranışlarımı gerçekleştirdiğimin farkına gerçekleştirdikten sonra varıyorum. bazen beni hiç hoşnut bırakmyor bu durum.

- buraya yeni bir gelenek getirmek istiyorum kendimce, "ne yaptım" bölümü. başlıyorum, konsept anlaşılır zaten.

- Ne yaptım ben? : Çok sevdim.
Bir zamanlar hayatıma giren bir insana haddinden fazla değer verdim, üstelik herşey çok kısa zaman zarfında olup bitmişti, sadece benim ihtiyaç yargılarım çerçevesinde beni birçok noktada karşılayan bir insandı ve ona gerçekçi görünememiş olsa da duygularımın çoğu doğruydu çünkü onca zamanda içimde o kadar duygu birikmişti ve ben o kadar azını insanlara vermiştim ki bunu bir yere sarfetmem gerekliydi ve ben de buna çok ihtiyaç duyuyordum. Tamamen "ben" odaklı gibi görünse de bütün bu çabalarımın öznesi olan birey ben olmadığım için "benmerkezcil" bir davranış değildi. Fazla uzun bir zaman zarfında yaşayamadık, doğru olmayanları doğru kabul ederek, kesin yanlışları görmezden gelerek benim için hoş olan ve sadece hoş olan kısımlarını hatırlamak istedğiim şeyler yaşadım.

Sonuç; klasik olacağı ve kimsenin zerre şaşırmayacağı üzere artık nadirenliği bile irdelemeyecek derecede nadiren iletişim kuruyoruz, birbirimizin hayatında yer kaplamıyoruz. Canımı tek sıkan şey ise herşey olup bittikten sonra öğrendiğim şeyler oldu. Hepsinin altından kalkmayı çok uzun zaman önce başardım. Bana öğrettiği şeyler ve benden aldığı şeyler oldu.

sıfır

2008-10-02T04:34:00.001+03:00

- sıfırdı, şimdi eksi bir.

siyah ruh

2008-09-22T11:56:00.001+03:00

- siyahruh.blogspot.com adresine yazı yazmaya devam edebilirim belki, kafamda biriken uzun şeyler buraya göre değil gibime geliyor.

- tek olmadığımı bana kanıtladığında tek olduğumun söylenmesi bana birşey ifade etmiyor. üzgünüm.

- can yakmak istemiyorum, bu yüzden canım yanıyor.

- acılarımın fiziksel olmasını isterdim. en azından ne kadar şiddetli olduklarının bilincine varacak vaktim olurdu.

- arkadaşlık ilişkileri konusunda şansımı zorlamamaya karar verdim. böyle iyi.

-benim abim benim şımardığımı söyleyebilecek kadar adi, yalan söyleyerek beni evden göndermeye çalışacak kadar kalitesiz bir insan.

- nefret ediyorum fena halde insanlardan.

- sanırım bu insanların arasından sıyrıldığım için suçlu benim, onlar gibi kısıtlı görüş ve zekayla yaşamalıydım.

- sol elim, sağ kolum ve sağ dirseğim ağrıyor. iyi ki kendime zarar verdim yoksa çok can yakabilirdim.

- buradan bağımlı bir şekiklde wow oynayan bütün gerizekalı, primitif, düşünmeden yoksun, iradesini kontrol edemeyen ve hayatı boyunca da edemeyecek olan tek hücreli hayvanlara sesleniyorum; o raidin sonunda aldığın eşya seni kral yapmayacak, sadece yaptığın ego masturbasyonunun zevkini arttıracak ve sen yine bir primitif olarak yaşamaya devam edeceksin bu dünya kaynaklarını sadece ve sadece sömürerek ve sömürülerek.

- insan dediğin şey irade sahibi olmalı bu arada evet.

- bitti, kolum ağrıyor. yazacak fazla da birşeyim yok.

ametist

2008-09-09T07:56:00.000+03:00

- hayat garip şey, akışıyla, yön değiştirmesiyle, yeniden doğruya bağlanması, yanlışı kökünden kavramasıyla..

- hayatımda gerçekten değer verdiğim bir insan var, onu da takıntı yapmış durumdayım bunun farkında olma olgusu da canımı sıkmıyor değil.

- elimden gelecek çok şey olduğu halde neden elimden gelmediklerini inanın ben de çok merak ediyorum.

- bana minimal katkı sağlamadıysan sana minimal katkı sağlamamı bekleme.

- çok sinirli biri gibi görünebilirim ama değilim, suratımdaki düz çizginin nedenini bilmediğiniz için öyle geliyor.

- sırf merakımdan, ve munzurluğumdan dolayı yapmayacağım işler yapıyorum. çünkü sonucu merak ediyorum "daha ne kadar absürdleşebilir bu durum?" diye.

- linkin park dinliyorum, niye ben de bilmiyorum. tarihte yolculuk yaptım adeta.

- kötü biri gibi görünebilirim, "gibi".

- bir birey bir şeyi ne kadar az hak ederse elinde o şeyden o kadar çok bulunuyor bu dünyada. garip bir adalet.

- yorgunum, ama fiziksel bir yorgunluk değil.

- neyse ki henüz ölmedim.

- bir kişi haricinde bu güne kadar kime değer verdiysem hayatında bana bir kazık atıp gitti.

- vb.net'e sardım.

- benim bir parçam değilsin artık, öyleymiş gibi davranıyorum. ama değilsin.

- gidiyorum.

sonbahar

2008-08-13T04:34:00.001+03:00

- dediğim gibi dostlarım, beni tanımıyorsunuz.

- kendimi daha fazla sorguladıkça daha az zevk alır oldum herşeyden.

- olaylara bir de o kadar komplike bakmak yerine, çok basit bir şekilde bakıp diğer zırvaları görmezden gelmek belki de o kadar boş bir mantık değildir?

- sizin üzüldüğünz şeylere üzülemediğim gibi sizin mutlu olduğunuz şeylere de mutlu olamıyorum, işte bu yüzden suratımda düz bir çizgi var sürekli.

- gitmeden önce arkanda bıraktıklarını bir düşün, belki ihtiyaç duyabilirsin bir gün.

- yalnızım.

- piyano.

- hayatımda en çok nefret ettiğim şeylerden biri ise yargısız infaza konu olmak, neyse ki olmadım.

- çok sinirleri bozuk bir adamım çok.

- balmorhea diye bir grup var, dinleyin. yann tiersen kalitesinde çok iyi müzik yapıyorlar.

- Lord Summerisle: Now, those children out there, they're jumping through the flames in the hope that the god of fire will make them fruitful.
Really, you can hardly blame them.

After all, what girl would not prefer the child of a god to that of some acne-scarred artisan?

Sergeant Howie: And you, you encourage them in this?

Lord Summerisle: Actively.

Lord Summerisle: It's most important that each new generation born on Summerisle be made aware that here the old gods aren't dead.

Sergeant Howie: But what of the true god to whose glory churches and monasteries have been built on these islands for generations past? Now sir, what of him?

Lord Summerisle: He's dead. He can't complain. He had his chance, and in the modern parlance, he blew it.

---

Lord Summerisle: "...And the ministers fled the island, never to return. What my grandfather had started out of expediency, My father continued out of... Love. He brought me up the same way - to reverence the music and the drama and rituals of the old gods. To love nature and to fear it, and to rely on it and to appease it where necessary."

Lord Summerisle: He brought me up -

Sergeant Howie: He brought you up to be a pagan!

Lord Summerisle: A heathen, conceivably, but not, I hope, an unenlightened one.

- bu sefer de çok uzun olmayıversin. zaten kafamdakiler buraya dökülemeyecek kadar sıkış tıkış durumda.

a'cı

2008-08-01T03:06:00.002+03:00

- bir siyah beyaz fotoğrafım ben, tozlu raflardayım, eski albümlerde.

- bilerek ve isteyerek çok sağlam bir tokat yedim. evet, bildiğiniz tokat. böyle 5 parmak izi falan bırakan. çok sağlamdı ve bi o kadar eğlenceliydi.

- tek bir cümle ile dünya üzerindeki bütün insanlardan nefret edebileceğim kanısına vardım.

- midem bulanıyor, kadınlardan dolayı mı yoksa yediğim birşey mi dokundu bilemiyorum.

- "Ya hiçbir şeyin sonu gelmiyordu, ya da hiçbir son istediğimiz gibi olmuyordu. Sonlara takıldıkça, onları istediğimiz gibi bitirmeye çalıştıkça başları kaçırıyoruz." helal dedim, başka birşey demedim.

- monitörde bi kayıklık var ama, bilmiyorum. Türk modeli çalıştım, vurdum düzeldi. (sert vurmadım)

- birkaç saat önce ellerim titriyordu sinirden.

- ya çok pis idiot yerine konuyorum ya da karşımda gerçekten saf biri var. ikinci olmasını umuyorum bir umutsuzlukla.

- bana 1 değer veren insana 1.5 değer veriyorum, benim sorunum bu sanırım.

- herşey hilal'in şarkısı gibi olsa keşke.

- boşluk hissiyatı hiç hoş şey değil.

- "no fire burns fiercer than her desire." dedim, "with each passing day, a deeper grave." oldu.

- an-don-ez-ya!

- yapmak istediğim ve yaptığım bütün davranışlarımı sadece öyle olsun istediğim için yaptığımı anlayacak insan istiyorum. bi tane bile olur.

- dmc4 indirdim uzun sürse de, şimdi bakıcam ucundan.

- nefret ve sevgi birbirine ne kadar yakın kavramlarmış ikinci kere anladım.

- duygusal açıdan saçma sapan bir haldeyim.

- bu iş böyle olmayacak.

- gitti.

kara kelam

2008-07-17T13:25:00.002+03:00

- sinir ve duygu patlaması anlarımda yazdığım birçok şey var, not almıştım şimdi de onları buraya taşıyorum.

- gerçek mutluluğu bulmak gün geçtikçe zorlaşırken, sahtesine inanmak da aynı hızla kolaylaşıyor.

- çok şeyi görmek yetisine ancak hiçbir şeye odaklanmadığınız zaman sahip olursunuz.

- sayılı duygunun esiri olan insanlar hayatlarında sayısız hata yaparlar

- zeki bir insan olmadığını kabul et ki aptal bir insandan farkın olsun.

- dar bir yolda iki kişi sıkışarak yürümektense, tek başıma rahatça yürümeyi tercih ederim.

- kendime verdiğim değer bana değer veren insanların verdikleri değerden daha fazla değil.

- küçük şeylerden mutlu olabilmek büyük mutluluklara hasret bireylerin hastalığıdır.

- tanrıların dünyasında yaşamadığın gibi bulunduğun dünyanın da tanrısı sen değilsin, bunu kafana iyi sok. böyleymiş gibi yaşaman ne sana ne de bana iyilik getirecek.

- anlaşılamaz olmanın nedeni kompleks bir birey olmandan değil anlatma konusundaki kabiliyetsizliğinden kaynaklanıyor.

- hayatını cehenneme çevirdiğin insanlara sordum; senin bir iblis olduğunu söylediler.

- eğer bütün kişilik değerleri dışarıdan belli olsaydı kimsenin düşünmeye ihtiyacı kalmazdı.

- seni seviytor gibi görünmem sadece sana karşı olan nefret duygumu bastırmak konusundaki başarımla ilgilidir.

- arkana bakmadan koşma, ara ara neyden kaçtığını hatırlaman gerekebilir.

- insan olsaydın değer verirdin, değer verseydin insan olurdun.

- soruyu kimse bilmediğinde cevabın da bir önemi yok.

- asla ve asla unutma; senden değil, senin kişiliğinden nefret ediyorum.

- gözlerini iyi aç, sonsuza dek kapandığında kimseyi bulamayabilirsin etrafında.

- seni sevdiğimi söyleyebilseydim kendimi de sevebilirdim belki de.

- bitti, ekleyecek birşeyim yok.

gün aşırı

2008-07-08T07:25:00.004+03:00

- eğer bu durumdan kurtulamazsam, askerliğimi yapmaya gideceğim. altı aylık kaçak görünüyormuşum. ne bok yiycem bilemiyorum. sınavı kazansam bile bi yere yerleşmeden önce askere alınabilirmişim. bildiğin saçmalık, ama şaşırmadım türkiyedeyiz.

- hiçkimseyi ya da hiçbirşeyi sevemeyeceğimi anladım. yapabilecek birşey yok.

- eski evimin olduğu yer ile ilgili birçok rüya gördüm son zamanlarda, sinirimi bozmaya başladı.

- sanırım birçok insanın hayatında -1 ya da +0 olarak idame ediyorum.

- askerliğimi henüz yapmak istemiyorum. aksine üniversiteye girip devam etmek istiyorum. eğer askere alınırsam hayatımın geri kalanının rezil edileceğinin ilk adımıdır bu.

- sinirlerim inanılmaz bozuk. üstelik celp metni doğru eve bile gelmemiş.

- yalnızken ne kadar mutluysam evde iki kişi varken de o kadar mutsuz, sinirliyim.

- memleketimi, eski arkadaşlarımı ve bir derece de ailemi her zaman düzgün bir şekilde anma şansımın olmasını isterdim. yok. sevemiyorum, sevmiyorum. elimden birşey gelmiyor.

- hep bulunduğum konumdan daha iyi olacağım günün hayali ile yaşamıştım şimdi ise bulunduğum konumun binlerce metre altına doğru gidiyorum. ellerim titriyor.

- hayatta yararı zararından fazla olmayan insanların yaşamamaları gerektiği düşüncesindeyim.

- yarar ve zarar göreceli değildir. yararın içerisindeki yararı geçmeyen zararlar onu zararlı yapmadığı gibi zararın içerisindeki zararı geçmeyen yararlar da onu yararlı yapmaz.

- kısa sürdü, ve bitti.

eksi bir

2008-06-24T17:44:00.005+03:00

- zaman birçok şeyi çözer demiştim, yanılmamışım. daha önce yanılmadığım gibi

- hayatımdan bir çıkardım geriye yine ben kaldım.

- lütfen basit bir yazılım gibi davranışlarınızı "if" ve "else" kondüsyonları karşısına bağlamayın. bu kadar basit tahmin edilince sinir bozucu olduğu kadar komik de olabiliyor.

- bedenine dokunmadım, içeri girmedim. huzurluyum.

- canımı sıkıyor mu? pek tabi sıkıyor. zamanla geçip gidiyor mu? evet gidiyor. o zaman sorun yok. siz de uygulayın.

- diablo II'ye yine, yeni, yeniden başladım.

- ayrıca diablo için d10 tabanlı setting yazıyorum, iyi gidiyor.

- duygularım ile mantığımın dengesini iyi götürdüğüme karar verdim. en azından oranlama yaparak bunu buldum.

- kişiliğime saygı duymuyorsan, benliğime saygı duy. benliğime saygı duymuyorsan bir kere yaptığın hatayı düzeltmek için şans tanırım, eğer onu da kullanmayacaksan ne olur hayatımdan çık.

- yaşımın en azından basit şeyleri kafaya takmayacak kadar büyümüş olduğunu bile görmek yaşlandığımı hissetmeme yol açtı.

- hırs kötü bir duygu, esiri olma.

- "-birşey buldum kiminse, sahibi yoksa benimse." / "+ÖL!"

- beni en çok sen değil de, senden egoyu ve tripleri çıkarınca geriye birşey kalmaması üzüyor.

- üzerinde çabalamadan hiçbirşey olmaz, çok da bekleme. olmayınca da niye oldu deme.

- bilmeden ya da istemeden olmuş olabilir, bilerek ve isteyerek olanlardan daha etkili olması beni üzen.

- göründüğü kadar basit olmayabilir belki de, bunu da düşün.

- bazı insanlar hayatlarının bazı evrelerinde "wtf" butonuna, bazı evrelerinde de "bsg" butonuna basabilselerdi çok daha mutlu olacaklardı. bunlara ben dahil.

- belki anka kuşu olmayabilirim, ama küllerimden yeniden doğacağım günü sabırsızlıkla bekliyorum.

- bana yanlış bir doğruyu sorgulattırman, doğru bir yanlışın yargısını veren yolu göstermenden çok daha önemli.

- değer.

- belki de değmez.

- "now that I've found you, and seen behind those eyes, how can I carry on." undenied.

- lütfen beni seni sevdiğim kadar sevme, aynı şeyi yaparsam en az benim kadar üzülürsün. bunu istemiyorum.

- ağlaman gerekiyorsa gurur yapma, ağla. daha sonra ağlayamayabilirsin.

- bitti.

aziz

2008-06-07T21:41:00.005+03:00

- iki kere düşünüp bi kere uygulamak, bi kere düşünüp iki kere uygulamaktan daha iyidir.

- hiç beklemediğiniz anda benden hiç beklemediğiniz bir tepki alırsanız bütün yükümlülüğü size ait bir durumun sonucunda oluşan birşeyin etkisinde kalmışsınız demektir. üzgünüm.

- ciddiyet ve ciddiyet çok farklı kavramlardır, ciddi olduğum kadar ciddi olduğumda ciddiyim.

- a darkness coming. hem de tam teşekküllü.

- sorular yüzeyin üzerinde uzanıyor, aptallar bir defa daha kandırıldı.

- kişilik bir insanda olması gereken en önemli şey. zeka, fiziksel güzellik, mantıklı düşünce tarzı, duruş bildirme bundan sonra geliyor.

- damardaki zehir uzun süre kalırsa vücudu uyuşturur acısını hissetmezsiniz, böyle olmasını istemiyorsanız bileğinize sağlam bir kesik atın, zehiri çıkarın sonra orayı güzelce sargıyla sarın. bileğinizi keserken gelen acı çekeceğiniz toplam acıdan daha fazla olmayacak, merak etmeyin.

- öss için normal sınavdan sonra yetenek sınavları için de çabalayacağım. aslında grafik bölümüne yetenekle girsem hiç fena olmaz.

- kaos bana göre değil.

- aptalım belki ama beni aptal görenlerden daha aptal değilim.

- henüz vazgeçmememin tek bir nedeni varsa vazgeçemeyecek kadar çok seviyor olmamdır. çaresizliğim değil.

- tek bir ameliyatla çok daha iyi bir konuma gelebilirim şu ankinden, fakat bunun ameliyatını yapan hastane yok. bu da bir kayıp.

- "the marriage has gone to my head, the wedding trumpets are dead" çok iyi demiş tiamat, çok da mükemmel pozisyon buldu hayatımda. fazla ciddiye alıyormuşum birşeyleri.

- bütün davranışlarımın karşılığını bir şekilde alıyorum. fakat bazılarını beklediğim gibi almıyorum. hiç iyi değil.

- bitti şimdilik, kafam boşalınca daha çok şey gelir sanırım.

uyursezer

2008-05-31T09:19:00.003+03:00

- gotik hatun sevdam zamanında beter böcek (bkz. bettlejuice) filminde oynamış gotik ablamızın (bkz. winona ryder) suçu.

- hayatımda müzik önemli bir yer kaplıyor demiştim. şimdi bu yerin bir değişime ihtiyacı var. sürekli aynı şeyleri dinliyorum, müzik anlayışımı kökten değiştirecek birşeylerin olması lazım.

- google kendine favicon yapmayı akıl etmiş sonunda.

- doğru zamanlarda doğru şeylerin farkına varsam doğru yerde doğru hareketlerde bulunmayı akıl etsem şu an bulunduğum noktadan daha iyi bir noktada olabilirdim. evet kelebek etkisi bir nevi.

- bazı insanların hayatında bir nebze bile onlar için iyi olan birşeyin oluşmasında rol oynadıysam kendimi çok iyi hissediyorum. en azından bu "hiçbirşey yapmadan, kimseye, kendine bile yararı dokunmadan çekip gitmiş"lik hissini azaltıyor.

- bir kere istediğim birşeyi başarabileyim ve hayatım çok daha iyi olsun, lütfen.

- beni her gördüğünde uzaylı görmüş gibi kapıyı hızla suratıma kapatan karşı komşuma buradan laf atmak istiyorum. NE VAR BE KADIN NE VAR? ÇIK DA DERDİN NEYSE SÖYLE!

- içimdeki saf sevgiyi, aşkı arayan masum çocuk öleli uzun zaman olmuş. kendime kanıtladım biraz önce.

- bir yıl önce tam tersi iken artık tamamen mantığıma bağlı yaşamaya başlıyor olmam benim suçum değil duygularıma bağlı yaşadığım zaman beni mantığımla yaşamaya iten insanların suçu.

- burayı okuyan var mı bilmiyorum ama ben okuyorum. eğer söylediğim sayılı insan okuyorsa bilsinler ki ben de onların bloglarını okuyorum. ya da en azından ara ara kontrol ediyorum.

- facebookun da içine edildi sonunda. hem de tam teşeküllü bir sıçış gerçekleştirildi. yapımda ve sıçımda emeği geçen bütün delifişek18m türk dostlarıma teşekkür ediyorum.

- şizofren olmayı istemiyorum, ya şizofren kişiliğim de şizofren kişiliğe bürünürse ilk şizofren vakası gibi onyüzbinmilyon kişilikle dolanamam ortalıkta.

- şimdi merak ettim de acaba şizofrenlerin diğer kişilikleri de halk zımbırtılarında ayrıca işlem görüyor mu. ne bileyim şizofren kişilik için ego, tren bileti, sinema bileti vesaire falan.

- üşendiğim için buraya yazacağım uzun birşeyi yazmayıp bunu yazmaya karar verdim.

- ve yine üşendiğim için yarın oynatacağım oyunun karakter kağıtlarını oluşturmadım.

- mutfağı iki gün daha toplamasaydım üreyen şeyler yeni bir canlı çeşidi olacakmış.

- hiç enerji harcamıyorum ama ne kadar uyursam uyuyayım uyku yetersiz geliyor. deli gibi çalışıp enerji yokluğundan ölmek üzereyken de böyleydi. nedir bu anlamadım, depresyon desen değil, hastalık mıdır nedir. zaten hayatının bi yarısını uyuyarak geçiriyorsun daha fazlası neyine.

- yetti galiba ne bileyim.

panteist

2008-05-20T19:07:00.002+03:00

- buraya unutmazsam yazacağım birşey vardı, unuttum.

- mükemmel sorunun bile mükemmel bir cevabı yok, buna kanaat getirdim.

- çok kaotik davranıyorum, bana bir zararı olacak ama bakalım.

- duygularımı mantığımdan ayıramıyorum, bu yüzden istediğim o duygusal kişiliğe bürünemiyorum. davranışlarm yapmacıklaşıyor

- wowdan nefret ediyorum.

- össye az kaldı, rezil olmazsam iyidir.

- gitar öğreniyorum, to bid you farewell'i ucundan çalmaya başladım kendimce.

- hayatımın olası düzenini bozan şeyleri düzeltmem için kendimi birçok şeyden izole etmem gerekiyor.

- köpeenim uaral.

- "-miş" gibi davranmak gerçekten istemiyorum artık.

- yanlış karar verdiğinin farkına sonradan vardığım bir insan vardı, yanlış kararını farketmiş.

- bazı insanların insan ilişkilerinde kız-erkek ilişkisini dışarıda bırakarak karşılarındaki insana bir insanın mantık sureti ile yaklaşabileceği en yakın noktaya gelmeleri hoşuma gidiyor. bunu yapabilen fazla insan yok dışarıda.

- güvensizlik kötü şey.

- sizi sinir eden şey o olay değil, o olayın ardındaki belirsizliktir.

- geçen hafta boyunca insanlara yalan söyledim, yalanımı da her seferinde tekrarladım.

- geçenlerde çok hoş bir yağmur yağdı, bilerek altında ıslandım. toprağın üzerinden geçerken kokusu bütün nefesime doldu ve toprak yemek gibi garip bir duyguya kapıldım.

- zamanı geldiğince çok büyük teşekkürlerde bulunacağım insanlar var, not alıyorum.

- bu hafta sadece altı saat boyunca evimden ayrı kaldım.

- asosyalleşmeye başlıyorum sanırım.

- yetti sanırım.

nişan

2008-05-12T08:34:00.003+03:00

- koşullarınıza beklediğiniz tepkiyi vermemem çok doğal, beklediğiniz şekilde düşünmeyi beceremiyorum.

- "nitekim" kelimesini çok kullanıyorum şu sıralar, bir ara "zira" kelimesini çok kullanıyordum bunu neden yapıyorum bilmiyorum.

- her türlü argümanınızı çürütecek düşünceye sahip olsam da yapmam düşünce ağırlığı bakımından kendime zararlı olduğu için genelde "oh doğru yol bu johnny" tribindeki şeyi seçiyorum.

- insanlar gibi eğlenmek yerine hayvanlar gibi bunları yazmaya kasıldığım için kendimi en aptal insan ilan ediyorum şu vakit.

- yıkıcı bazda trip atabileceğiniz kişiler listesinde en son sıranızda yer alıyorum.

- soru sormak, cevabı düşünmekten çok daha kolaydır.

- internet sitelerinden artık nefret ediyorum, özellikle de insanların birbiri üzerinde baskı ya da bir güç oluşturmaya çalıştığı forumlardan. bu yüzden aktif olarak sadece bir forumu kontrol ediyorum.

- kalktığımda beni bunalıma sokacak derecede bir rüya gördüm, hayatımda en nefret ettiğim şeylerden birisi gerçekleşiyordu. hala ellerim titriyor biraz.

- son zamanlarda çok kaotik düşünüp aynı şekilde davranıyorum. büyük yıkımlara yol açmam olası.

- büyük ykım demişken... eğer burayı kontrol edersen söz konusu kişilik... SAKIN AKLINDAN BİR DAHA GEÇİRME ÖYLE BİRŞEY! anlayan anladı.

- buraya kadarmış, dota oynıycam. :D

aurora borealis

2008-05-09T09:58:00.003+03:00

- asla eskisi gibi olamıycam, aslında hiç eski olmadım.

- bir insanın kalitesini arkadaşklarının kalitesi belirler. atalarımız da demiş ya, ben tekrarlıyorum sadece.

- itiraf etmek güzel şey, gerektiğinde yapılmalı.

- içimde kalan çok şey vardı, artık teker teker ortaya döküp sonucunu görüyorum sonucu merak etmek yerine.

- tanrıdan üç dilek hakkım olsaydı, birinci dileğim benden başka kimseye dilek dileme hakkı vermemesi olurdu.

- safe from harm güzel şarkı.

- şu hayatta tek görmek istediğim şey kuzey ışıkları (aurora borealis), onu gördükten sonra ölebilirim.

- yukarıdakine ek olarak, bir de görmek istediğim biri var. ondan sonra olsun.

- buraya yazacağım iki şey vardı not almadığım için yine unuttum.

- yanlış anlaşılmaktan yanlış anlayacak kadar çok korkuyorum. yenmeliyim.

- birisine çok büyük hata yaptığını söylemek istiyorum ama yapmıycam, farketmesini beklemek istiyorum.

- opethin yeni albümünün ghost reveriesde olduğu gibi mellow (adam gibi türkçesi yok ki şu kelimenin) fazla hareketli olmayan şarkılarını sevdim.

- axenrota uyuzum. bildiğin uyuz.

- katı mantık zihniyetiyle tartışmaya çabalamıyorum artık, yararlı gelmiyorlar bünyeme.

- rezil edilen şey rezildir, süslemek onun rezilliğinin yok olmasında katkı sağlamak.

- argümanlarımı kelime dizilişine göre değil de aradan yakalanabilen öbeklerle inceleyip buna da karşı örnek olarak saçmalayan insanlara fena halde uyuzum. ne gibi bir gereksizlik yaptığını farkettirmek bazen haftalar alabiliyor.

- gereksiz moral bozuyorum.

- O'nu özlüyorum. her saniye.

- bir şeyin fanatiği değilim, asla da olmayacağım.

- uyuyamadım. uyuyamıyorum.

- yetti bu kadar.

dürüm raporu

2008-04-29T08:54:00.003+03:00

- eski blogumdan birşey buldum, fazla doğru yazmışım buraya taşımak istedim. "Zaman geçiyor ne yaparsam yapayım, farkında olmadan geçirdiğim günleri sayamaz oldum artık. Her geçen saniye ölüme daha çok yaklaşıyorsam, her geçen saniye de mutluluğu daha çok arıyor oluyorum. Ölümü mutlulukta bulmasam da."

- yanlış anlaşılmaya müsait bir insanım, hayır anlatırken değil. anlaşılırken.

- opeth'in yeni albümünü sevemedim, umarım bir gün severim.

- "ben söylemiştim" demek artık o kadar eğlenceli gelmiyor. nitekim ben söylemiştim.

- biraz sonra ders çalışmaya başlamam lazım, vezir olmaya çalışırken rezil olmamak için.

- az birşey bile mutlu olmadığım anlarda aşırı karamsar ve pesimist bir insanım, eski blogumdan bunu farkettim yine.

- haggard ve anathema dinledim yine, çok iyiydiler. ikisinden de bıkacağım günü sabırsızlıkla bekliyorum. henüz değil.

- işi kısmen ve düzgün yapmış olmak, işi sadece yapmış ve bitirmiş olmaktan kat kat iyidir.

- yaş kompleksi yaşıyor olabilirim.

- büyük bir hata yaptım, devam ettirmeye de devam ediyorum.

- üstü kapalı konuşacağım evet.

- bitti.

banyo treni

2008-04-23T14:41:00.004+03:00

- bir durumu düzeltmek için bir diğerine hakarette bulunmak yararsız bir çabadır. gerek yoktur.

- bir doğru birçok yanlışa bedeldir.

- yazdığım şeyleri hayatımdan alıntılıyorum, eğer farkında olmayan varsa. ya bana karşı oluşturulmuş ya da benim oluşturduğum davranışlar.

- üçnoktabir.

- üç gündür tamamen ve tamamen yalnızım, biraz önce meriç abla beni siyah inci'ye davet edince farkettim.

- evde yüksek sesle bağırarak şarkı söyleyebilmek gibisi yok, sesim ne kadar kötü olsa bile.

- hayatımdaki offlineların sayısı onlinelardan fazla olsa keşke.

- facebooka IM eklenmiş, iyi olmuş.

- "-miş" gibi davranmak zor birşey.

- var gücünle sanki herşey doğruymuş gibi savunma yapmak savunmanın haklılığını kanıtlamaz.

- başarı oranınızın başarısızlık oranınızdan yüksek olması sizin başarılı biri olduğunuzu kanıtlamayacağı gibi başarısızlık oranınızın başarı oranından yüksek olması da sizin başarısız biri olduğunu kanıtlamaz.

- hayatımdaki en büyük yanlışı iki aralık bindokuzyüzseksenyedi çarşamba günü gündüz saat onbuçukta yaptım.

- ha! söylemeyi unuttum, amnezyam var.

- banyo yapmam lazım, güle güle.

yazın yanlışı

2008-04-21T16:57:00.006+03:00

- saygı kazanılması zor olan, kaybedilmesi ise saniyelere bakan birşeymiş.

- yalan ağızdan gerçekten daha kolay çıkan birşeydir.

- yalanlar sizi bir durumdan kurtarıyor olsa bile, birden fazla durumun içine girmenize neden olur.

- insanların en büyük yalan tetikleyicisi duygularıdır.

- soruyu tek insan, tek insana sorduğu zaman cevabı da tektir.

- anarşi düzenli yaşamın parçasıdır.

- ütopyalar sıkıcıdır.

- kadınlar venüsten değil mutfaktan gelmişlerdir. :D

- acedoksan diye bi siteden davetiye gelmiş, üye oldum. birşeye benzemiyo şimdilik.

- adam gibi çalışmıyorum, öss sınavında batırcam.

- askerlik yolu beni bekler.

- hala çalışmayarak mallığın kralını ediyorum aslında.

- birkaç farklı dershanede deneme sınavına girsem iyi olabilir.

- malım ben.

- toplumsal mesaj vermektense kendime akıl versem adam olurdum belki.

- benim müziğim hiçbirşey.

- öss sınavını da kazanamayacağım zaten.

- "mutlu olmak için mutlu etmek yeter." bu konuda benim yorumumun optimist olanı.

- bu konunun sonra uzama ihtimali bulunmaktadır.

- cehenneme kadar uzasın.

yapay geçiş

2008-04-18T10:03:00.009+03:00

- başlığa neden böyle kelime oyunlu şeyler yazıyorum bilmiyorum.

- "neden?" sorusu daha sık sorulsaydı dünya daha güzel bir yer olurdu.

- insandan egoyu çıkarsaydın; mükemmel, egoyu ve duyguları çıkarsaydın; tanrı olurdu. (cem'e selamlarımı iletiyorum buradan bunu ifade etmemi sağlayan geyik için.)

- "neden bir başkası değil de ben?!" herkes bunu söylerse bir başkası siz oluyorsunuz.

- güçlüymüş gibi görünmek sizi güçlü kılmaz. palyaço olmaktan farkı yoktur.

- "karanlıkta herşey daha güzeldi." dedi arkadaşımın biri, katılmak istemesem de haklı.

- kendine verdiğin zararlar övünecek şeyler değildir.

- birşeyin yararının zararından fazla olduğu gerçeği o şeyin yararlı olduğunu kanıtlamaz.

- gelişine, yaklaşmasına, korkmasına, olduğu yerde durmasına, uzaklaşmasına ve bir başka insana yaklaşmasına şahit olmak garip bi duygu dağarcığı oluşturdu bende. tarif edemiyorum.

- ankara sokaklarından çok güzel gotik manzaralar elde edebiliyormuşuz.

- bir üsttekini yaparken lunaparkta lawful neutral amca ve chaotic evil sopasıyla karşılaştık.

- kapının açık olması herkesin girmesini istediğim manasına gelmez.

- eğlenceli olan şeyleri yapmak her zaman günahtır.

- aynı mantıkla, günah işlemek eğlencelidir.

- ayrıca bir üsttekine ithafen; benim yolumdan gelirseniz adam olmazsınız.

- erol blog açmış, http://cekiceki.blogspot.com

- hayat bayram olsa, bayramlar sıkıcı olurdu.

- gitarı adam gibi öğrenirsem çalacağım iki şey var, "Trains, Porcupine Tree", "Harvest, Opeth"

- eğer bir belirsizlik varsa sizin olasılıklar arasından seçiminizin en kötü olan olması ihtimali en iyisi olan olması ihtimalinden çok daha yüksektir.

- birşey yapmadan önce "ne yapıyorum ben" diye düşünmeyen insanları öldürseydik şu anki dünya popülasyonu %90 azalırdı.

- gözünü açmak, kapamaktan daha yorucudur.

- siz siz olun sevdiğiniz albümleri hayatınızın bir bölümüne soundtrack etmeyin, gün gelir dinleyemez hale gelirsiniz uzun süre.

- duygunun temel taşıyıcısı tensel temastır.

- allah istediğim modelde belamın belasını verdi, belası onun istediği modelde mi bilmiyorum.

- izlandalı hatunların o beyaz tenli donuk güzelliğine hastayım.

- benim müziğim pagan folk, neo-kelt ve neo-folk müzik. Narsilion dinliyorum, orgazm eşiğindeyim.

- yalnızlık yalnızken değil herkesin içerisindeyken insana ağır yük bindirir.

- bu kadar.

susar saat

2008-04-15T19:44:00.006+03:00

- bir dahaki sefer üzüldüğünüz zaman en son kimi üzdüğünüzü düşünün. büyük laf ettim galiba da kimse anlamayacak.

- hayatında olmam gereken biri vardı, değilim. çok acı çekiyorum bu yüzden.

- dilinizin ucunda bir kelime varsa ve sizi engelleyen şey korku, endişe, utanç gibi şeylerse çok büyük yanlış üzerindesiniz. söylemediğiniz her an yanlışı da arttırmaktasınız.

- zamanda geriye dönebilsem birine artık çok geç olmadan söylemem gerekeni söylerdim.

- iki vücuda tek kişi sığdırmak her zaman tek vücuda iki kişi sığdırmaktan kat kat iyidir. siz ilk söylediğimi yapmaya bakın.

- konuşmak isteyip de bir kelime bile edememek... çok koyuyormuş..

- şu dünyaya dişi olarak gelmeyi isterdim, insan olmam şart değil.

- bazı insanları asla anlayamayacağım, bazılarını anlamaya bile çalışmayacağım.

- beş sene önce rezil bir tipe sahip olan kız/erkek arkadaşlarınızdan birinin aradan beş sene sonra "innanıllmazz!" bir güzelliğe / yakışıklılığa sahip oluyor olması standart birşeydir, alışın. mörfi amcama saygılar.

- DOS açıp "deltree D:/kmp3" yazsam hard diskte yaklaşık 50gb yer açılacak, diğer diskler için de yapsam harddisklerin doluluk oranı %5e falan inecek.

- o kadar mp3ün arasında benim gibi hâlâ dinleyecek birşeyler bulamıyorsanız tarz değiştirmenin zamanı gelmiştir. ha ben değiştirdim birşey bulamadım o ayrı.

- firefox internet exploder'ı döver.

- yalnızlığın daha önce bu kadar koyduğu olmamıştı, geçer kısa süre sonra ya. neyse.

- cartoon network güzel bir kanal.

- "güçlü görün ki, seni kırmasınlar." - yok öyle birşey.

- bu kadar.